Lina, penceresinden dışarı baktığında her şeyin normal olduğunu düşündü. Sokak lambalarının altında sessizce uyuyan evler, park etmiş arabalar ve kaldırımlarda oynayan kediler vardı. Ama tam yatağına dönmek üzereyken, ayın dolunay halinde bulutların arasından çıktığını gördü. İşte o anda mucize gerçekleşti. Ay ışığı sokağa değdiği anda, taşlar parıldamaya başladı. Kaldırımlar yumuşak kumlara, asfalt ise pırıl pırıl suya dönüştü. Lina gözlerine inanamadı - sokağı bir deniz olmuştu! Dalgalar usul usul evlerin kapılarına kadar geliyor, ay ışığında gümüş gibi parlıyordu.
Lina sessizce merdivenlerden indi ve kapıyı açtı. Ayakkabılarını çıkarıp suya ilk adımını attığında, suyun ılık ve yumuşak olduğunu hissetti. Su ayakkabılarının altında kum gibiydi ama üzerinde yürünebiliyordu. Tam o sırada, komşularının kedisi Mırmır'ın sırtında minik bir deniz yıldızıyla yüzdüğünü gördü. 'Mırmır, burada ne yapıyorsun?' diye sordu Lina. Kedi miyavlayarak yanıt verdi: 'Her dolunay gecesi bu sokak deniz olur. Ben de balık tutmaya gelirim!' Lina şaşkınlıkla kedinin patisinde küçük, ışıklı bir balık gördü.
Sokak denizinde ilerlerken Lina, fener balıklarının ışığında yüzen kağıttan gemiler gördü. Her geminin üzerinde uyuyan çocukların rüyaları yazıyordu. Bir gemide 'Uçan bisiklet rüyası', diğerinde 'Konuşan ağaçlarla orman macerası' yazıyordu. Aniden, suyun altından parlak renkli bir denizatı çıktı. Denizatı konuştu: 'Merhaba Lina, ben Deniz Yıldızı'nın bekçisiyim. Rüya gemilerini Ay Denizi'ne kadar götürüyorum. Senin de bir rüya gemin olsun ister misin?' Lina hevesle başını salladı ve cebinden bir kağıt parçası çıkardı.
Lina kağıdı katlayarak bir gemi yaptı ve üzerine 'Her gece deniz olan sokakta macera' yazdı. Denizatı gemiye hafifçe üfledi ve gemi büyüyerek ışıldamaya başladı. 'Şimdi sen de benimle gelebilirsin' dedi denizatı. Lina gemiye bindi ve birlikte sokağın derinliklerine doğru yola çıktılar. Yolda, pencerelerinden ışık sızan evlerin su altındaki görüntülerini gördü. Bazı pencerelerden müzik sesleri geliyor, bazılarından ise uyuyan çocukların nefes alış verişleri duyuluyordu. Her ev kendi küçük adası gibiydi.
Yolculukları sırasında, sokak tabelalarının deniz yosunlarına dönüştüğünü, posta kutularının deniz kabuklarına ev sahipliği yaptığını gördüler. Park etmiş arabalar isrengarenk mercan kayalıkları olmuştu, içlerinde minik ışıklı balıklar yüzüyordu. Aniden, yolun ortasında dev bir deniz yıldızı belirdi. Deniz yıldızının her kolu farklı bir renkte parlıyordu. 'Hoş geldiniz rüya gezginleri' dedi deniz yıldızı. 'Ben bu gecelik denizin bekçisiyim. Her kolum bir dilek taşır. Hangisini seçmek istersin?'
Lina mavi kolu seçti. Deniz yıldızı mavi kolunu uzattı ve Lina'nın eline parlayan bir inci verdi. 'Bu inci, bir anıyı saklar' dedi deniz yıldızı. 'İstediğin zaman bu geceyi hatırlamak için ona bakabilirsin.' Lina inciyi sıkıca tuttu. Denizatı, 'Güneş doğmadan önce evine dönmelisin' diye uyardı. 'Çünkü güneşin ilk ışıklarıyla bu sihirli deniz yok olur.' Birlikte hızla geri döndüler. Lina'nın gemisi evinin önünde durduğunda, penceresinden içeri giren ilk şafık ışıklarını gördü.
Lina evine girdi ve pencereden dışarı baktı. Sokak yavaş yavaş normale dönüyordu. Su çekiliyor, taşlar yeniden beliriyor, evler uyanmaya başlıyordu. Mırmır kapısının önünde kendini yalıyordu, sanki sıradan bir sabahmış gibi. Lina cebindeki ine baktı - hala ılık ve parlıyordu. O günden sonra her dolunay gecesi penceresinden dışarı bakar oldu. Bazen sokağın tekrar deniz olup olmayacağını merak ediyordu. Ve biliyordu ki, diğer çocukların hiçbiri bu sihirli sırrı bilmiyordu - ta ki onlar da bir dolunay gecesi uyanıp pencerelerinden bakana kadar.