Derin mavi denizin en sakin köşesinde, Mercan Kasabası adında rengarenk bir yer vardı. Burada deniz canlıları mutlu mesut yaşardı. Ancak kasabanın en özel sakini, adı Doki olan küçük bir balıktı. Doki, boynunda minik bir stetoskop taşırdı. Çünkü o, denizin nabzını tutan bir doktor balıktı! Her sabah erkenden uyanır, deniz yosunundan yatağından çıkar ve ilk iş olarak etrafındaki canlıların sağlığını kontrol ederdi. Denizatlarının sırt ağrılarını dinler, yengeçlerin pençelerini muayene eder, hatta utangaç ahtapotun kalp atışlarını sayardı. Onun için denizdeki her canlının sağlığı çok önemliydi.
Bir gün, Mercan Kasabası'nda tuhaf bir şey oldu. Deniz anası Jelli, her zamankinden daha yavaş süzülüyordu. "Doki, kendimi çok halsiz hissediyorum," dedi üzgün bir sesle. Doki hemen stetoskopunu Jelli'nin şeffaf vücuduna yaklaştırdı. Ama duyduğu ses, normal bir kalp atışı değildi; düzensiz ve zayıftı. Ardından, yaşlı kaplumbağa Tosbağ dede nefes almakta zorlandığını söyledi. Doki, denizin nabzını dinlemek için özel bir yere gitti: 'Denizin Kalbi' adını verdiği dev bir deniz kabuğunun yanına. Bu kabuk, denizin sağlığını yansıtırdı. Ancak o gün, kabuktan gelen ses de yavaş ve üzgündü. Doki endişelendi: "Denizin nabzı zayıflıyor, acaba neden?" diye düşündü.
Doki, sorunu çözmek için bilge yunus Bilgi'ye danışmaya karar verdi. Bilgi, okyanusun en bilge canlısıydı. Yolculuk sırasında, Doki etrafta normalden daha az renkli mercan gördü ve suyun biraz bulanık olduğunu fark etti. Bilgi'yi bulduğunda, yunus derin bir nefes alıp şöyle dedi: "Doki, denizin nabzı, hepimizin bir parçası olduğu dengeye bağlı. Belki de Mercan Kasabası'nın temizliği bozuluyordur." Doki aklına bir fikir geldi: Belki de canlılar, farkında olmadan denizi kirletiyordu. Hemen kasabaya döndü ve küçük bir araştırma yaptı. Gördü ki, bazı balıklar yemek artıklarını suda bırakıyor, bazıları da gereksiz yere deniz bitkilerini koparıyordu. Bu küçük şeyler birikince, denizin dengesi bozulmuştu.
Doki, hep birlikte çalışmanın zamanı geldiğini düşündü. Tüm Mercan Kasabası sakinlerini 'Denizin Kalbi' nin yanında topladı. Onlara şöyle dedi: "Arkadaşlar, denizin nabzı zayıflıyor çünkü dengeyi unuttuk. Hepimiz bu evin, yani denizin bir parçasıyız. Temiz tutmak ve saygı göstermek hepimizin görevi." Canlılar önce şaşırdı, sonra Doki'nin haklı olduğunu anladı. Birlikte bir plan yaptılar: Yemek artıklarını özel bir yosun çukurunda toplayacaklar, mercanlara dikkat edecekler ve gereksiz yere hiçbir şeyi bozmayacaklardı. Küçük bir deniz salyangozu temizlik timinin lideri oldu! Herkes işe koyuldu ve birkaç gün içinde su berraklaşmaya, renkler canlanmaya başladı.
Bir sabah, Doki yeniden 'Denizin Kalbi' nin yanına gitti. Stetoskopunu kabuğa dayadığında, güçlü, ritmik ve neşeli bir ses duydu: Tok, tok, tok! Denizin nabzı eski sağlığına kavuşmuştu. Jelli enerjik bir şekilde süzülüyor, Tosbağ dede rahat nefes alıyordu. Mercan Kasabası yeniden parlak renklerine kavuştu. Doki, mutlulukla boynundaki stetoskopu düzeltti. Artık herkes biliyordu ki, denizin sağlığı hep birlikte korunurdu. Doki, her gün nabzı dinlemeye devam etti, ama şimdi daha güvenli ve gururluydu. Çünkü o, sadece bir doktor balık değil, aynı zamanda denizin küçük bir kahramanıydı. Ve denizdeki her canlı, bu sırrı asla unutmayacaktı: Birlikte yaşamak, birlikte korumak demekti.