Uzak diyarların birinde, Gülşen Ülkesi'nde Prenses Lale yaşardı. Prenses Lale'nin çok özel bir yeteneği vardı: çıplak ayakları yere değdiğinde, bastığı her yer yemyeşil çimenlerle kaplanırdı. Bu yüzden prenses asla ayakkabı giymez, her zaman çıplak ayakla gezerdi. Saray görevlileri ne kadar ısrar etseler de, 'Ayakkabılar ayaklarımın özgürlüğünü çalıyor!' diyerek giymeyi reddederdi. Kral ve Kraliçe kızlarının bu alışkanlığından endişeleniyordu çünkü resmi törenlerde, balolarda prensesin ayakkabısız olması geleneklere uygun değildi.
Bir gün, komşu ülkenin prensi ziyarete geldi. Kral, bu ziyaretin çok önemli olduğunu, iki ülkenin dostluğunu pekiştireceğini söyledi. 'Laleciğim,' dedi Kraliçe yumuşak bir sesle, 'bugün lütfen gümüş işlemeli terliklerini giy. Prensi karşılarken ayakkabısız olman uygun olmaz.' Prenses Lale pencereden dışarı baktı. Sarayın bahçesi, onun çıplak ayakları sayesinde zaten yemyeşildi. 'Ama anne,' diye cevap verdi, 'ayaklarım ayakkabı içinde sıkışınca büyü gücüm çalışmıyor. Toprakla konuşamıyorum.' Yine de ailesini üzmemek için o gün ayakkabı giymeyi kabul etti.
Karşılama töreni başladığında Prenses Lale'nin yüzü solgundu. Ayakkabılar içindeki ayakları sanki nefes alamıyordu. Prensi karşılarken, bahçedeki çiçekler birer birer solmaya başladı. Çimenler sararıyor, ağaçların yaprakları dökülüyordu. Prensesin büyüsü ayakkabılar yüzünden işlemiyordu! Prensi Etem şaşkınlıkla sordu: 'Gülşen Ülkesi'nin meşhur yeşil bahçeleri neden böyle soluyor?' Prenses Lale dayanamayıp ayakkabılarını çıkardı ve çıplak ayaklarıyla bahçeye koştu. Ayakları toprağa değer değmez, mucize gerçekleşti: Solan çiçekler canlandı, sararan çimenler yemyeşil oldu, dökülen yapraklar yeniden filizlendi.
Prensi Etem hayranlıkla izledi. 'Bu harika bir yetenek!' diye haykırdı. 'Neden ayakkabı giymek zorunda olduğunu söylediler sana?' Prenses Lale gülümsedi: 'Çünkü prenseslerin her zaman ayakkabı giymesi gerektiğini düşünüyorlar. Ama benim ayaklarım özgür olmak istiyor.' Prensi Etem düşünceli bir ifadeyle, 'Belki de kuralları değiştirmenin zamanı gelmiştir,' dedi. Ertesi gün, Prensi Etem bir teklifle geldi: 'Ülkemde kuraklık var. Senin büyülü ayakların bize yardım edebilir. Geleneklere uymak için ayakkabı giymene gerek yok - önemli olan kalbinin temizliği ve yeteneğinin iyilik için kullanılması.'
Kral ve Kraliçe bu teklifi duyunca önce şaşırdılar. Ancak Prensi Etem'in ne kadar haklı olduğunu anladılar. Kral, yeni bir kanun çıkardı: 'Artık Gülşen Ülkesi'nde, özel yetenekleri olan herkes -prenses de olsa sıradan bir vatandaş da olsa- bu yeteneğini özgürce kullanabilir. Önemli olan dış görünüş değil, yüreğin güzelliğidir.' Prenses Lale, Prensi Etem'in ülkesine gitti. Çıplak ayaklarıyla kurak toprakları dolaştı, bastığı her yere hayat getirdi. İki ülke arasında güçlü bir dostluk kuruldu. Prenses Lale artık ayakkabı giymiyordu ama bunun için kimse onu yargılamıyordu. Çünkü herkes onun ayaklarının mucizeler yarattığını biliyordu.
Yıllar geçti, Prenses Lale büyüdü ve ülkesini yönetmeye başladı. Onun ilk kuralı şuydu: 'Her çocuk, her insan kendini özgürce ifade etme hakkına sahiptir. Farklılıklarımız bizi güçlü yapar.' Sarayın girişine, çıplak ayaklı bir prensesin büyülü çimenler yarattığı altın bir heykel dikildi. Heykelin altında şu yazıyordu: 'Gerçek güzellik, kalpten gelir ve ayaklar özgür olunca dünya yeşillenir.' Prenses Lale'nin hikayesi tüm diyarlarda anlatıldı. Ve o günden sonra, birçok çocuk kendilerini olduğu gibi kabul etmenin, kuralların da zamanla değişebileceğini öğrendi.