Bir zamanlar, Ela adında meraklı bir kız vardı. Odasının duvarında, büyük büyükannesinden kalma eski bir ayna asılıydı. Bu ayna sıradan görünüyordu ama Ela, bazen içindeki yansımanın biraz farklı olduğunu hissediyordu. Bir akşam, ay ışığı aynanın üzerine düştüğünde, Ela aynadaki yansımasının gülümsediğini gördü! Yansıma elini kaldırıp ona doğru uzattı. Şaşkınlıkla, Ela da elini uzattı ve parmak uçları aynanın soğuk camına değdiğinde, cam eriyip su gibi oldu. Ela, içeri adım attı.
Kendini, odasına benzeyen ama çok daha sihirli bir yerde buldu. Buradaki her şey tanıdık ama biraz farklıydı. Yatağının üstündeki yıldız desenleri parlıyor, kitaplığındaki kitapların sayfaları kendi kendine hışırdıyordu. Pencereden baktığında, dünyasında gördüğü apartmanlar yerine, ışık saçan mantar evler ve konuşan çiçekler gördü. Tam o sırada, "Merhaba!" diyen bir ses duydu. Arkasını döndüğünde, kendisine tıpatıp benzeyen, ama saçlarında küçük yıldızlar parlayan bir kız duruyordu. "Ben Ayla," dedi gülümseyerek, "Aynaların Arkasındaki Dünya'ya hoş geldin. Ben senin ikizinim, buradaki yansıman."
Ayla, Ela'ya bu dünyayı gezdirmeye başladı. Burası, Ela'nın dünyasının ayna görüntüsü gibiydi, ama her şey daha renkli, daha canlı ve biraz daha komikti. Ağaçlar maviydi, bulutlar pamuk şekeri gibi pembeydi ve nehirler parıltılı balıklarla doluydu. Ayla, "Burada her şey, senin dünyandaki gibi olayların nasıl *olabileceğini* gösterir," diye açıkladı. "Mesela, sen düşersen, burada yastıklar belirir. Üzgünsen, gökkuşağı kelebekleri seni bulur." Ela hayranlıkla etrafına bakıyordu. Sonra, uzaktan hüzünlü bir ses duyuldu. Küçük, tüylü bir bulut ağlıyordu çünkü gökkuşağı renklerini kaybetmişti.
"Ah, Bulutçuğun renkleri dağılmış!" dedi Ayla endişeyle. "Renklerini ancak, üç farklı neşe kaynağından gelen ışıkla geri kazanabilir. Yardım eder misin?" Ela hemen kabul etti. İlk olarak, konuşan Gül'e gittiler. Gül, dikenlerine takılan bir çöp yüzünden huysuzlanıyordu. Ela, nazikçe çöpü çıkardı. Gül, memnuniyetle açıldı ve taç yapraklarından sıcak, altın rengi bir ışık saçtı. Bulutçuğun üzerine düşen bu ışık, onun sarı ve turuncu şeritlerini geri getirdi.
İkinci neşe kaynağı için, Melodi Ağacı'nın yanına gittiler. Ağaç, dallarından düşen bir müzik kutusu yüzünden şarkı söyleyemiyordu. Ela, müzik kutusunu buldu ve yerine, dikkatlice astı. Ağaç, minnettarlıkla dallarını salladı ve en güzel şarkısını söylemeye başladı. Notalar, gümüşi bir mavi ışığa dönüşerek Bulutçuğa uçtu ve onun mavi ve mor renklerini canlandırdı.
Son renk için, biraz düşünmeleri gerekiyordu. "En saf neşe, paylaşılan bir kahkahadan gelir," dedi Ayla. İki kız, birbirlerine en komik anılarını anlatmaya başladı. Ela, kedisinin kendi kuyruğuyla kavga etmesini, Ayla da mavi bir sincabın kafasına kozalak düşünce şaşkın şaşkın kalmasını anlattı. Kahkahaları öyle yüksek ve içtendi ki, etraflarında pembe ve kırmızı ışık halkaları oluştu. Bu halkalar Bulutçuğa ulaştı ve son renklerini, pembe ve kırmızıyı tamamladı. Bulutçuk artık parlak, canlı bir gökkuşağı bulutu olmuştu! Neşe içinde zıplamaya ve şekilden şekle girmeye başladı.
Görev tamamlanmıştı. Ela, artık evine dönme zamanının geldiğini biliyordu. Ayna çerçevesinin yanında vedalaştılar. "Seni tekrar görebilecek miyim?" diye sordu Ela biraz hüzünle. Ayla gülümsedi: "Elbette! Bu dünya her zaman burada. Sadece meraklı bir kalple aynaya bakman yeterli. Unutma, ben senin neşe, hayal gücü ve olayların güzel tarafını görme yansımanım." Ela, Ayna Bahçesi'ne son bir kez baktı ve aynadan geçerek odasına döndü. Aynadaki yansıması artık her zamanki gibiydi, ama Ela, yansımanın gözlerinde sıcak bir ışıltı ve içinde yepyeni bir neşe hissetti.
Ertesi sabah uyandığında, odasının her zamankinden daha güneşli göründüğünü fark etti. Penceresinin kenarında, minik bir gökkuşağı parıltısı vardı. Gülümsedi. Artık sıradan bir aynaya asla bakmayacaktı. Çünkü biliyordu ki, aynaların arkasında, neşe ve hayal gücüyle beslenen, sihirli bir ikiz dünya saklıydı. Ve belki de, herkesin aynasının ardında, kendine özgü bir 'Ayla'sı vardı.