Bir zamanlar, adı Can olan meraklı bir çocuk yaşardı. Can'ın en sevdiği şey, büyükannesinin ona verdiği eski, yamalı ceketi giymekti. Bu ceketin dört farklı renkte cebi vardı: taze çimen yeşili, parlak güneş sarısı, sıcak turuncu ve buz mavisi. Bir gün, bahar yağmuru altında oynarken, yeşil cebe küçük bir meşe palamudu düştü. Can palamudu çıkarmak için cebine elini attığında, parmakları ılık bir esinti ve yasemin kokusu hissetti. Şaşkınlıkla cebinden çiçek açmış bir kiraz dalı çıkardı! Ceketin sıradan olmadığını, her cebinin farklı bir mevsim sakladığını o an anladı.
Can, sarı cebi heyecanla keşfetti. İçine elini sokunca, avucunda minik bir güneş ışığı gibi hisseden sıcak, altın rengi kum taneleri buldu. Cebinden çıkan kum, ayaklarının etrafında dans ederek küçük bir kumsal oluşturdu. Havada deniz tuzu ve kavun kokusu vardı. Aniden, cebinden minik, şeffaf bir denizanası süzüldü - bu, yaz mevsiminin bir parçasıydı! Can, sarı cebin yazı taşıdığını anlayıp, kışın ortasında bile sıcak kumlarda oynayabileceğini hayal etti.
Turuncu cebi merakla açtığında, içinden kırmızı, sarı ve kahverengi yapraklar fışkırdı. Yapraklar, havada dans ederek bir halka oluşturdu. Cebin içi, fırından yeni çıkmış tarçınlı elmalı turtaların kokusunu taşıyordu. Can, cebine daha derin baktı ve minik bir sincabın, küçük bir meşe palamudu sakladığını gördü. Bu, sonbaharın hazırlık ve bolluk ruhuydu! Cebinden bir avuç fındık çıkardı ve sincaplar için bahçesine ekmeye karar verdi.
Mavi cebi ise biraz ürkekçe açtı. İçinden serin bir nefes çıktı ve avucunda kar taneleri belirdi - her biri farklı, kusursuz desenli. Cebin içinde minik, parlak buz kristalleri ve kıpırdayan bir kardan adam vardı! Kardan adam, minik kömür gözleriyle Can'a baktı ve mavi cebin kışı sakladığını fısıldadı. Can, yaz sıcağında bile serinlemek için bu cebi kullanabileceğini düşündü.
Can, mevsim ceketinin sırrını kimseye söylemedi ama onu dünyayı güzelleştirmek için kullanmaya karar verdi. İlkbaharda çiçek açmayan yaşlı bir elma ağacının yanına gidip, yeşil cebinden bir tutam bahar serpti. Ağaç, ertesi gün pembe çiçeklerle canlandı! Yazın, hasta komşusu çocuk için sarı cebinden minik bir kumsal yarattı. Sonbaharda, turuncu ceple sincaplar için fındık bahçesi yaptı. Kışın ise mavi cebinden kar taneleriyle, hiç kar görmemiş güneyli kuşlara kar dansı gösterdi.
Zamanla Can, mevsimlerin aslında hep birlikte uyum içinde olduğunu öğrendi. Ceketinin ceplerini karıştırdığı bir gün, dört mevsimin birleştiği sihirli bir an yaşadı: Bahar çiçekleri, yaz güneşi, sonbahar yaprakları ve kış kar taneleri birlikte dans etti! Bu, ona doğanın döngüsünü ve her mevsimin kendi güzelliğini hatırlattı. Artık ceketini sadece ihtiyacı olanlara yardım etmek için kullanıyor, mevsimlerin sihrini paylaşmanın, onu saklamaktan daha keyifli olduğunu biliyordu. Ve geceleri, Aydede'ye bakıp, belki de onun da cebinde minik yıldız mevsimleri taşıdığını hayal ediyordu.