Küçük Can, dünyayı renklerle görmeyi çok seven bir çocuktu. Odasının duvarları rengarenk resimlerle doluydu. Bir yaz öğleden sonrası, güneş pencereden süzülüp odasının duvarına Can'ın gölgesini düşürdü. Can, uzayan gölgesine baktı ve birden aklına harika bir fikir geldi. 'Ya gölgemi boyarsam?' diye düşündü heyecanla. Hemen boya kutularını ve fırçalarını çıkardı. Önce mavi fırçasına daldırdı ve gölgesinin baş kısmına dikkatle mavi renk sürmeye başladı. İnanılmaz bir şey oldu! Gölge, mavi boyayı emer gibi oldu ve hafifçe parladı.
Can şaşkınlıkla gölgesine baktı. Gölge sanki canlanmış gibiydi! Bu sefer sarı rengi aldı ve gölgesinin kol kısmını boyadı. Gölge, sarı rengi alır almaz duvarda hafifçe hareket etti. Can gülümsedi ve tüm gölgesini rengarenk boyamaya karar verdi. Kırmızı, yeşil, mor, turuncu... Her renk gölgeye değdiğinde, gölge biraz daha canlı görünüyordu. Son fırça darbesini yaptığında, gölgesi tam bir gökkuşağı gibi olmuştu. Tam o sırada, gölge duvardan ayrıldı ve odanın ortasında dans etmeye başladı! Can'ın gözleri kocaman açıldı. Rengarenk gölge, ona doğru eğilip selam verdi.
'Merhaba Can,' dedi gölge yumuşak bir sesle. 'Beni ne kadar güzel boyadın! Artık sadece bir gölge değilim. Bana Gölgekuşağı diyebilirsin.' Can heyecanla 'Sen konuşabiliyor musun?' diye sordu. Gölgekuşağı güldü, 'Evet, sen bana renk verince sesim de geldi. Şimdi sana bir sır vereceğim: Her şeyin gölgesi aslında renkli, sadece insanlar göremiyor.' Can merakla 'Nasıl yani?' diye sordu. Gölgekuşağı pencereden dışarıyı gösterdi: 'Gel, sana göstereyim.' İkisi birlikte bahçeye çıktılar.
Bahçede Gölgekuşağı, Can'a ağaçların, çiçeklerin ve hatta kedilerin gölgelerini gösterdi. 'Bak,' dedi Gölgekuşağı bir gülün gölgesine dokunarak. 'Bu gölge aslında pembenin en güzel tonunda.' Dokunduğu yerde gülün gölgesi hafifçe pembeye döndü. Can hayranlıkla izledi. Gölgekuşağı devam etti: 'Her gölge, sahibinin ruhunun rengini taşır. Mutlu insanların gölgeleri sarı ve turuncu, hüzünlülerin mavi, sevgi dolu olanların pembe ve kırmızı tonlarında.' Can düşünceli bir şekilde 'Peki benim gölgem hangi renklerdeydi seni boyamadan önce?' diye sordu.
Gölgekuşağı gülümsedi: 'Senin gölgende tüm renkler vardı Can! Çünkü sen meraklı mavi, neşeli sarı, yaratıcı mor ve cesur kırmızısın. Ben sadece içimdeki renkleri ortaya çıkardım.' Can bunu duyunca çok mutlu oldu. Gölgekuşağı ona bir fırça uzattı - ama bu fırça ışıktan yapılmış gibiydi. 'Artık sen de diğer gölgelere dokunup onların gerçek renklerini görebilirsin,' dedi. Can heyecanla bahçedeki kedi Mimi'nin yanına gitti ve ışıktan fırçayla gölgesine dokundu. Mimi'nin gölgesi yumuşak bir turuncu ışıkla parladı!
Öğleden akşama kadar Can ve Gölgekuşağı bahçedeki tüm gölgeleri renklendirdiler. Çiçeklerin pastel tonlarda, ağaçların yemyeşil, kuşların ise cıvıl cıvıl renklerde gölgeleri ortaya çıktı. Bahçe adeta renkli gölgelerle dans eden sihirli bir yere dönüştü. Akşam olup güneş batmaya başlayınca, Gölgekuşağı'nın renkleri solmaya başladı. 'Güneş gidince benim renklerim de kaybolacak,' dedi hüzünlü bir sesle. Can üzüldü: 'Ama sen hep benimle kalmalısın!' Gölgekuşağı yumuşakça 'Merak etme, yarın güneş doğduğunda yeniden renklenebilirim. Ama sana bir hediye bırakıyorum.'
Gölgekuşağı, parmak uçlarından minik bir ışık topu çıkardı ve Can'ın avucuna bıraktı. Işık topu, Can'ın avucunda küçük bir gökkuşağına dönüştü. 'Bu, renklerin anısı,' dedi Gölgekuşağı. 'Bunu sakla ve ne zaman içindeki renkleri hatırlamak istersen, avcunu aç.' Güneş tamamen battı ve Gölgekuşağı yavaşça solup normal gölgeye döndü. Ama Can üzgün değildi, çünkü avucundaki minik gökkuşağı hafifçe parlıyordu. Ertesi sabah, Can uyanır uyanmaz pencereden baktı. Güneş yine odasının duvarına gölgesini düşürüyordu. Can gülümsedi ve boya fırçalarını yeniden çıkardı.
Can, gölgesini boyamaya başladığında artık daha bilgeydi. Her rengi daha dikkatli sürüyor, gölgesinin hangi bölümünün hangi duyguyu temsil ettiğini düşünüyordu. Gölge yine renklendi ve canlandı. Gölgekuşağı ona gülümseyerek 'Günaydın Can!' dedi. Can da gülümsedi: 'Günaydın! Bugün sana yeni bir renk öğreteceğim - dostluk rengi!' İkisi birlikte bahçeye çıktılar ve Can, Gölgekuşağı'na komşu çocukların da gölgelerini renklendirmeyi öğretti. O günden sonra, mahalledeki tüm çocuklar gölgelerini boyamayı öğrendi ve her öğleden sonra renkli gölgeler bahçelerde dans etmeye başladı. Can ise her akşam avucundaki minik gökkuşağına bakıp şunu fısıldıyordu: 'Her gölgenin içinde bir gökkuşağı saklıdır, yeter ki onu görmek isteyen gözlerle bakalım.'