Uzun zaman önce, Ayışığı Ormanı'nda yaşayan meraklı bir çocuk varmış. Adı Can'mış. Can, her gece penceresinden parlayan ayı izler ve Aydede'ye hikayeler anlatırmış. Bir gece, ormanda gümüş gibi ışıldayan bir yol fark etmiş. İzlemeye karar verdiğinde, yol onu dev bir meşe ağacının dibindeki gizemli bir sandığa götürmüş. Sandık, üzerinde yıldız şeklinde oymalarla süslüymüş ve hafifçe ışık saçıyormuş. Yanında, küçük bir not varmış: 'Sadece en tatlı fısıltılar beni açar.' Can, sandığı itip çekmiş ama kapak kıpırdamamış. Ne yapacağını düşünürken, bir sincap yanına gelip, 'Belki de sihirli bir sözcük gerekiyordur,' diye fısıldamış.
Can, sincabın önerisiyle sandığa yaklaşmış ve yumuşak bir sesle, 'Lütfen açıl,' demiş. Ama sandık hâlâ kapalı kalmış. Sonra, bir baykuş dallardan seslenmiş: 'Fısıltılar sadece sözcükler değil, kalpten gelen niyetlerdir.' Can, bunun üzerine sandığın yanına oturmuş ve en sevdiği anıyı düşünmüş: Dedesiyle birlikte yıldızları izledikleri geceyi. O anın mutluluğunu hissederek, 'Gökyüzündeki yıldızlar gibi parla,' diye fısıldamış. Sandıktan hafif bir çıtırtı sesi gelmiş ve oymalar daha parlak ışık yaymaya başlamış. Can, heyecanla bir adım geri çekilmiş, sihrin işe yaradığını anlamış.
Sandık yavaşça aralanmış ve içinden yumuşak bir melodi yükselmiş. Can, içine baktığında, parlayan tozların arasında minik, ışıltılı nesneler görmüş. Bunlar, kayıp hayaller ve neşeli anılarmış. Sandık, aslında ormandaki tüm canlıların paylaştığı gizli hikayeleri saklıyormuş. İçinden çıkan ilk nesne, uçan bir yaprak şeklindeymiş ve Can'a dokunduğunda, aklında bir fısıltı belirmiş: 'Paylaşmak, sihrin anahtarıdır.' Can, sandıktan çıkanları toplamaya başlamış – bir kuş tüyü, bir çiçek yaprağı, hatta minik bir taş. Her biri, farklı bir hikaye anlatıyormuş.
Can, sandıktan çıkan hikayeleri ormandaki arkadaşlarıyla paylaşmaya karar vermiş. Sincaba, baykuşa ve diğer hayvanlara her nesnenin anlattığı masalları fısıldamış. Her paylaşımda, sandık biraz daha açılmış ve içindeki ışık ormanı aydınlatmış. En sonunda, sandık tamamen açıldığında, içinden parlak bir ay ışığı topu çıkmış. Bu top, Can'ın fısıltılarının gücünü simgeliyormuş. Sandık artık boşalmış, ama Can anlamış ki asıl hazine, paylaştığı sevgi ve hikayelermiş. Sandık, bir kez daha kapanmış, ama üzerindeki oymalar sönmemiş, sürekli parlamaya devam etmiş.
O geceden sonra, Can her akşam sandığın yanına gidip yeni fısıltılar fısıldamış. Sandık, onun tatlı sözleriyle açılıp, içine yeni anılar saklamış. Ormandaki her canlı, bu sihirli sandığın sırrını öğrenmiş ve zaman zaman kendi fısıltılarını eklemişler. Can, büyüdüğünde bile bu geleneği sürdürmüş, sandığın asla kaba sözlerle açılmadığını, sadece nezaket ve sevgi dolu fısıltılara yanıt verdiğini öğretmiş. Ayışığı Ormanı, böylece dünyanın en huzurlu yerlerinden biri olmuş, çünkü orada herkes sihrin basit bir fısıltıda gizli olduğunu biliyormuş.