Minik fare Fırfır, geceleri uyumak yerine kitapları keşfetmeyi çok severdi. Diğer fareler karanlıktan korkarken, o, ay ışığının aydınlattığı kütüphanenin sessizliğinde maceralara atılırdı. Bir gece, en sevdiği kitap olan 'Peynir Diyarının Haritaları'nı ararken, rafların arkasında parlayan altın rengi bir kitap gördü. Kitabın kapağında, gümüş yıldızlar işlenmişti ve adı 'Ay Işığı Sırları'ydı. Fırfır, merakla kitabı açtığında, sayfaların kendi kendine ışık yaydığını fark etti.
Kitabı okumaya başladığında, sayfalardan yükselen ışık, odada dans eden harfler oluşturdu. Harfler bir araya gelerek, 'Gece Kütüphanesi'nin Kayıp Hazinesi'ni bulmak ister misin?' diye soran bir cümle yazdı. Fırfır heyecanla kuyruğunu sallayarak 'Evet!' diye fısıldadı. Bunun üzerine, harfler yeniden düzenlenip, kütüphanenin en gizli köşesine giden yolu gösteren bir haritaya dönüştü. Harita, dev bir kitaplığın arkasındaki minik bir kapıyı işaret ediyordu.
Fırfır, haritayı takip ederek, kütüphanenin arka odasına ulaştı. Burası, tozlu raflarla doluydu ve ortada, üzerinde ay ve yıldız oymaları olan dev bir kitaplık vardı. Haritadaki gibi, kitaplığın yanında, sadece bir farenin geçebileceği kadar küçük bir ahşap kapı buldu. Kapıyı ittiğinde, içeriden tatlı bir müzik sesi geldi. İçeri adım attığında, kendini ışıl ışıl bir odada buldu; duvarlar canlı resimlerle kaplıydı ve her resim, farklı bir masal dünyasını anlatıyordu.
Odada, yumuşak bir sesle konuşan yaşlı bir baykuş oturuyordu. Baykuş, kendisini Bilge Gece Muhafızı olarak tanıttı ve 'Cesur fare, hazineyi hak etmek için üç kitap bilmecesini çözmelisin' dedi. İlk bilmece, 'Uçabilirim ama kanadım yok, sayfalarımda dünyalar saklı, ben neyim?' şeklindeydi. Fırfır, hemen 'Bir kitap!' diye cevap verdi. Baykuş gülümseyerek, ikinci bilmeceyi sordu: 'Geceleri parlar, gündüzleri kaybolur, masallara ilham verir, ben neyim?' Fırfır, düşünüp 'Ay!' dedi.
Son bilmece daha zordu: 'Sessizdir ama hikayeler anlatır, karanlığı aydınlatır, cesaretle keşfedilmeyi bekler, ben neyim?' Fırfır, etrafa bakındı; odadaki kitapları, ay ışığını ve kendi kalbini düşündü. Sonra yavaşça 'Bir kütüphane!' diye cevap verdi. Baykuş, kanatlarını çırparak sevindi ve 'Doğru! Hazinen, okuma sevgindir' dedi. Fırfır'a, her gece yeni bir masal okuyabilmesi için sihirli bir ayışığı kitap ayracı hediye etti. Bu ayraç, kitapları canlandırıyor ve okumayı daha eğlenceli hale getiriyordu.
Fırfır, ayracı alıp kütüphaneye döndüğünde, artık daha da cesur hissediyordu. Diğer farelere, geceleri kitap okumanın ne kadar harika olduğunu anlattı. Birlikte, ay ışığı altında masal saatleri düzenlemeye başladılar. Fırfır'ın keşfettiği sihirli ayraç, her okudukları kitabı küçük bir maceraya dönüştürüyordu. Zamanla, tüm fareler, karanlıktan korkmak yerine, kitapların ışığında eğlenmeyi öğrendi. Ve Fırfır, her gece, yeni bir hikaye keşfederek, Gece Kütüphanesi'nin en cesur kaşifi olarak anılmaya devam etti.