Leyla, yedi yaşında meraklı bir kızdı. Odasında en sevdiği oyuncağı, kırmızı bir oyuncak tren vardı. Trenin adı Tufan'dı. Gündüzleri sıradan bir oyuncak gibi duran Tufan, geceleri bambaşka biri oluyordu. Bir gece, Leyla uykuya dalmak üzereyken odadan hafif bir 'çuf çuf' sesi geldi. Gözlerini açtı ve gördüğüne inanamadı: Tufan'ın bacasından minik, parlak dumanlar çıkıyor ve tekerlekleri kendi kendine hareket ediyordu! Tren yavaşça konuşmaya başladı: 'Merhaba Leyla, ben Tufan. Sen uyurken gizli bir görevim var. Her gece, hayal diyarına giden yolda seyahat ederim. Bu gece benimle gelmek ister misin?' Leyla heyecanla başını salladı. Tufan büyümeye başladı, Leyla'nın içine sığabileceği boyuta ulaştı. Birlikte pencereden dışarı çıktılar ve yıldızların arasında süzülmeye başladılar.
İlk durakları 'Renkler Vadisi'ydi. Burada her şey siyah beyazdı, çünkü renk perisi Melodi uyuyakalmıştı. Tufan, 'Melodi'yi uyandırmak için ona bir şarkı söylememiz gerekiyor' dedi. Leyla, anaokulunda öğrendiği en sevdiği şarkıyı söylemeye başladı: 'Yağ satarım bal satarım...' Yavaş yavaş, vadideki çiçekler pembeye, ağaçlar yeşile, gökyüzü maviye dönmeye başladı. Melperi uyandı ve teşekkür etmek için Leyla'ya bir kutu boya kalemi hediye etti. 'Bu kalemlerle çizdiğin her şey gerçek olacak' dedi. Leyla kalemleri özenle cebine koydu. Tufan tekrar hareket etti, bu sefer rotası 'Bilgi Dağı'ydı.
Bilgi Dağı'nda, kitaplardan oluşmuş dev bir kütüphane vardı. Burada konuşan kitaplar, bilmeceler soruyordu. 'Kanatlarım var ama uçamam, sayfalarım var ama yürüyemem, ben neyim?' diye sordu kırmızı ciltli bir kitap. Leyla düşündü ve 'Kelebek!' dedi. Kitap gülümseyerek, 'Yaklaştın ama değil' dedi. Tufan fısıldadı: 'Leyla, bazen en basit cevaplar doğrudur.' Leyla tekrar düşündü ve 'Bir kitap!' diye bağırdı. Doğru cevabı vermişti! Kitap, içinden parlayan bir harita çıkardı. 'Bu harita, kayıp hayallerin yerini gösterir' dedi. Haritada, 'Unutulan Oyun Parkı' işaretliydi. Tufan, bir sonraki durağın orası olduğunu söyledi.
Unutulan Oyun Parkı'na vardıklarında, buranın çok üzgün olduğunu gördüler. Salıncaklar sallanmıyor, kaydıraklar kaydırmıyor, tahterevalliler inip kalkmıyordu. Parkın bekçisi Yaşlı Ağaç, 'Çocuklar bizi unuttu, bu yüzden oyun oynamayı da unuttuk' diye iç çekti. Leyla, Melperi'nin verdiği sihirli kalemleri çıkardı ve yere mutlu çocuklar resmi çizmeye başladı. Resim biter bitmez, parkta hayali çocuklar belirdi ve oyun oynamaya başladı. Bunu gören salıncaklar kendi kendine sallanmaya, kaydıraklar cıvıl cıvıl sesler çıkarmaya başladı. Yaşlı Ağaç teşekkür etmek için Leyla'ya bir tohum verdi: 'Bunu dikersen, büyüyünce oyun ağacın olacak.'
Son durakları 'Yıldız İstasyonu'ydu. Burası gökyüzünün en yüksek noktasındaydı ve etraf yıldızlarla doluydu. İstasyonda, geceyi yöneten Aydede oturuyordu. Aydede, Leyla'ya gülümseyerek, 'Tufan'ı gönderen bendim' dedi. 'İyi kalpli çocukların hayal dünyasını keşfetmesini istedim. Bugün öğrendiklerini asla unutma: şarkılar renkleri canlandırır, bilmeceler zihni açar, oyunlar kalpleri ısıtır.' Aydede, Leyla'nın alnına parlayan bir yıldız dokundu. 'Bu yıldız, hayal gücünün hiç sönmemesi için.' Tufan, Leyla'yı tekrar odasına götürdü. Sabah uyandığında, yastığının altında bir tohum ve bir kutu boya kalemi buldu. Pencereden baktığında, gökyüzünde parlayan kırmızı bir ışık gördü - Tufan ona el sallıyordu. O günden sonra Leyla, her gece Tufan'ın maceralarını hayal etti ve bir gün yeniden onunla yolculuğa çıkacağını bildi.