Lina, penceresinin önünde oturmuş, yağmurun tatlı şarkısını dinliyordu. Damlalar cama vurdukça sanki ona bir şeyler anlatmaya çalışıyor gibiydi. Aniden aklına harika bir fikir geldi! 'Yağmur damlalarını yakalayıp onlardan kolye yapsam nasıl olur?' diye düşündü heyecanla. Hemen en sevdiği mavi yağmurluğunu giyip bahçeye koştu. Elini uzattı ve ilk damlayı yakaladı. Damla avucunun içinde parıldıyor, içinde minik bir gökkuşağı saklıyor gibiydi.
Lina, yakaladığı her damlayı dikkatle inceliyordu. Bazı damlalar yeşil yapraklardan süzülüp geliyor, içlerinde minik bitki desenleri taşıyordu. Bazıları ise gökyüzünden direkt düşüyor, berrak ve pırıl pırıldı. Lina, bu özel damlaları toplamak için annesinin ona verdiği küçük bir cam kavanoz kullandı. Her damla kavanoza düştüğünde 'pling' diye bir ses çıkarıyordu. Bu sesler bir araya gelince minik bir melodi oluşturuyordu.
Damlaları topladıktan sonra Lina, en zor kısmına geçti: onları nasıl kolye yapacaktı? Tam o sırada, bahçedeki yaşlı meşe ağacının dallarından biri hafifçe sallandı ve Lina'ya doğru eğildi. Ağaç, yapraklarından birini düşürdü. Yaprak, incecik ve sağlam bir iplik gibiydi! Lina bunun ne kadar mükemmel olduğunu anladı - doğa ona tam ihtiyacı olan şeyi vermişti.
Lina, meşe ağacının verdiği yaprak ipliği kullanarak damlaları tek tek dizmeye başladı. Her damla ipliğe değdiğinde, sanki sihirli bir yapıştırıcıyla tutunuyordu. En güzel ve parlak damlayı en üste, kalp şeklindeki bir damlayı tam ortaya, ve renkli desenli damlaları da etrafa dizdi. Kolye tamamlandığında, Lina'nın boynuna taktı ve aynaya baktı. Damlalar hala canlı gibi parlıyor, içlerindeki gökkuşakları hafifçe dönüyordu!
Ertesi gün Lina, damla kolyesini takıp okula gitti. Sınıf arkadaşları hemen bu özel takıyı fark ettiler. 'Bu kadar güzel bir kolyeyi nereden aldın?' diye sordular merakla. Lina, yağmur damlalarını nasıl topladığını ve doğanın ona nasıl yardım ettiğini anlattı. Öğretmenleri de bu yaratıcı fikri çok beğendi ve tüm sınıfa doğadan ilham almanın güzelliklerinden bahsetti.
O akşam, Lina penceresinde otururken, damla kolyesi hafifçe parlamaya başladı. Her damladan minik bir ışık huzmesi çıktı ve odasının tavanında dans etmeye başladı. Işıklar birleşerek ona bir mesaj gönderdi: 'Doğayı seven ve onun güzelliklerini koruyan her çocuk, sihre dokunabilir.' Lina, kolyesine bakarak gülümsedi. Artık her yağmur yağdığında, damlaların şarkısını daha iyi anlıyor ve doğanın sunduğu sihirli hediyeleri takdir ediyordu.
Zaman geçtikçe, Lina'nın damla kolyesi onun en özel hazinesi oldu. Kolye asla kurumadı - her sabah taze çiy damlalarıyla yenileniyordu. Lina, diğer çocuklara da doğadan nasıl ilham alabileceklerini öğretti. Bahçelerinde, parklarda, hatta balkonlarında minik doğa sanatı eserleri yaratmaya başladılar. Yağmur artık sadece bir hava olayı değil, onlar için bir sanat malzemesi ve sihir kaynağı olmuştu.