Gölün en berrak sularında, pulları gümüş gibi parlayan, adına Ayna denen bir balık yaşardı. Ayna'nın en özel yanı, pullarının ayna gibi olmasıydı. Gölün etrafındaki her şey - çiçekler, ağaçlar, bulutlar, hatta gece olunca yıldızlar - onun pullarında yansırdı. Diğer balıklar bazen onunla oynamak ister ama Ayna biraz utangaçtı. Kendi yansımasını gördükçe 'Acaba ben kimim?' diye düşünürdü. Sadece bir yansıma mıydı, yoksa kendine ait bir kimliği var mıydı?
Bir gün, gölün en bilge canlısı Kaplumbağa Dede, Ayna'ya yaklaştı. 'Neden hep yalnızsın, küçük balık?' diye sordu. Ayna, utana utana 'Herkes bende kendini görüyor ama kimse beni görmüyor. Ben sadece bir ayna mıyım?' dedi. Kaplumbağa Dede gülümsedi. 'Seninle özel bir yolculuğa çıkmalısın. Gölümüzün dört köşesini gezeceğiz ve her köşede sana bir sır vereceğim.' Ayna heyecanla kuyruğunu salladı. İlk olarak Gün Işığı Köşesi'ne gittiler. Burada sular o kadar berraktı ki, güneş ışınları suyun dibine kadar ulaşıyordu. 'Bak,' dedi Kaplumbağa Dede, 'Burada her şey olduğu gibi görünür. İlk sırrım: Gerçek güzellik, şeffaf olmaktır.'
İkinci durak, Gölge Mağarası'ydı. Burası biraz karanlık ve gizemliydi. Ayna burada pullarında sadece karanlığı yansıtıyordu. 'Korkuyor musun?' diye sordu Kaplumbağa Dede. Ayna biraz titreyerek 'Evet, çünkü hiçbir şey göremiyorum' dedi. 'İkinci sırrım,' dedi bilge kaplumbağa, 'Karanlık bile olsa, senin varlığın ışık saçar. Bak, pulların hala parlıyor.' Hakikaten, Ayna'nın pulları karanlıkta hafif bir ışık yayıyordu. Üçüncü durak, Renkler Şelalesi'ydi. Buradan gelen şelale suyu, gökkuşağının tüm renklerini taşıyordu. Ayna burada pullarında rengarenk yansımalar gördü. 'Üçüncü sırrım: Dünya ne kadar renkliyse, sen de o kadar güzelleşirsin.'
Son durak, Yansıma Adası'ydı. Burası gölün tam ortasında, etrafı söğüt ağaçlarıyla çevrili küçük bir adacıktı. Kaplumbağa Dede, Ayna'yı suyun üstüne çıkardı. 'Şimdi suya bak' dedi. Ayna baktığında, suyun yüzeyinde kendi yansımasını gördü. Ama bu sefer farklıydı - yansıması gülümsüyordu! 'Son sırrım,' dedi Kaplumbağa Dede sesiyle gölün sularını okşarcasına, 'Sen sadece yansıtan değil, aynı zamanda hisseden bir canlısın. Diğerlerinin güzelliklerini gösterirken, kendi duygularını da taşıyorsun. Sen bir ayna değil, Ayna'sın.' O anda Ayna anladı. Evet, o başkalarının güzelliklerini yansıtıyordu ama aynı zamanda kendi kalbi vardı, kendi sevinçleri ve korkuları vardı.
Ayna gölün derinliklerine döndüğünde artık daha mutluydu. Diğer balıklar yanına geldiklerinde, onlara sadece yansımalarını göstermekle kalmıyor, onlarla konuşuyor, oyunlar oynuyordu. Bir gün küçük bir balık ağlayarak yanına geldi. 'Renklerimi kaybettim' diye üzülüyordu. Ayna ona yaklaştı ve 'Bana bak' dedi. Küçük balık Ayna'nın pullarına baktığında, kendisini en renkli haliyle gördü. 'Ama ben hala griyim' dedi şaşırarak. Ayna gülümsedi: 'Ben senin içindeki güzelliği gösteriyorum. Renklerin kaybolmadı, sadece unuttun.' Bu sihirli andan sonra, küçük balık gerçekten renklenmeye başladı. Gölün diğer sakinleri de Ayna'nın yanına gelip içlerindeki güzelliği görmeye başladılar.
Zaman geçtikçe, Ayna sadece gölün değil, tüm ormanın bilge canlısı oldu. Kuşlar gelip onun pullarında gökyüzünü, karıncalar gelip toprağın desenlerini izlerdi. Bir gece, Ay dede gölün üzerinden geçerken, Ayna'nın pullarında kendi yansımasını gördü. O kadar etkilendi ki, özel bir ışık gönderdi. Bu ışıkla Ayna'nın pulları artık sadece yansıtmıyor, aynı zamanda hafifçe ışık da yayıyordu. Kaplumbağa Dede son kez Ayna'yı ziyaret ettiğinde 'Artık öğrettiğim her şeyi biliyorsun' dedi. 'Ve bir şey daha öğrendim: Sen sadece yansıtmıyorsun, aynı zamanda ilham veriyorsun.' Ayna, gölün derinliklerinde parıldayarak yaşamaya devam etti. Her zaman utangaç kaldı ama artık yalnız değildi. Çünkü anlamıştı ki, o özel bir balıktı - hem başkalarının güzelliklerini gösteren, hem de kendi kalbini taşıyan bir arkadaş.