Gökkuşağı Vadisi'nin en sakin köşesinde, Mor Tüy adında küçük bir ejderha yaşardı. Mor Tüy, diğer ejderhalardan biraz farklıydı. Kanatları, rengarenk kelebek kanatları gibi incecik ve parlaktı ama en büyük farkı utangaçlığıydı. Diğer ejderhalar gürültüyle uçup ateş püskürürken, o çiçeklerle konuşmayı, yıldızları saymayı tercih ederdi. En büyük hayali ise gökyüzünde özgürce süzülmekti. Ama her denediğinde, içindeki 'ya düşersem?' sesi onu durdurur, kanatlarını çırpmasını engellerdi. Bu yüzden, en yüksek tepedeki yuvasında, uçan arkadaşlarını izlemekle yetinirdi.
Bir gece, her zamankinden daha parlak görünen Aydede, Mor Tüy'ün üzüntüsünü fark etti. 'Merhaba küçük dostum,' diye fısıldadı yumuşak bir sesle, 'Neden bu kadar mutsuzsun?' Mor Tüy, şaşkınlıkla yukarı baktı. 'Aydede! Ben... ben uçmak istiyorum ama çok utangacım. Ya herkes bana gülerse?' Aydede, gökyüzündeki bulutlardan birini yumuşacık bir merdiven gibi aşağıya uzattı. 'Gel, benimle biraz konuşalım. Bazen en büyük sırlar, yıldızlara anlatılır.' Mor Tüy, tereddütle bulut merdivene tırmandı ve Aydede'nin yanına, yumuşacık bir bulutun üzerine oturdu.
Aydede, ona bir hikaye anlattı: 'Ben de ilk doğduğumda, gökyüzü devasa ve korkutucu gelmişti. Yıldız kardeşlerim parlarken, ben sadece incecik bir çizgiydim. Ama zamanla, kendime güvenmeyi öğrendim. Her gece biraz daha büyüdüm, biraz daha ışıldadım. Sır şu: Kimse mükemmel başlamaz. Önemli olan, küçük bir cesaretle ilk adımı atmaktır.' Sonra, Mor Tüy'ün sırtına dokundu ve kanatlarının hafifçe parlamasını sağladı. 'Sana bir sır vereyim: Senin kanatların, gecenin en karanlık anında parlayan yıldız tozundan yapılmış. Onları kullanmak için sihre değil, inanca ihtiyacın var.'
Ertesi sabah, Mor Tüy yuvasının kenarına geldi. Kalbi küt küt atıyordu. Aydede'nin sözlerini hatırladı: 'Küçük bir cesaret.' Önce bir kanadını, sonra diğerini yavaşça açtı. Rüzgar, onu okşuyordu. Derin bir nefes aldı ve kendini boşluğa bıraktı! Bir an için aşağı doğru süzüldü, korkuyla kanatlarını çırpmaya başladı. Bir, iki, üç... Ve sonra, mucize gerçekleşti! İncecik kanatları havayı kavradı ve Mor Tüy, ilk kez yerden yükselmeye başladı. Çok yükseğe değil, sadece bir çalının üzerine kadar. Ama bu, onun için koskoca bir dağ kadar yüksekti! İnişi biraz beceriksizce olsa da, yere sağ salim indi. Başarmıştı!
Bu küçük uçuş, Mor Tüy'ün cesaretinin fitilini ateşledi. Her gün biraz daha uzağa, biraz daha yükseğe uçmayı denedi. Bazen dengesini kaybedip yumuşak yosunların üzerine düştü, ama her seferinde Aydede'nin geceki teşvik edici sözlerini hatırlayıp tekrar denedi. Ormandaki hayvanlar, onun bu çabasını fark etmeye başladı. Yaşlı bir kaplumbağa, yavaş ama emin adımların önemini anlattı. Neşeli bir sincap, dallar arasında sıçramaktan korkmamayı öğretti. Mor Tüy, utangaçlığının azaldığını ve arkadaşlarının desteğiyle kanatlarının güçlendiğini hissetti.
Bir ay sonraki Dolunay Şenliği'nde, tüm vadi sakinleri toplanmıştı. Diğer genç ejderhalar gösterişli uçuş numaraları yapıyordu. Sıra Mor Tüy'e geldiğinde, kalbi hızla çarptı. Gökyüzüne baktı; Aydede, ona gülümsüyordu. Mor Tüy, kanatlarını açtı. Bu sefer tereddüt yoktu. Yerden havalandı, önce yavaşça, sonra giderek daha güvenle. Diğer ejderhaların aksine ateş püskürmedi veya gürültü yapmadı. Onun uçuşu, bir kelebeğin dansı gibi zarif, bir tüy gibi hafifti. Kanatlarındaki yıldız tozları, ay ışığında pırıl pırıl parlıyordu. Aşağıdaki herkes, bu sessiz ve güzel gösteriyi hayranlıkla izledi. Mor Tüy, artık utangaç değil, kendine güvenen bir ejderhaydı.
O geceden sonra, Mor Tüy sadece uçmayı değil, kendisi olmayı da öğrenmişti. Bazen diğer utangaç yavrulara uçmayı öğretiyor, bazen de Aydede'yi ziyaret edip yeni hikayeler dinliyordu. Artık biliyordu ki, herkesin kendine özgü bir uçuş şekli vardı. Kimi güçlü, kimi sessiz, kimi de yıldızlar gibi parıltılı... En önemli şey, kendi kanatlarına güvenmek ve küçük de olsa o ilk sıçrayışı yapmaktı. Gökkuşağı Vadisi'nin gökyüzü, artık Mor Tüy'ün de neşe ve özgürlük dolu izleriyle süsleniyordu. Ve her akşam, Aydede, bu cesur küçük ejderhayı gururla izlemeye devam etti.