Okyanusun en derin, en sakin köşesinde, Mercan Vadisi adında bir yer vardı. Burada denizlerin en bilge canlısı, Ahtapot Oktav yaşardı. Oktav'ın sekiz kolu vardı ve her biri farklı bir iş yapmak için özeldi. Bir kolu tornavida gibi dönebilir, diğeri pense gibi sıkabilir, bir başkası ise çekiç gibi vurabilirdi. Çünkü Oktav'ın çok önemli bir görevi vardı: Derinlerin Işıklı Kulesi'ni tamir etmek ve çalışır durumda tutmak. Bu kule, okyanusun dibinde, dev bir deniz kabuğu ve parlayan incilerden yapılmış, gece gündüz ışık saçan bir deniz feneriydi. Işığı, kaybolan balıklara yol gösterir, küçük denizatlarına yuvalarını bulmalarında yardım eder, karanlık sularda ürkek deniz yıldızlarını aydınlatırdı.
Bir sabah, Oktav rutin kontrol için kuleye çıktığında (aslında yüzdüğünde) büyük bir sorunla karşılaştı. Kulenin en tepesindeki, ışığı üreten dev denizyıldızı Solon sönmüştü! Solon, binlerce yıldır orada duran, nazik ve bilge bir yıldızdı. Oktav hemen yanına gitti. 'Solon, ne oldu sana? Neden ışığın söndü?' diye sordu endişeyle. Solon, yavaşça bir kolunu kaldırdı ve kulesinin tabanını gösterdi. 'Köklerimdeki ışık kristalleri kirlendi, küçük dostum' diye fısıldadı sesi zayıf bir çınlama gibiydi. 'Onlar olmadan enerjim tükeniyor.' Bakınca Oktav gördü ki, kulenin etrafındaki deniz suyu, olağandışı bir bulanıklıkla kaplanmıştı. Gizemli, grimsi bir sis gibiydi.
Oktav hemen araştırmaya koyuldu. Alet kemerini sıktı ve sekiz kolunu da kullanarak kulenin etrafında dolaşmaya başladı. Kısa sürede sorunun kaynağını buldu: Uzaklardan, İnsanların Dünyası'ndan gelen, suyu bulandıran ama görünmeyen bir üzüntü dalgasıydı bu. Okyanus, üzerindeki dünyada yaşanan kavgalardan, doğaya iyi bakılmamasından dolayı üzülüyor ve bu üzüntü, en hassas yerlerden biri olan ışık kristallerini etkiliyordu. Ama Oktav pes etmedi. 'Üzüntüyü temizleyemem,' dedi kendi kendine, 'ama onun yerine daha güçlü bir şey koyabilirim: Neşe ve iyilik!'
Oktav, sekiz koluyla hemen işe koyuldu. Önce, en hızlı iki kolunu kullanarak, Mercan Vadisi'nin dört bir yanına haber saldı. Mesaj şuydu: 'Işığımız sönüyor! Herkesten bir parça neşe, bir anı, bir şarkı veya bir iyilik getirmesini istiyorum!' Haber kısa sürede yayıldı. İlk gelen, rengarenk pullarıyla ışık saçan bir balık sürüsü oldu. Her biri, en sevdikleri oyunu anlattı Oktav'a. Sonra, yaşlı bir deniz kaplumbağası geldi, yüzlerce yıllık bilgeliğinden bir hikaye bıraktı. Küçük bir istiridye, içinde sakladığı minik, gümüşi bir inciyi verdi. Her gelen, ışık kristallerinin yanına kendi özel hediyesini bırakıyordu.
Toplanan neşe, anılar ve iyilikler o kadar çoktu ki, Oktav onları nasıl kullanacağını düşünmeye başladı. Sonra aklına parlak bir fikir geldi! Alet kemerinden minik bir lehim aleti çıkardı. Sekiz koluyla birden çalışmaya başladı. Balıkların neşesini, kristallere tutkal gibi yapıştırdı. Kaplumbağanın bilgeliğini, kristallerin içine işleyen bir desen gibi işledi. İnciyi ise, Solon'un tam kalbine, yeni bir ışık kaynağı olarak yerleştirdi. Çalışırken, kulenin etrafındaki gri sis yavaş yavaş dağılmaya, yerini minik, dans eden ışık huzmelerine bırakmaya başladı.
Son dokunuşu yapar yapmaz, muhteşem bir şey oldu. Denizyıldızı Solon, önce hafifçe titredi, sonra yavaş yavaş parlamaya başladı. Ama bu seferki ışık, eskisinden çok daha güçlü ve renkliydi! Sadece beyaz değil, gökkuşağının tüm renkleri kuleden okyanusa yayılıyordu. Kırmızı, balıkların neşesini; mavi, kaplumbağanın bilgeliğini; yeşil, istiridyenin saf iyiliğini taşıyordu. Işık o kadar güzeldi ki, Mercan Vadisi'ndeki tüm canlılar toplanıp bu manzarayı izlemeye başladı. Üzüntü bulutu tamamen dağılmış, yerini saf bir sevinç almıştı. Oktav, yorgun ama mutlu, alet kemerini çıkarıp bir kayaya oturdu ve eserini izledi.
O günden sonra, Derinlerin Işıklı Kulesi bir daha asla sönmedi. Üstelik, yaydığı renkli ışık huzmeleri, bazen okyanus yüzeyine kadar çıkıp, gece sefere çıkan gemilere bile yol göstermeye başladı. İnsanlar, okyanustan yükselen bu güzel renkleri görünce içleri huzur doluyor, belki de biraz daha iyi olmaya çalışıyorlardı. Ahtapot Oktav ise görevine devam etti. Artık sadece tamir etmiyor, aynı zamanda okyanustaki tüm iyilik hikayelerini toplayıp, onları ışığın içine işliyordu. Çünkü öğrenmişti ki, gerçek ışık, metal ve camdan değil, paylaşılan neşe, bilgelik ve küçük bir istiridyenin cömertliğinden gelirdi. Ve Mercan Vadisi, okyanusun en aydınlık, en mutlu köşesi olarak parlamaya devam etti.