Eski bir çatı katında, tozlu kutuların arasında, Radyo Rıza adında eski bir ahşap radyo yaşardı. Rıza'nın kadranı solmuş, anteni biraz eğikti ama kalbi, yani pili, hâlâ sıcacık ve canlıydı. Sahibi Zeynep onu çok sever, her akşam üzerini özenle silerdi. Ancak bir gece, Zeynep ailesiyle tatile gitti ve Rıza'yı yalnız bıraktı. O gece, dolunay pencereden içeri gümüş ışıklarını dökünce, Rıza'nın içinde garip bir titreşim hissetti. Kendi kendine mırıldanmaya başladı: 'Ah, ne kadar sessizlik... Belki de biraz hikâye anlatmalıyım. Hem kendime, hem de bu sessizliğe.' Ve böylece, kadranı usulca ışıldayarak, ilk masalını fısıldadı.
Rıza, 'Bir varmış, bir yokmuş,' diye başladı sesi titreşerek, 'Evvel zaman içinde, Kalbur Saman içinde, konuşan bir müzik kutusu varmış. Adı Melodi'ymiş. Melodi, her gün aynı şarkıyı çalarmış ve sıkılmaya başlamış. Bir gece, ayın ışığı onun kurma anahtarını ısırdığında, Melodi yepyeni bir ezgi bestelemeye karar vermiş. Notalar, kutudan çıkıp odada dans etmeye başlamış; do notası zıplayan bir tavşan, re notası uçan bir kuş, mi notası ise suda yüzen bir ördek olmuş. Rıza bu sahneyi anlatırken, çatı katında eski bir müzik kutusundan hafif bir melodi yankılandı, sanki hikâye gerçek oluyordu.
Ertesi gece, Rıza yine hikâye anlattı. Bu sefer, kayıp çorapların gizemli krallığından bahsetti. 'Çorap diyarında, tek tek kaybolan çoraplar bir araya gelir, rengârenk çiçeklere dönüşürmüş,' diye fısıldadı. Radyonun hoparlöründen, minik çorapların şarkı söyleyerek dans ettiği bir görüntü canlandı adeta. O sırada, çatı katına sızan Zeynep'in kedisi Mırmır, kulaklarını dikip radyoya yaklaştı. Rıza, kediyi görünce heyecanlandı ve hikâyesine onu da kattı: 'Mırmır, cesur bir kedi kahraman olup, en yumuşak çorap çiçeğini bulmak için maceraya atıldı.' Mırmır mırıldanarak radyonun yanına uzandı, sanki hikâyeyi dinliyormuş gibi.
Geceler geçtikçe, Rıza'nın hikâyeleri çatı katının dışına taştı. Rüzgâr, pencereden içeri girip masalları bahçedeki ağaçlara, gökteki bulutlara fısıldadı. Bir gece, küçük bir yıldız kaydı ve Rıza'nın antenine usulca kondu. Rıza, yıldıza 'Işıltı' adını verdi ve onunla birlikte uzayda yolculuk yapan bir gezegen hakkında masal anlattı: 'Işıltı, her gece dünyaya hikâyeler getirirmiş, çünkü en parlak hikâyeler, paylaşıldığında çoğalırmış.' Radyonun ışığı o kadar parladı ki, tüm mahalle pencerelerinden bu sıcak ışığı görebildi ve insanlar gülümsedi, belki de rüyalarında bu masalları duydular.
Zeynep tatilden döndüğünde, çatı katına çıkıp Rıza'yı kontrol etti. Onu tozlu ama ışıl ışıl buldu. Mırmır, radyonun yanında mırıldanıyordu. Zeynep, Rıza'yı kucaklayıp aşağıya, oturma odasına getirdi. O gece, aile birlikte otururken, Rıza yeni bir masala başladı: 'Artık yalnız değilim,' dedi yumuşak bir sesle, 'çünkü hikâyeler, sevgiyle dinlenince gerçek sihre dönüşür.' Ve böylece, Radyo Rıza her akşam aileye masal anlatmaya devam etti, hem de kendi kendine değil, sevgi dolu kalpler eşliğinde. Her masal, bir yıldız gibi parlayarak, geceyi aydınlattı.