Küçük Ali, bahçesindeki salıncakta sallanırken, her zaman yalnız hissederdi. Arkadaşları parkta oynarken, o genellikle evde vakit geçirmeyi tercih ederdi. Bir öğle sonrası, güneş tam tepedeyken, yere düşen gölgesini izlemeye başladı. Gölgesi onun her hareketini taklit ediyor, el sallasa o da sallıyor, zıplasa o da zıplıyordu. Ali, 'Keşke sen de konuşabilseydin,' diye mırıldandı. O anda, gölgesi hafifçe dalgalanıp, Ali'nin ayaklarının yanında duran bir taşı işaret eder gibi uzadı. Şaşkınlıkla taşı aldı ve altında minik, parlak bir taş buldu. Bu, sihirli bir başlangıçtı.
Ertesi gün, Ali gölgesine 'Gölge Arkadaşım' adını verdi. Birlikte bahçede maceralar yaşamaya başladılar. Gölge, Ali'ye çiçeklerin arasında saklanan uğur böceklerini gösterdi, kuşların nasıl yuva yaptığını anlattı (tabii ki gölge hareketleriyle!). Ali, gölgesinin aslında çok özel olduğunu fark etti; güneşin açısına göre bazen uzuyor, bazen kısalıyor, bazen de tamamen kayboluyordu. Ama her zaman geri dönüyordu. Bir gün, yağmur başlayınca gölge kayboldu ve Ali endişelendi. Pencereden bakarken, yağmur damlalarının dans eden gölgeler oluşturduğunu gördü ve gülümsedi.
Ali, gölge arkadaşı sayesinde yalnızlığını unuttu. Artık dışarı çıkmak için daha istekliydi. Bir gün, parkta diğer çocuklarla tanıştı. Onlara gölgesinin sihirli hikayelerini anlattı. Başta gülümsediler, ama Ali'nin heyecanını görünce, onlar da kendi gölgeleriyle oynamaya başladı. Hep birlikte 'gölge kovalamacası' oynadılar, gölgelerini komik şekillere soktular. Ali, gerçek arkadaşlar edinmenin de gölge arkadaşına sahip olmak kadar eğlenceli olduğunu öğrendi. Gölgesi, onun için bir köprü olmuştu.
Zaman geçtikçe, Ali hem gerçek arkadaşlarıyla hem de gölge arkadaşıyla vakit geçirmenin keyfini çıkardı. Bir akşamüstü, ailesiyle piknik yaparken, güneş batmak üzereyken gölgesinin devleştiğini fark etti. Annesi, 'Bak Ali,' dedi, 'Gölgen senin büyüdüğünü gösteriyor.' Ali, gölgesine sarılır gibi kollarını açtı ve teşekkür etti. Artık yalnız hissetmiyordu; çünkü gölgesi her zaman onunla, onu cesaretlendiriyordu. Yıldızlar çıktığında, gölge kayboldu ama Ali, onun ertesi gün yine geleceğini biliyordu.
Ali'nin hikayesi, mahalledeki diğer çocuklara da ilham oldu. Şimdi hepsi, gölgelerinin sihirli bir yanı olduğunu biliyor. Ali, bazen hâlâ bahçede gölgesiyle sessizce sohbet ediyor, ona gününü anlatıyor. Gölge arkadaşı, onun en iyi dinleyicisi. Bu masal bize gösteriyor ki, bazen en beklenmedik yerlerde, hatta kendi yanımızda, harika arkadaşlıklar bulabiliriz. Ve en önemlisi, hayal gücümüz, dünyayı daha renkli ve neşeli bir yer yapabilir.