Elif, büyükannesinin bahçesinin sonundaki eski taş duvarı her zaman merak ederdi. Duvarın arkasında ne olduğunu kimse tam olarak bilmezdi. Bir yaz akşamı, dolunay parlak bir şekilde gökyüzünü aydınlatırken, Elif duvara yaklaştı ve taşlar arasında daha önce hiç fark etmediği küçük bir açıklık gördü. Merakına yenik düşerek içeri girdiğinde, kendini hiç görmediği türden ağaçlarla dolu bir ormanda buldu. Ağaçların gövdelerinde yumuşak, dost canlısı yüzler vardı ve yapraklar hafif bir rüzgarla konuşuyormuş gibi fısıldıyordu. 'Hoş geldin, küçük dostum,' diye fısıldadı en yakındaki meşe ağacı. Elif şaşkınlıkla, 'Ağaçlar konuşabiliyor mu?' diye sordu.
Meşe ağacı, yapraklarını hışırdatarak gülümsedi. 'Biz Fısıldayan Yapraklar Ormanı'nın bekçileriyiz. Yüzyıllardır buradayız ama çok az insan bizi duyabilir. Senin kalbin saf ve merak dolu, bu yüzden sesimizi duyabildin.' Elif, ağaçların etrafında dönen parlak ateş böceklerini izlerken, yaşlı bir çınar ağacı konuştu: 'Ormanımızda bir sıkıntı var. Mevsimlerin şarkısını unutmaya başladık. İlkbaharın neşeli melodisi, yazın cıvıl cıvıl sesleri, sonbaharın altın nağmeleri ve kışın usul şarkısı birbirine karıştı.' Diğer ağaçlar da üzüntüyle dallarını salladı. Elif, 'Peki size nasıl yardım edebilirim?' diye sordu.
Yaşlı çınar, köklerinin dibindeki parlayan bir taşı gösterdi. 'Bu, Mevsimlerin Anımsama Taşı. Her mevsim değişiminde, dört farklı renkte parlar ve bize şarkıyı hatırlatır. Ama taş son aydır soluk ve sessiz. Onu yeniden canlandırmak için dört mevsimin hediyelerini toplamalısın: İlkbaharın ilk çiy damlasını, yazın en olgun yaban mersinini, sonbaharın en renkli yaprağını ve kışın en saf kar tanesini.' Elif cesaretle görevi kabul etti. Konuşan ağaçlar, ona ormanda ilerlerken yardım etmek için dallarını yol gösterici işaretler gibi yönlendireceklerini söylediler.
Elif ilk olarak ilkbahar bölgesine gitti. Burada her yer çiçeklerle doluydu ama ilk çiy damlasını bulmak zordu. Küçük bir kiraz ağacı fısıldadı: 'Sabahın en erken saatinde açan çiğdem çiçeğinin üzerindeki damlayı ara.' Elif ertesi sabah gün doğmadan uyandı ve çiğdem çiçeğinin taç yapraklarında parlayan mükemmel bir çiy damlası buldu. Dikkatlice onu küçük bir meşe palamudu kabına koydu. Yaz bölgesine geldiğinde, güneş parlıyordu ve yaban mersini çalıları meyvelerle doluydu. Ancak en olgun yaban mersinini bulmak için bir ardıç kuşunun rehberliğine ihtiyacı vardı. Kuş onu ormanın güneşli bir köşesindeki en dolgun, en mavi yaban mersinine götürdü.
Sonbahar bölgesi, her tonunda altın, turuncu ve kırmızı yapraklarla bir renk şöleniydi. Akçaağaç ağacı fısıldadı: 'En renkli yaprak, gün batımında ışığı en çok yansıtandır.' Elif, güneş batarken, turuncu ve altın renginde parlayan, üzerinde küçük kristal benekleri olan mükemmel bir akçaağaç yaprağı buldu. Kış bölgesine geldiğinde hava serinledi ve kar taneleri yavaşça düşmeye başladı. Huş ağacı, 'En saf kar tanesi hiç yere değmemiş olandır,' dedi. Elif, eldivenini çıkarıp havada süzülen en güzel, en karmaşık desenli kar tanesini yakaladı. Dört hediyeyi de topladığında, Mevsimlerin Anımsama Taşı'na geri döndü.
Tüm orman ağaçları toplandı ve merakla izledi. Elif, dört hediyeyi taşın etrafına dikkatlice yerleştirdi. Önce ilkbaharın çiy damlasını taşın üzerine damlattı - taş hafifçe yeşil bir ışıkla parladı. Sonra yazın yaban mersinini dokundurdu - mavi bir parıltı eklendi. Sonbahar yaprağıyla sarı-turuncu bir ışık, kar tanesiyle de beyaz bir parıltı yayıldı. Aniden taş dört renginde parlak bir şekilde parlamaya başladı ve ormanı güzel bir melodiyle doldurdu. Ağaçlar sevinçle dallarını salladı ve bir koro halinde şarkı söylemeye başladı: 'İlkbaharın uyanışı, yazın neşesi, sonbaharın dansı, kışın huzuru!' Mevsimlerin şarkısı geri dönmüştü.
Yaşlı çınar, Elif'e teşekkür etti. 'Senin cesaretin ve saf kalbin sayesinde ormanımızın dengesi korundu. Artık sen de bizim özel dostumuzsun. İstediğin zaman bizi ziyaret edebilirsin.' Elif, ağaçlarla vedalaştı ve taş duvardan geçerek evine döndü. Ertesi sabah uyandığında, yastığının yanında dört renkli yapraklardan oluşan küçük bir çelenk buldu. Büyükannesine ormanı anlattığında, büyükannesi gülümsedi: 'Benim de küçükken özel bir dostum vardı, ona Fısıldayan Meşe derdim.' O günden sonra Elif, her mevsim değişiminde duvardaki açıklıktan geçer ve konuşan ağaçlarla şarkı söylerdi. Orman ise her zaman onu dostça karşılar, mevsimlerin şarkısını birlikte kutlarlardı.