Sihirli Sirkinin perdeleri, her akşam güneş batarken açılırdı. Bu sirk, diğerlerinden çok farklıydı çünkü burada Palyaço Pırıltı yaşardı. Pırıltı'nın en büyük özelliği, insanlar gülmedikçe görünmez olmasıydı. Sabah uyandığında, eğer etrafta kahkaha sesleri yoksa, aynada kendini göremezdi bile. Bu yüzden her gün en renkli kıyafetlerini giyer, burnundaki kırmızı topu parlatır ve insanları güldürmek için yollara düşerdi. Ormandaki çocuklar onu çok severdi çünkü Pırıltı görünmez olduğunda bile, onun varlığını hissedebiliyorlardı. Bazen sadece havada uçuşan konfeti parçaları, bazen de aniden beliren baloncuklar, Pırıltı'nın yakınlarda olduğunun işareti olurdu.
Bir gün, Kasaba'nın en ciddi insanı Bay Asık surat, sirke geldi. Bay Asık surat, yıllardır hiç gülmemişti ve yüzünde hep aynı ciddi ifade vardı. Pırıltı onu güldürmek için elinden geleni yaptı: Taklalar attı, komik danslar yaptı, rengarenk baloncuklar üfledi. Ama Bay Asık surat'ın dudakları bile kıpırdamadı. Pırıltı üzüldükçe üzüldü ve yavaş yavaş görünmez olmaya başladı. Önce elleri, sonra kolları, en sonunda da tüm vücudu kayboldu. Sirkin diğer sakinleri çok endişelendi çünkü Pırıltı olmadan sirkin sihri de eksik kalıyordu. Küçük cambaz Zıpzıp, 'Pırıltı'yı geri getirmenin bir yolunu bulmalıyız!' diye bağırdı.
Tüm sirk ekibi bir araya geldi ve bir plan yaptı. Her biri, Pırıltı'yı hatırlatan bir şey yapacaktı. Jonglör Topaç, renkli toplarıyla 'PIRILTI' yazısı yazdı. Akrobat Döne, iplerin üzerinde Pırıltı'nın en sevdiği dansı yaptı. Sihirbaz Işıl ise havaya rengarenk yıldızlar saçtı. Bay Asık surat tüm bunları izlerken, yüzünde hafif bir şaşkınlık ifadesi belirdi. Tam o sırada, Pırıltı'nın en iyi arkadaşı olan fil Bumbum, hortumuyla aniden Bay Asık surat'ın şapkasını alıp havaya fırlattı. Şapka döne döne havada süzülürken, içinden binlerce minik kelebek çıktı. Bu beklenmedik ve güzel manzara karşısında, Bay Asık surat'ın ağzından ilk kez küçük bir kıkırdama sesi çıktı.
O küçük kıkırdama sesi, sihirli bir dalga gibi tüm sirki dolaştı. Önce Zıpzıp güldü, sonra Topaç, sonra tüm seyirciler... Her kahkaha havada altın rengi ışıltılar bırakıyordu. Bu ışıltılar bir araya gelerek, yavaş yavaş Pırıltı'nın siluetini oluşturmaya başladı. Önce ayakkabıları, sonra çizgili pantolonu, renkli ceketi, ve en sonunda da mutlu yüzü görünür oldu. Pırıltı tamamen geri dönmüştü! Bay Asık surat ise artık gülmeyi öğrenmişti. 'Yıllardır unuttuğum bir şeyi bana hatırlattınız,' dedi gülümseyerek, 'Gülmenin ne kadar güzel bir hediye olduğunu.' O günden sonra Bay Asık surat'ın adı, Bay Güleryüz oldu.
Pırıltı artık eskisi kadar endişelenmiyordu. Çünkü öğrenmişti ki; görünmez olmak korkulacak bir şey değildi. Asıl önemli olan, insanların kalbinde yer edinebilmekti. Bazen görünmez olduğunda, çocuklar onu bulmak için saklambaç oynar, kahkahalarıyla onu tekrar görünür kılarlardı. Sihirli Sirki, artık 'Gülüşlerin Sihirli Evi' olarak anılıyordu. Her akşam, Pırıltı perdeleri açarken şunu söylerdi: 'Unutmayın, her kahkaha bir yıldız doğurur gökyüzünde. Ve ben, sizin yıldızlarınızla parlarım.' Ve böylece, gülmeyince görünmez olan palyaçonun hikayesi, her gülüşle birlikte yeniden yazılmaya devam etti.