Leyla, penceresinden her gece ayın denize vuran ışıltısını izlerdi. Bir gece, ay ışığı o kadar parlaktı ki, bahçedeki eski taş merdivenin basamaklarının parıldadığını fark etti. Merakla yaklaştığında, basamakların aslında ay ışığından ve inci gibi köpüklerden yapılmış olduğunu gördü. En üst basamağa dokunduğunda, ayaklarının altından tatlı bir serinlik yayıldı. Merdiven, yavaşça aşağıya, karanlık ama davetkar görünen sulara doğru uzanıyordu. Leyla, bir adım attı, sonra bir adım daha... ve kendini sihirli bir yolculuğun başında buldu.
İlk basamaklarda, minik, ışıldayan deniz yıldızları ona eşlik etti. Her adımda, merdivenin etrafındaki su daha da berraklaştı. İkinci basamak grubuna geldiğinde, rengarenk balıklar yanından geçti; turuncu, mavi, mor... Hepsi gülümsüyor gibiydi. Üçüncü bölümde, suyun içinde yüzen müzik notaları duydu; yumuşak, dingin bir melodiydi bu. Notalar, suda hafifçe sallanıyor ve parıldıyordu. Leyla, merdiveni inmeye devam ettikçe, etrafındaki dünya giderek daha büyülü bir hal alıyordu. Denizin derinlikleri, sandığından çok daha canlı ve dostane görünüyordu.
Derinlere indikçe, merdivenin yanında minik denizatları belirdi. Onlar, Leyla'ya denizin gizemlerini anlattı: Ayın, geceleri denizi özel bir ışıkla aydınlattığını ve bu merdivenin sadece ay doluyken ve saf kalpli çocuklar için göründüğünü söylediler. Sonra, dev ama nazik bir deniz kaplumbağası yanaştı. Sırtında, parlak deniz kabuklarından oluşan bir harita vardı. Kaplumbağa, 'Bu merdiven seni Ay'ın Deniz İncisi'ne götürüyor. O inci, geceleri denizin ve gökyüzünün uyumunu sağlar,' diye fısıldadı. Leyla, haritayı inceledi ve yoluna devam etti, heyecanı giderek artıyordu.
Merdiven, nihayet büyük, sedefli bir kapıya açıldı. Kapı, kendiliğinden açıldı ve içeri girdiğinde, Leyla nefesini tuttu. Burası, Ay'ın Deniz İncisi'nin odasıydı! Odanın ortasında, dev bir istiridye kabuğunun içinde, gökyüzündeki ay gibi parlayan bir inci duruyordu. İnci, yumuşak bir ışık yayıyor ve odaya huzur veriyordu. Etrafta, minik ışıklı denizanaları dans ediyor, odanın tavanı ise yıldızlarla kaplıydı. Leyla, ine yaklaştı ve ona dokundu. İnci, sıcak ve yumuşaktı, adeta canlı gibiydi. Dokunduğu anda, tüm denizdeki sevgi ve barış duygusunu hissetti.
Leyla, inciyle bir süre vakit geçirdikten sonra, deniz kaplumbağası ona eve dönme zamanının geldiğini hatırlattı. İnci, ona minik bir parıltı verdi; bu, geceleri onu koruyacak bir hatıraydı. Leyla, merdivenlerden yukarı çıkmaya başladı. Her adımda, etrafındaki sihir yavaşça azalıyordu. En üst basamağa geldiğinde, arkasına baktı ve merdivenin yavaşça köpüklere dönüşüp denize karıştığını gördü. Penceresine döndüğünde, hala ay ışığı altındaydı ve elindeki parıltı hafifçe yanıp sönüyordu. O geceden sonra, Leyla her gece ay ışığını izlerken, denizin altındaki sihirli dünyayı ve geceleri deniz olan merdiveni hatırladı. Uykuya dalarken, bir sonraki ay dolunayında belki yeniden ziyaret edebileceğini hayal etti.