Uzun zaman önce, gümüş sakallı, güler yüzlü bir marangoz yaşardı. Adı Usta Sami'ydi. Her akşam atölyesinin önüne oturur, gökyüzündeki yıldızları seyrederdi. Bir gece, küçük torunu Zeynep yanına gelip, 'Dede, yıldızlar neden bu kadar uzak? Onlara dokunmak isterdim,' dedi. Usta Sami, torununun gözlerindeki merakı görünce kalbi ısındı. 'Belki de onlara bir yol yapabilirim,' diye mırıldandı kendi kendine. Ertesi sabah erkenden kalktı ve en iyi aletlerini çıkardı. Amacı belliydi: Gökyüzüne ulaşan bir merdiven yapacaktı!
İlk önce ormandan özel ağaçlar seçti. Meşe ağacından sağlam basamaklar, söğüt dalından esnek kenarlar, sedir ağacından da hoş kokulu destekler aldı. Ama sıradan bir merdiven gökyüzüne yetmezdi ki! Bir gece dolunay ışığında çalışırken, ayın gümüş ışıklarının tahtaların üzerinde dans ettiğini fark etti. 'Buldum!' diye sevindi. Ay ışığını merdivenine katmalıydı. Bunun için gece yarısı çiğ tanelerini topladı, onları ay ışığında ıslattı ve özel bir yapıştırıcı yaptı. Her basamağı bu ışıltılı çiğle sıvadı.
Günler geçti, merdiven yükseldikçe yükseldi. Komşu hayvanlar bu tuhaf yapıyı merak etmeye başladı. Küçük kirpi Pıtır, 'Ne yapıyorsun Usta?' diye sordu. 'Gökyüzüne bir merdiven,' diye yanıtladı Sami. 'Yıldızları ziyaret etmek ister misin?' Hayvanlar heyecanla kuyruklarını salladı. Artık merdiven bulutlara kadar uzanmıştı. Usta Sami son rötuşları yaparken, merdivenin üst ucu hafifçe parlamaya başladı. Gümüş bir ışık hüzmesi basamaklardan aşağı süzülüyordu. Merdiven canlanıyor gibiydi!
Nihayet tamamlandığı gece, Usta Sami torunu Zeynep'i ve hayvan dostlarını yanına aldı. 'Kim önce çıkmak ister?' diye sordu. Zeynep cesaretle öne atıldı. İlk basamağa çıktığında, ayakkabılarının altında hafif bir titreşim hissetti. Sanki merdiven onu hoş karşılıyordu. Yukarı çıktıkça etraf daha da büyülü görünüyordu. Bulutlar pamuk şekeri gibi yumuşaktı. Derken ilk yıldıza ulaştılar! Ama bu bildikleri yıldızlar gibi değildi. Küçük, ışıltılı bir kapı gibiydi. Zeynep usulca dokundu ve kapı açıldı!
Yıldız kapısının ardında minik bir oda vardı. İçi en güzel hayalleri saklayan kristal kutularla doluydu. Parlak bir ses duydular: 'Hoş geldiniz! Ben Hayal Yıldızı'yım. Her gece dünyadaki çocukların en güzel hayallerini toplar, burada saklarım.' Zeynep hayretle etrafa baktı. Kutulardan birinde kendi rüyası vardı: Uçan bir kitabın peşinden koştuğu bir rüya! Usta Sami gülümsedi: 'Demek yıldızlar sadece ışık değil, aynı zamanda hayal hazineleriymiş.' Hayvan dostları da merdiveni tırmanıp gelmiş, bu mucizeyi izliyorlardı.
O gece, Hayal Yıldızı onlara bir sır verdi: 'Her yıldız farklı bir şey saklar. Kimi iyilik anılarını, kimi gülüşleri, kimi de bilgelik tohumlarını. Ama en önemlisi, bu merdiveni sadece saf kalpli olanlar görebilir.' Usta Sami bunu duyunca daha da mutlu oldu. Demek yaptığı merdiven sadece tahta ve ay ışığından değil, iyilikten de yapılmıştı. Sabaha kadar yıldızları gezdiler. Her yıldızda yeni bir sürprizle karşılaştılar. Gün ağarmaya başlayınca, yavaşça aşağı indiler.
Ertesi sabah köylüler merdiveni göremediler. Sadece Usta Sami'nin bahçesinde parlak bir iz kalmıştı. Ama artık Zeynep ve hayvanlar bir sır biliyordu: Gökyüzü merdiveni her gece, sadece inananlar için parlıyordu. Usta Sami artık her akşam torunuyla birlikte yıldızlara bakıyor, hangi hayallerin toplandığını tahmin etmeye çalışıyordu. Bazen geceleri, özellikle dolunay zamanı, merdivenin hafifçe parladığını görüyorlardı. Belki de başka saf kalpli çocuklar onu kullanıyordur. Kim bilir?
Yıllar geçti, Usta Sami'nin merdiveni efsane oldu. Çocuklar gökyüzüne baktıklarında, yıldızların arasında hafif bir merdiven şekli hayal eder oldu. Zeynep büyüdüğünde, dedesinin atölyesinde küçük, ışıltılı merdivenler yapmaya başladı. Onlar gökyüzüne ulaşamazdı belki, ama her biri bir umut, bir hayal taşıyordu. Ve her gece, dolunay ışıldadığında, dünyanın dört bir yanındaki çocukların en güzel hayalleri, görünmez bir merdivenle yıldızlara taşınıyordu. Çünkü Usta Sami'nin gösterdiği gibi, imkansız görünen şeyler bile biraz hayal gücü ve çokça iyilikle gerçek olabilirdi.