Uzak bir ormanın derinliklerinde, diğer perilerden çok farklı bir peri yaşardı. Adı İnci'ydi ve onun en büyük özelliği, camdan yapılmış incecik kanatlarıydı. Bu kanatlar güneş vurduğunda gökkuşağı gibi parlardı, ay ışığında ise yumuşak bir gümüş ışık yayardı. Ancak İnci'nin kanatları o kadar hassastı ki, en ufak bir dokunuşta çatlayabilir, kırılabilirdi. Bu yüzden diğer periler oyun oynarken, çiçeklerin üzerinde dans ederken, İnci hep uzaktan izler, kanatlarını korumak için çok dikkatli davranırdı.
Bir gün, ormanın bilge ağacı Yaşlı Meşe, İnci'yi yanına çağırdı. 'Sevgili İnci,' dedi yumuşak bir sesle, 'kanatlarının neden bu kadar hassas olduğunu hiç merak ettin mi?' İnci başını salladı. Yaşlı Meşe anlatmaya başladı: 'Senin kanatların özel bir camdan yapıldı - duygu camı. Bu cam, içinden geçen her duyguyu kaydeder. Neşe, sevgi, merhamet... Tüm güzel duygular kanatlarında birer renk olarak saklanır. Ama kırılgan olmalarının bir nedeni var: Sen gerçekten güçlü bir duygu hissettiğinde, kanatların o duygunun gücüne dayanacak şekilde güçlenir.'
İnci bu sözler üzerine düşüncelere daldı. Hep kanatlarını korumak için duygularını saklamıştı. Belki de tam tersini yapmalıydı! Ertesi gün, küçük bir sincap yavrusunun fındıklarını kaybettiğini gördü. İçinde bir merhamet duygusu kabardı. Önce tereddüt etti, sonra cesaretini toplayıp sincabın yanına gitti. 'Senin için fındıklarını bulmama yardım edebilir miyim?' diye sordu. Sincap sevinçle kuyruğunu salladı. Birlikte aramaya başladılar ve İnci, sincabın mutluluğunu gördükçe içi ısındı.
Fındıkları bulduklarında, sincap o kadar mutlu oldu ki, İnci'ye sıkıca sarıldı. İşte o anda İnci'nin kanatlarında mucizevi bir şey oldu. Merhamet ve sevgi dolu bu temas sırasında, kanatlarının kenarları hafifçe parladı ve biraz daha sağlamlaştığını hissetti. Yaşlı Meşe'nin söyledikleri doğruydu! İnci artık daha cesurdu. Ormanda yardıma ihtiyacı olan diğer hayvanlara da yardım etmeye başladı. Bir kuşun yuvasını tamir etti, kaybolan bir kirpiye yol gösterdi. Her iyilik yaptığında, her güzel duygu hissettiğinde, cam kanatları biraz daha güçleniyordu.
Derken, bir sonbahar akşamı, ormanda beklenmedik bir fırtına çıktı. Rüzgar o kadar şiddetli esiyordu ki, ağaçlar eğiliyor, küçük hayvanlar saklanacak yer arıyordu. İnci, bir dalın üzerinde sıkışıp kalmış üç yavru kuş gördü. Anneleri yuvaya ulaşamıyor, yavrular çığlık atıyordu. İnci hiç tereddüt etmeden fırtınanın ortasına doğru uçtu. Rüzgar onu savuruyor, yağmur damlaları cam kanatlarına vuruyordu. Ama İnci'nin aklında sadece yavru kuşları kurtarmak vardı.
Yavru kuşlara ulaştığında, onları tek tek güvenli bir oyuğa taşıdı. Son kuşu taşırken, şiddetli bir rüzgar dalgası İnci'yi bir ağaca çarptırdı. 'Çat!' diye bir ses geldi. İnci'nin sol kanadında küçük bir çatlak oluşmuştu. Acı içinde inledi ama işi bitene kadar devam etti. Tüm yavrular güvende olunca, anneleri yanlarına geldi ve hepsi birlikte İnci'ye teşekkür etti. O anda, İnci'nin içini öyle büyük bir sevgi ve mutluluk kapladı ki, çatlak olan kanadından parlak bir ışık yayılmaya başladı.
Mucize gerçekleşti! Kanadındaki çatlak, altın rengi bir ışıkla iyileşti ve eski halinden daha güçlü, daha parlak hale geldi. İnci'nin kanatları artık sadece güzel değil, aynı zamanda dayanıklıydı da. Fırtına dinip ay ortaya çıktığında, İnci'nin kanatları ay ışığında öyle güzel parlıyordu ki, tüm orman onun ışığıyla aydınlandı. Yaşlı Meşe gururla gülümsedi: 'Gördün mü? Gerçek güç, korkmadan sevmekten ve yardım etmekten gelir. Senin cam kanatların şimdi en değerli duygularınla dolu, bu yüzden artık kırılmazlar.'
O günden sonra İnci, ormanın en cesur ve en sevilen perisi oldu. Kanatları hala camdı, ama artık korkmuyordu. Çünkü biliyordu ki, her güzel duygu, her iyilik, onları daha da güçlendiriyordu. Diğer perilere de öğretti: 'Kırılgan olduğunuzu düşündüğünüz şeyler, aslında içinizdeki en büyük güç olabilir. Yeter ki onları saklamak yerine, paylaşmayı öğrenin.' Ve İnci'nin cam kanatları, tüm ormana sevginin, cesaretin ve merhametin en güzel ışığını yansıtmaya devam etti.