Güneş, ufukta turuncu ve pembelerle süzülürken, küçük Zeynep bahçede oynuyordu. Aniden, yerdeki kendi gölgesinin hareket ettiğini fark etti - ama Zeynep hareket etmiyordu! Gölgesi, sanki kendi isteği varmış gibi, çiçek tarhlarına doğru süzüldü. Şaşkınlıkla arkadaşı Can'ın evine koştu. Can da aynı şeyi yaşıyordu; onun gölgesi duvarda zıplayıp duruyordu. 'Gölgelerimiz canlandı!' diye bağırdı Zeynep, hem korkmuş hem de heyecanlıydı. Köydeki diğer çocuklar da aynı durumu keşfetmeye başladı. Küçük Ali'nin gölgesi ağaca tırmanıyor, Ayşe'nin gölgesi ise çember çeviriyordu. Sanki bütün gölgeler, sahiplerinden izin almışçasına özgürce hareket ediyordu.
Çocuklar, köy meydanında toplandı. Herkesin gölgesi farklı şeyler yapıyordu: Öğretmenin gölgesi tahtaya yazı yazıyor, fırıncı amcanın gölgesi ekmek yoğuruyor, çiftçi dedenin gölgesi ise tırmık sallıyordu. En ilginci, utangaç Mina'nın gölgesiydi; Mina genellikle sessiz dururken, onun gölgesi meydanın ortasında neşeyle dans ediyordu. 'Belki de gölgelerimiz, içimizde olup da dışarı çıkaramadığımız şeyleri yapıyor?' diye düşündü Zeynep yüksek sesle. Bu fikir çocukların hoşuna gitti. Can'ın gölgesi, Can'ın asla cesaret edemediği gibi, ağacın en tepesine tırmandı. Zeynep'in gölgesi ise Zeynep'in hayalini kurduğu balerin gibi zarif hareketler yapıyordu.
Gün ilerledikçe, gölgeler daha da yaratıcı hale geldi. Birleşip dev bir gölge kuşu oluşturdular ve gökyüzünde süzüldüler. Sonra ayrılıp gölge hayvanat bahçesi yaptılar: filler, zürafalar, tavşanlar... Çocuklar kahkahalarla gülüyor, bu sihirli gösteriyi izliyordu. Ancak akşam yaklaştıkça, küçük Kerem endişelenmeye başladı: 'Ya gölgelerimiz bir daha geri dönmezse?' Bu soru diğer çocukları da düşündürdü. Gölgeler olmadan nasıl oynayacaklardı? Gölgeleri olmadan kovalamaca bile oynayamazlardı! Zeynep, gölgelerin yanına gidip onlarla konuşmaya karar verdi. 'Lütfen geri dönün,' dedi nazikçe, 'Siz bizim özel parçalarımızsınız.'
Gölgeler, Zeynep'in sözlerini duymuş gibi duraksadı. Sonra yavaşça sahiplerine doğru süzülmeye başladılar. Ama bu sefer sıradan gölgeler gibi değillerdi; her biri biraz daha canlı, biraz daha renkli görünüyordu. Can'ın gölgesi tırmanmayı öğrenmişti, Zeynep'in gölgesi dans etmeyi, Mina'nın gölgesi ise sosyalleşmeyi. Gölgeler sahiplerine yeniden bağlandığında, çocuklar garip bir sıcaklık hissettiler. Artık sadece taklit eden gölgeler değillerdi; adeta çocukların hayallerini, yeteneklerini ve gizli isteklerini taşıyan özel arkadaşlardı. O gece, her çocuk rüyasında gölgesiyle konuştu. Gölgeler anlatıyordu: 'Biz sizin parçanızız, ama bazen kendi dansımızı etmemiz gerekir.'
Ertesi sabah, her şey normale dönmüştü. Gölgeler yine sahiplerini takip ediyordu. Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çocuklar, gölgelerinin bir günlüğüne özgür kaldığı o sihirli günden sonra, kendilerini daha iyi tanımışlardı. Can, gölgesinin ağaçlara tırmanmayı sevdiğini görünce, ertesi gün gerçekten tırmanmayı denedi ve başardı! Mina, gölgesinin neşeyle dans ettiğini görünce, biraz daha sosyal olmaya cesaret etti. Zeynep ise balerin gölgesinden ilham alıp dans dersleri almaya başladı. Köydeki büyükler olanları tam anlamamıştı, ama çocukların nasıl daha mutlu, daha yaratıcı ve birbirine daha bağlı hale geldiğini görebiliyorlardı. O günden sonra, her akşam güneş batarken, çocuklar gölgelerine gülümser ve 'İyi eğlenceler!' der oldu - çünkü biliyorlardı ki gölgeleri, onların en özel hayallerini taşıyordu.