Küçük Ali, diğer çocuklardan biraz farklıydı. Onun en özel sırrı, geceleri parlayan ayakkabılarıydı. Bu mavi ışıltılı pabuçlar, dedesinden ona kalmıştı. Gündüzleri sıradan spor ayakkabılar gibi görünürlerdi ama güneş battığında, yumuşak bir ay ışığı mavisiyle parlarlardı. Ali, bu ayakkabıları ilk kez giydiği gece, odasının karanlığında ayaklarının çevresinde dans eden ışık halkalarını görünce ne kadar şaşırmıştı! Annesi ona 'Bunlar senin gece rehberlerin olacak' demişti. Ali, pencereden dışarı baktığında, ayakkabılarının ışığının gökyüzündeki yıldızlarla sanki konuştuğunu hissetti.
Bir yaz gecesi, Ali uyuyamıyordu. Ayakkabıları her zamankinden daha parlak yanıyordu. Sankı onu dışarı çağırıyorlardı. Yavaşça yataktan kalktı, pencereden bahçeye baktı. Ayakkabılarının ışığı pencereden süzülüp bahçedeki güllere değdiğinde, ilginç bir şey oldu: Güller de hafifçe parlamaya başladı! Ali heyecanla ayakkabılarını giydi ve sessizce bahçeye çıktı. Ayakkabıları her adımında çimenlerde ışık izleri bırakıyor, adeta görünmez bir yol çiziyordu. Bu ışık yolu onu bahçenin sonundaki yaşlı ceviz ağacına götürdü. Ağacın köklerinde, daha önce hiç fark etmediği küçük bir kapı vardı!
Ali, küçük kapıyı usulca itti. İçerisi tamamen karanlıktı ama ayakkabılarının ışığı yolu aydınlattı. Burası, köklerin arasında gizli bir tüneldi. İlerledikçe, tünelin duvarlarında minik ışık noktaları belirmeye başladı. Bunlar yumuşacık sesler çıkaran küçük ateşböcekleriydi! 'Ay Işığı Çocuğu geldi!' diye fısıldadılar birbirlerine. Ali onlara doğru yaklaştığında, ateşböcekleri onun etrafında dans etmeye başladı. Biri, 'Işığın çok güzel, bizi aydınlık dünyaya götürür müsün?' diye sordu. Ali şaşkınlıkla 'Hangi aydınlık dünya?' diye sordu. Ateşböcekleri hep bir ağızdan 'Ayakkabılarının gösterdiği yolun sonundaki yer!' diye cevap verdiler.
Ali, yeni dostları ateşböcekleriyle birlikte tünelde ilerlemeye devam etti. Ayakkabılarının ışığı giderek daha parlak hale geliyordu. Sonunda tünel geniş bir mağaraya açıldı. Burası inanılmazdı! Tavandan sarkan kristaller ayakkabılarının ışığını yansıtıyor, binlerce renkli ışık oyunu oluşturuyordu. Mağaranın ortasında, içinde yıldızların yüzdüğü küçük bir göl vardı. Ateşböcekleri heyecanla 'İşte burası! Burası Işığın Kalbi!' diye bağırdılar. Gölde yüzen yıldızlar, Ali'nin ayakkabılarından gelen ışığı emiyor ve daha parlak parlıyorlardı. O anda Ali anladı: Ayakkabıları sadece ışık saçmıyor, aynı zamanda kaybolan ışıkları topluyor ve bu özel yere getiriyordu!
Mağarada dolaşırken Ali, köşede solgun ışıltılı bir yıldız gördü. Diğerlerinden daha sönük parlıyordu. Yanına yaklaştığında, yıldızın hafifçe titrediğini fark etti. Ateşböceklerinden biri açıkladı: 'O yıldız çok uzaklardan gelmiş, yolunu kaybetmiş. Işığı tükenmek üzere.' Ali, ayakkabılarının yıldıza doğru daha güçlü parladığını hissetti. Eğildi ve yıldızı nazikçe eline aldı. Ayakkabılarından yükselen ışık huzmeleri yıldızı sarmaladı. Yavaş yavaş, yıldız tekrar parlaklığına kavuştu ve Ali'nin avucunda neşeyle dönmeye başladı. Sonra havalanıp göle geri döndü, diğer yıldızlara katıldı. Ali, yardım etmenin verdiği mutlulukla gülümsedi.
Mağarada geçirdiği zamanın ne kadar sürdüğünü anlamayan Ali, ateşböceklerine veda etme zamanının geldiğini hissetti. Yeni dostları ona teşekkür ederek 'Işığını asla kaybetme, Ay Işığı Çocuğu!' dediler. Ali, aynı tünelden geri döndüğünde, ayakkabılarının artık daha sıcak, daha dostça bir ışık yaydığını fark etti. Bahçedeki ceviz ağacının altına geldiğinde, küçük kapı yavaşça kapandı ve görünmez oldu. Evine döndüğünde hala geceydi, ama artık gökyüzünde daha parlak yıldızlar vardı. Penceresinden dışarı baktı ve gülümsedi. Artık bir sırrı daha vardı: Geceleri parlayan ayakkabıları sadece onu değil, ışığa ihtiyacı olan her şeyi aydınlatabiliyordu. O geceden sonra Ali, her gece penceresinden dışarı bakıp yıldızlara el salladı - belki de onlardan biri, onun yardım ettiği yıldızdı.