Uzaklardaki bir ormanda, Kuki adında çok özel bir koala yaşardı. Kuki'nin en sevdiği şey, ormandaki ağaçlara sıkı sıkı sarılmaktı. Diğer hayvanlar bunu garip bulurdu. 'Neden sürekli ağaçlara sarılıyorsun Kuki?' diye sorarlardı. Kuki ise gülümser ve 'Çünkü onlar benim en iyi arkadaşlarım!' derdi. Bir sabah, Kuki her zamankinden daha erken uyandı. Güneş ışınları ormanın üzerine altın tozları serpiyordu. Kuki, en sevdiği okaliptüs ağacına tırmandı ve onun gövdesine yanağını dayadı. Ağacın kalp atışını duyabiliyor gibiydi. 'Bugün sana çok sıkı sarılacağım,' diye fısıldadı ağaca. Tam o sırada, yanlarından geçen sincap Zıpzıp, 'Yine mi ağaca sarılıyorsun Kuki? Gel benimle ceviz toplamaya gidelim!' diye seslendi. Ama Kuki başını salladı, 'Bugün özel bir gün Zıpzıp. Bu ağacın bana anlatacak bir hikayesi var.'
Kuki ağaca sarıldıkça, garip bir şey oldu. Ağacın kabuğu hafifçe parlamaya başladı. İnce, altın rengi ışık çizgileri ağacın gövdesinde dans ediyordu. Kuki şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırırken, ağacın içinden yumuşak bir ses duydu: 'Teşekkür ederim Kuki. Senin sevgi dolu sarılman, benim için en güzel hediyedir.' Kuki heyecanla, 'Sen konuşabiliyor musun?' diye sordu. Ağaç, 'Evet, ama sadece gerçekten seven kalpler duyabilir beni,' diye yanıtladı. O gün, Kuki ormandaki tüm ağaçların aslında konuşabildiğini öğrendi! Ama onları duymak için önce kalpten sarılmak gerekiyordu. Kuki, 'Peki neden diğer hayvanlar sizi duyamıyor?' diye merakla sordu. Yaşlı meşe ağacı yanıtladı: 'Çünkü onlar aceleci. Durup bize sarılacak zaman ayırmıyorlar. Sen ise her gün bize sevginle sarılıyorsun.'
Kuki bu sırrı diğer hayvanlarla paylaşmaya karar verdi. Önce en yakın arkadaşı Zıpzıp'ı buldu. 'Gel, sana harika bir şey göstereceğim!' dedi. Zıpzıp'ı en sevdiği ceviz ağacına götürdü. 'Şimdi onun gövdesine sıkıca sarıl ve gözlerini kapat,' diye talimat verdi Kuki. Zıpzıp biraz şüpheliydi ama denedi. Bir süre sonra gözlerini açtığında, 'Hiçbir şey duymadım!' dedi hayal kırıklığıyla. Kuki düşündü, 'Belki de biraz daha uzun sarılmalısın. Acele etme.' Zıpzıp tekrar denedi, bu sefer daha sabırlıydı. Tam on dakika sonra, ceviz ağacının fısıltısını duydu: 'Merhaba küçük sincap, her gün dallarımdan zıplayıp duruyorsun. Bugün biraz dinlenmek ister misin?' Zıpzıp'ın gözleri büyüdü, 'Ağaç konuştu! Gerçekten konuştu!' diye sevinçle bağırdı.
Haber hızla ormanda yayıldı. Tüm hayvanlar ağaçlara sarılıp onları dinlemeye başladı. Tavşanlar havuçlarından vazgeçip kavak ağaçlarına sarıldı. Kuşlar yuvalarında durmak yerine, dallara sarılmayı denedi. Hatta kaplumbağa Tontiş bile yavaşça bir çınar ağacına yaklaştı ve onun gövdesine minik patileriyle dokundu. Orman, sevgi dolu sarılmalarla çınlamaya başladı. Her ağacın farklı bir hikayesi vardı. Yaşlı çam ağacı yüz yıllık anılarını anlatıyordu. Genç söğüt ağacı ise nehir kenarında dans etmekten bahsediyordu. Kuki artık yalnız değildi. Tüm arkadaşları onun gibi ağaçlara sarılıyordu. Ama en güzeli, ağaçların da mutlu olmasıydı. 'Uzun zamandır böyle sevgi görmemiştik,' diye fısıldadı yaşlı meşe. 'Kuki sayesinde orman tekrar bir aile oldu.'
Zaman geçti ve orman değişti. Artık hiçbir hayvan yalnız hissetmiyordu. Çünkü her zaman sarılabilecekleri, onları dinleyen bir ağaç vardı. Kuki bir gün, 'Neden daha önce bize konuşmadınız?' diye sordu ağaçlara. Yaşlı çınar yanıtladı: 'İnsanlar da dahil tüm canlılar, bazen en basit şeyleri unutuyor. Sarılmak, sevgi göstermenin en saf yoludur. Sen bunu hatırlattın bize ve ormana.' O gece, Aydede gökyüzünde parladığında, Kuki en yüksek dala tırmandı. 'Teşekkür ederim Aydede,' dedi. 'Eğer sen olmasaydın, belki de asla ağaçlara bu kadar çok sarılmazdım. Senin ışığın bana her gece huzur veriyor.' Aydede gülümsedi ve gümüş ışığını ormanın üzerine biraz daha parlak yaydı. Kuki, ağaca sarılıp uykuya daldı. Rüyasında, tüm dünyadaki çocukların ağaçlara sarıldığını gördü. Ve o andan itibaren, Kuki'nin en büyük dileği, herkesin bir ağaca sarılıp onu dinlemesi oldu.