Ormanın derinliklerinde, kimsenin bilmediği bir yerde, tuhaf bir şato vardı. Bu şatonun en ilginç özelliği, duvarlarının gülünce şeffaflaşmasıydı. Şato, uzun yıllar boyunca sessizliğe gömülmüş, çünkü içinde yaşayan Prenses Neşe, bir gün gülümsemesini kaybetmişti. Duvarlar da onunla birlikte donup kalmış, mat ve gri bir hal almıştı. Ta ki, meraklı bir çocuk olan Ali, ormanda keşif yaparken bu gizemli şatoyu bulana kadar.
Ali, şatonun kapısını usulca itti. İçerisi sessiz ve loştu. Salonun ortasında, küçük bir tahtta üzgün bir prenses oturuyordu. 'Merhaba,' dedi Ali neşeyle. Prenses Neşe başını kaldırdı, ama dudakları kıpırdamadı. Ali, 'Neden bu kadar sessizsin?' diye sordu. Prenses, yavaşça, 'Gülümsememi kaybettim. Onsuz, şatonun duvarları da ışık saçmıyor,' diye fısıldadı. Ali, hemen yardım etmeye karar verdi. Belki de prensesin kayıp gülümsemesini bulabilirdi!
Ali, prensese, 'En son ne zaman gerçekten güldün?' diye sordu. Prenses Neşe, uzaklara bakarak, 'Küçük bir sincap, şatonun bahçesinde komik bir dans yapmıştı. O zaman gülmüştüm,' diye hatırladı. Ali, hemen bahçeye koştu. Ama sincap yoktu. Onun yerine, konuşan bir kelebek gördü. Kelebek, 'Gülümseme arıyorsan, önce küçük neşeleri toplamalısın,' dedi ve Ali'ye sihirli bir ışık tozu verdi.
Ali, sihirli tozu alıp şatoya döndü. Prenses Neşe hâlâ üzgündü. Ali, aklına harika bir fikir geldi. Cebinden renkli tebeşirler çıkardı ve şatonun duvarına komik suratlar çizmeye başladı. Önce bir gülen güneş, sonra dans eden bir bulut. Prenses, yavaşça suratına bir gülümseme yerleştirdi. Tam o anda, duvardaki çizimler parlamaya başladı ve duvar hafifçe şeffaflaştı! Dışarıdaki ormanı görebiliyorlardı.
Bu küçük değişim, ikisini de heyecanlandırdı. Ali, 'Daha fazla neşe bulmalıyız!' dedi. Birlikte, şatonın her köşesinde eğlenceli şeyler aradılar. Tüylü halılarda zıpladılar, yankı yapan koridorlarda şarkı söylediler. Her kahkaha attıklarında, duvarlar biraz daha şeffaflaşıyor, içeri renkli ışıklar doluyordu. Prenses Neşe, yıllar sonra ilk defa kıkırdadığında, tüm şato pembe ve altın renklerle parladı.
Sonunda, bahçedeki sincap geri döndü ve pencereden içeri baktı. Komik dansını tekrar yapmaya başladı. Prenses Neşe, kahkahalarla güldü! O an, şatonun tüm duvarları tamamen şeffaflaştı, adeta görünmez oldu. Artık içeriden dışarıdaki güzel orman, çiçekler ve hayvanlar netçe görülüyordu. Şato, ışık ve neşeden yapılmış bir saraya dönüşmüştü. Ali, 'Gülümsemen aslında hep içindeymiş, sadece onu paylaşmayı unutmuşsun,' dedi.
Prenses Neşe, artık asla gülümsemesini kaybetmeyeceğini anladı. Ali'ye teşekkür ederek, 'Bu sihirli duvarlar, bize bir ders verdi: Neşe paylaştıkça büyür!' dedi. Ali, evine dönmeden önce, prenses ona özel bir armağan verdi: Küçük bir ayna. 'Buna baktığında, her zaman gülümseyebilirsin,' dedi. Ali, ormandan ayrılırken, şatonun parıltısının uzaktan bile göründüğünü fark etti. O günden sonra, Gizemli Gülüşler Şatosu, ormanın en neşeli yeri oldu ve duvarları hep şeffaf kaldı, çünkü içinde yaşayanlar her gün kahkahalar atmayı unutmuyordu.