Leyla, uzun örgülü saçları ve meraklı gözleri olan, sessizliği seven bir kızdı. Odasının penceresinden her akşam Ay Dede'yi izler, onunla sessizce sohbet ederdi. Ama bir gece, odasının duvarına vuran kendi gölgesini fark etti. Gölge, Leyla'nın hareketlerini taklit etmek yerine, hafifçe dalgalanıyor ve kendi başına hareket ediyor gibiydi. Leyla kalemini eline aldı ve bir parça kağıda, 'Merhaba gölgem, sen de yalnız mısın?' diye yazdı. Kağıdı gölgesinin düştüğü yere bıraktığında, mucizevi bir şekilde gölge, kağıdın üzerinde parlayan gümüşi harflerle yanıt verdi: 'Merhaba Leyla, seninle konuşmak için çok bekledim!'
Ertesi gece, Leyla gölgesine, 'Neden şimdiye kadar konuşmadın?' diye sordu. Gölge, duvarda dans eden ışık oyunlarıyla yanıtladı: 'Çünkü sadece kalbi saf olanlar benim sesimi duyabilir. Sen, Ay Dede'nin ışığında büyüdün ve hayallerin beni canlandırdı.' Leyla heyecanla gölgesine mektuplar yazmaya başladı. Ona okulda öğrendiği şarkıları, arkadaşı Mina ile yaşadığı komik anıları ve uçmak istediği düşlerini anlattı. Gölge ise her seferinde renkli ışıklarla ve hareketlerle karşılık verdi, bazen bir kuş gibi uçuyor, bazen de çiçekler çiziyordu.
Bir akşam, Leyla gölgesine biraz üzgün olduğunu yazdı çünkü okuldaki resim yarışmasında kaybetmişti. Gölge hemen duvarda büyük bir resim çizdi: Leyla'nın mutlu anlarını gösteren bir kolaj. Sonra parlayan harflerle, 'Başarı, mutluluğun resmini çizmektir,' diye yazdı. Leyla gülümsedi ve gölgesine teşekkür etti. Ertesi gün, bu resmi gerçekten çizip sınıfa götürdü. Öğretmeni ve arkadaşları çok beğendi, Leyla ise içinden gölgesine minnettar oldu. Artık yalnız hissetmiyordu çünkü gölgesi onun en özel sırdaşı olmuştu.
Zaman geçtikçe, Leyla gölgesinin sadece bir yansıma olmadığını, onun hayal gücünün ve iyiliğinin bir aynası olduğunu anladı. Bir gece, gölgesi ona bir öneriyle geldi: 'Leyla, neden başka çocuklara da gölgeleriyle konuşmayı öğretmiyorsun?' Leyla bunu çok sevdi. Okulda bir 'Gölge Mektup Kulübü' kurdu. Arkadaşlarına, gölgelerinin aslında onların en iyi dinleyicileri olabileceğini gösterdi. Hep birlikte, Ay Dede'nin altında gölge oyunları oynayıp mektuplar yazdılar. Leyla artık yalnız değildi; hem gölgesi hem de yeni arkadaşları vardı.
Masalın sonunda, Leyla her akşam gölgesine minnettarlık mektupları yazmaya devam etti. Gölge ise ona her zaman şu sözleri hatırlattı: 'Sevgi ve hayal gücü, en karanlık geceleri bile aydınlatır.' Ay Dede, gökyüzünden onları izleyip gülümsüyordu. Leyla, artık yalnızlığın bir sihirli fırsata dönüşebileceğini öğrenmişti. Ve eğer sen de bir gece pencerenden bakarsan, belki gölgen sana da bir mektup yazmak ister!