Leo, penceresinden baktığı her gece Ay Dede'yi selamlayan meraklı bir çocuktu. Bir yaz gecesi, dolunay o kadar parlaktı ki odasının duvarlarını gümüşi bir ışıkla dolduruyordu. Leo, pencerenin önünde durduğunda, ay ışığının vücudunun arkasında uzun, koyu bir gölge oluşturduğunu fark etti. O gece, gölgesi her zamankinden daha belirgindi ve tıpkı pelerini andırıyordu. 'Acaba gölgemi giyebilir miyim?' diye düşündü Leo. Dikkatlice elini uzattı ve gölgesinin kenarına dokundu. Şaşırtıcı bir şekilde, gölge sanki kumaş gibi hissediliyordu! Yavaşça omuzlarına aldı ve gölgesi tıpkı sihirli bir pelerin gibi vücudunu sardı.
Gölge pelerini omuzlarına oturur oturmaz, Leo hafiflediğini hissetti. Pencereden dışarı baktığında, bahçedeki ağaçların dallarının ona doğru uzandığını gördü. Sanki onu çağırıyorlardı. Dikkatlice pencere pervazına tırmandı ve bir anda kendini havada süzülürken buldu! Gölge pelerini onu taşıyordu. Bahçenin üzerinden uçarken, uyuyan kuşların yuvalarına, yavaşça sallanan çiçeklere ve gece boyunca nöbet tutan yaşlı meşe ağacına baktı. 'Vay canına!' diye fısıldadı Leo, 'Gölgem beni uçurabiliyor!' Ay Dede gökyüzünde gülümsüyor gibiydi, yolunu gümüşi ışıkla aydınlatıyordu.
Leo ormana doğru uçarken, gece canlılarının faaliyetlerini görmeye başladı. Bir kirpi, yaprakların altında kaybolmuş meyveleri topluyordu. 'Merhaba!' dedi Leo yumuşak bir sesle. Kirpi şaşırdı ama Leo'nun gülümsemesini ve pelerinini görünce rahatladı. 'Gölge pelerinim var,' diye açıkladı Leo, 'Beni uçuruyor!' Kirpi gözlerini kırpıştırdı, 'Harika! Belki kayıp meyvelerimi bulmama yardım edebilirsin. Çok karanlık.' Leo gölge pelerinini hafifçe salladı ve pelerinin bir kısmı kirpinin üzerine düşerek ona yumuşak bir gece ışığı verdi. Birlikte, üç parlak kırmızı böğürtleni yaprakların altında buldular.
Yoluna devam ederken, Leo ağlayan bir ses duydu. Küçük bir baykuş yavrusu, dalından düşmüş ve ağaca geri tırmanamıyordu. 'Merak etme, yardım edeceğim,' dedi Leo. Gölge pelerini onu baykuş yavrusunun yanına indirdi. Baykuş yavrusu pelerine baktı, 'Çok yumuşak görünüyor!' Leo pelerinin bir köşesini baykuş yavrusunun etrafına sardı ve ikisi birlikte yavaşça yukarı, güvenli dalına uçtular. Anne baykuş gelip yavrusunu kanatlarıyla sarıldığında, Leo'ya minnettarlıkla baktı. 'Gölge pelerin sadece uçurmuyor, aynı zamanda yardım etmemi de sağlıyor!' diye düşündü Leo mutlu bir şekilde.
Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, Leo küçük bir dere kenarında oturan üzgün bir tilki yavrusu gördü. 'Neden üzgünsün?' diye sordu Leo. Tilki yavrusu, 'Yıldızları saymaya çalışıyordum ama bazı bulutlar onları saklıyor,' diye iç çekti. Leo bir fikir buldu. Gölge pelerinini gökyüzüne doğru kaldırdı ve pelerin bulutların arasından geçen ay ışığını toplayarak, tilki yavrusunun önünde minik, parlak yıldız benzeri ışıklar oluşturdu. 'İşte sayabileceğin yıldızlar!' dedi Leo. Tilki yavrusu sevinçle kuyruğunu sallayarak ışıkları saymaya başladı. Leo, pelerininin sadece gölge değil, aynı zamanda ışık da getirebildiğini fark etti.
Leo, ormandaki en yaşlı ağaç olan Bilge Çınar'ın yanına uçtu. Çınar, 'Gölge pelerinini iyi kullanıyorsun, küçük Leo,' diye fısıldadı yapraklarının hışırtısıyla. 'Ama unutma, her sihirli şey gibi, bu da sorumluluk ister.' Leo başını salladı, 'Anlıyorum. Onu sadece yardım etmek ve güzellikleri görmek için kullanacağım.' Çınar, bir dalından parlayan bir yaprak kopardı ve Leo'ya verdi. 'Bu yaprak, gecenin ışığını hatırlatacak. Artık gölge pelerinini her zaman yanında taşıyacaksın, çünkü o senin parçan.' Leo yaprağı dikkatlice cebine koydu ve pelerinine sarıldı.
Evine dönüş yolunda, Leo gölge pelerinini kullanarak uyuyan hayvanları izledi, gece çiçeklerinin açışını seyretti ve ay ışığının dere üzerindeki dansını izledi. Penceresine indiğinde, pelerin yavaşça normal gölgesine dönüştü, ama artık onun özel olduğunu biliyordu. Ertesi sabah uyandığında, cebindeki parlayan yaprak hala sıcaklık yayıyordu. O geceden sonra, Leo her dolunayda gölge pelerinini giyebiliyordu. Bazen kayıp hayvan yavrularını bulmaya yardım ediyor, bazen de üzgün çocuklara gece hikayeleri anlatmak için uçuyordu. Ay Dede her gece ona göz kırpıyor ve Leo da pelerininin bir köşesini sallayarak selam veriyordu.
Leo büyüdükçe, gölge pelerini onunla birlikte büyüdü. Artık sadece dolunayda değil, ne zaman birine yardım etmeye veya gecenin güzelliklerini paylaşmaya ihtiyaç duysa, pelerinini giyebiliyordu. Diğer çocuklara da kendi gölgelerine dikkatlice bakmalarını, çünkü herkesin içinde biraz sihir olduğunu anlattı. Bazı geceler, penceresinden bakan çocuklar, gökyüzünde uçan bir gölge pelerinli şekil görüyor ve gülümsüyorlardı. Leo'nun hikayesi, Ay Dede'nin ışığıyla aydınlanan her gece, hayal gücümüzün bize en karanlık zamanlarda bile nasıl kanat verebileceğini hatırlatıyor.