Yaşlı Çiftçi Ali, güneşin altın ışınlarıyla uyandığı bir sabah, tarlasına doğru yürüdü. Toprağı seviyordu; her sabah onunla konuşuyor, tohumları özenle ekiyordu. O gün, öğle sıcağında, büyük bir meşe ağacının gölgesinde dinlenmeye karar verdi. Yumuşak çimenlere uzandı, gözlerini kapattı ve derin bir uykuya daldı. Rüyasında, gökyüzünde rengarenk bir gökkuşağı belirdi. Ama bu sıradan bir gökkuşağı değildi; uçları toprağa değiyor ve minik, parıltılı tohumlar yağdırıyordu. Çiftçi Ali, rüyasında bu tohumlardan bir avuç aldı ve cebine koydu. O an, kalbinde tuhaf bir sıcaklık hissetti.
Uyandığında, güneş batmak üzereydi. Ali, rüyasını düşünerek gülümsedi. Tam evine doğru yürürken, cebinde bir şeylerin parladığını fark etti. Cebinden çıkardığında, rüyasındaki gökkuşağı tohumları avucundaydı! Minik, renkli ve ışık saçan bu tohumlara inanamadı. Hemen tarlasının en güzel köşesine koştu ve özenle toprağa ekti. Üzerini nazikçe kapattı, 'Büyüyün, güzel tohumlarım,' diye fısıldadı. O gece, gökyüzü dolunayla aydınlandı ve yıldızlar alışılmadık bir şekilde parladı.
Ertesi sabah, Ali tarlasına koştuğunda, inanılmaz bir manzarayla karşılaştı. Ektiği tohumlar filizlenmiş ve minik, renkli ışıklar yayan fideler olmuştu. Her fide farklı renkteydi: kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, mavi, lacivert ve mor. Fideler büyüdükçe, yapraklarından yumuşak bir melodi duyuluyordu, rüzgarla sallandıkça şarkı söylüyorlardı. Köyden çocuklar, bu sihri duyup koşarak geldiler. Hep birlikte fidelerin etrafında dans ettiler, renklerin dansına kapıldılar.
Günler geçtikçe, fideler devasa, ışıltılı çiçeklere dönüştü. Her çiçek, gökkuşağının bir rengini taşıyordu ve geceleri yumuşak bir ışıkla parlıyordu. Çiçekler, sadece güzel değildi; özel bir güçleri vardı. Yanlarına yaklaşan herkes kendini mutlu, huzurlu ve umut dolu hissediyordu. Köydeki kavgalar sona erdi, herkes birbirine gülümsemeye başladı. Hatta, hasta bir kuş, mor çiçeğin yanında dinlendiğinde iyileşti. Çiftçi Ali'nin tarlası, bir mucize bahçesine dönüşmüştü.
Ancak bir gün, açgözlü bir tüccar bu bahçeyi duydu ve onu satın almak istedi. Ali reddetti, 'Bu bahçe hepimizin, parayla satılmaz,' dedi. Tüccar kızdı ve gizlice bahçeye girip en parlak çiçeği koparmaya çalıştı. Ama tam dokunduğunda, çiçek soldu, rengi kayboldu. Diğer çiçekler de üzüntüyle karardı. Ali ve çocuklar üzgündü, ama pes etmediler. Hep birlikte, sevgi dolu şarkılar söyleyip çiçeklerin etrafında el ele tuttular. Yavaşça, çiçekler yeniden parlamaya başladı, çünkü onların gücü sevgiden geliyordu.
Tüccar, bu sevgiyi görünce utandı ve özür diledi. O günden sonra, bahçe daha da güçlendi. Çiçekler, tohumlarını rüzgarla dünyanın dört bir yanına gönderdi. Her yerde, insanlar rüyalarında gökkuşağı tohumları görmeye başladı ve uyanıp kendi bahçelerini ekti. Çiftçi Ali, artık yaşlandı ama kalbi genç kaldı. Her gece, meşe ağacının altında uyuduğunda, yeni renkler ve umutlar rüyalarına doldu. Ve biliyordu ki, sevgiyle ekilen her tohum, bir gökkuşağı kadar güzel büyüyebilir.