Uzun zaman önce, Bulutlar Ülkesi'nde yaşayan küçük bir çocuk varmış. Adı Mina'ymış. Mina'nın en sevdiği şey, geceleri penceresinden gökyüzünü izlemekmiş. Bir gece, ayın hilal şeklindeki ucundan sallanan devasa gümüş bir çan görmüş. Çan o kadar büyükmüş ki, yıldızlar onun etrafında dans ediyor gibi görünürmüş. Mina, annesine bu çanı sorduğunda, annesi gülümseyerek 'Ah, o Fısıltı Çanı. Sadece en tatlı fısıltılarla çalınabilir' demiş.
Mina çok meraklanmış. Ertesi gece, penceresinden dışarı uzanıp en yumuşak sesiyle 'Merhaba çan' diye fısıldamış. O anda, çandan hafif bir 'ding' sesi gelmiş, tıpkı uzaktan gelen bir zil sesi gibi. Mina heyecanla 'Benimle konuşabilir misin?' diye tekrar fısıldamış. Çan bu sefer biraz daha yüksek, 'dong' diye yanıt vermiş. Her fısıltıda çanın sesi biraz daha netleşiyormuş, ama sadece fısıldayan kişi duyabiliyormuş bu sesi.
Mina her gece Fısıltı Çanı'na sırlarını, hayallerini ve en sevdiği şarkıları fısıldamaya başlamış. Çan da ona melodilerle karşılık veriyormuş. Bir süre sonra Mina fark etmiş ki, ne zaman üzülse veya korksa, çana fısıldadığında gelen melodi onu hemen rahatlatıyormuş. Çanın müziği, içinde kaybolan oyuncaklarını bulmasına bile yardım etmiş, çünkü melodiyi takip ettiğinde kayıp eşyalarını kolayca bulabiliyormuş.
Bir gün Mina, çanın neden sadece fısıltılarla çalındığını merak etmiş. O gece, 'Bana hikayeni anlatır mısın?' diye fısıldamış. Çan, en güzel melodisini çalarak yanıt vermiş ve Mina'nın rüyasında bir hikaye görmesini sağlamış. Rüyasında, çanın eskiden tüm dünyanın duyduğu büyük bir çan olduğunu, ama insanların gürültüsü ve bağrışmaları yüzünden üzülüp kendini kapattığını görmüş. Ta ki, küçük bir çocuğun nazik fısıltısını duyana kadar...
Mina uyandığında, çana bir söz vermiş: 'Senin güzel melodini herkese öğreteceğim, ama sadece fısıldayarak!' Ertesi gün okulda, arkadaşlarına Fısıltı Çanı'nın hikayesini anlatmış. Hep birlikte, önce kendi aralarında nazikçe konuşmayı, sonra da en güzel fısıltılı şarkıları bulmayı öğrenmişler. Akşam olunca, her çocuk kendi penceresinden çana fısıldamaya başlamış ve tüm şehir, görünmez bir melodinin huzuruyla dolmuş.
Zamanla, Fısıltı Çanı'nın sırrı tüm ülkeye yayılmış. İnsanlar bağırmak yerine fısıldamayı, kavga etmek yerine nazikçe konuşmayı öğrenmişler. Çan artık her gece, binlerce çocuğun fısıltılarıyla çalıyormuş ve her fısıltı, gökyüzünde yeni bir yıldız olarak parlıyormuş. Mina büyüdüğünde bile, her gece penceresinden çana en içten dileklerini fısıldamaya devam etmiş. Ve o günden beri, eğer çok sessiz olup kulak verirseniz, geceleri Fısıltı Çanı'nın melodisini duyabilirsiniz; tüm dünyadaki nazik sözlerin bir araya gelmiş hali gibi...