Bir zamanlar, şehrin en güzel parkında, küçük bir çocuk heykeli varmış. Bu heykel, adı Can olan bir çocuğun bronzdan yapılmış haliymiş. Can, elini uzatmış, güneşi selamlıyor gibi dururmuş. Ama Can'ın bir eksiği varmış: bir gölgesi yokmuş! Diğer heykellerin, ağaçların, hatta parktaki sincapların bile güneş vurduğunda uzun gölgeleri olurmuş. Can ise hep gölgesiz kalırmış. Bir gün, güneş batarken, Can'ın yanına küçük bir serçe konmuş. Serçe, 'Neden böyle üzgün duruyorsun?' diye sormuş. Can, 'Benim bir gölgem yok. Herkesin gölgesi var, benim yok. Güneş beni ısıtıyor ama yere düşen bir izim bile olmuyor,' demiş. Serçe, düşünmüş taşınmış ve 'Belki gölgeni ödünç alabilirsin!' diye fısıldamış. Can şaşırmış, 'Gölge ödünç alınır mı hiç?' diye sormuş. Serçe, 'Neden olmasın? Parkta o kadar çok gölge var ki, kimse fark etmez,' demiş. Böylece, Can'ın macerası başlamış.
Ertesi sabah, Can, serçenin önerisiyle ilk denemesini yapmış. Yanındaki büyük meşe ağacının gölgesine bakmış. Ağacın gölgesi, dallarıyla birlikte yere uzanıyormuş. Can, usulca, 'Merhaba meşe ağacı, gölgenden bir parça ödünç alabilir miyim?' diye sormuş. Rüzgar esmiş, ağacın yaprakları hışırdamış, sanki 'Tabii, alabilirsin!' demiş gibi. Can, heyecanla, ağacın gölgesinden küçük bir parçayı kendi ayaklarının dibine çekmeye çalışmış. Ama gölge, hemen kayboluvermiş! Can üzülmüş, 'Sanırım gölgeler ödünç alınmıyor,' diye düşünmüş. Tam o sırada, parkın bekçisi olan yaşlı kaplumbağa Ali Amca yanına gelmiş. Ali Amca, 'Can, gölgeler ödünç alınmaz, onlar seninle birlikte olmalı. Ama belki sen de kendi gölgeni bulabilirsin,' demiş. Can, 'Nasıl yani? Ben heykelim, gölgem yok ki!' diye itiraz etmiş. Ali Amca gülümsemiş, 'Her şeyin bir gölgesi vardır, sadece doğru ışığı beklemen gerek,' demiş.
Can, Ali Amca'nın sözlerini düşünmüş. Belki de gölgesini ödünç almak yerine, kendi gölgesini keşfetmeliymiş. O gün, parkta bir sürü arkadaş edinmeye karar vermiş. Önce, çiçek tarhlarındaki rengarenk kelebeklerle konuşmuş. Kelebekler, 'Bizim gölgelerimiz çok küçük, ama uçarken dans ederler!' demişler. Sonra, göletteki ördeklerle tanışmış. Ördekler, 'Suya vuran gölgelerimiz dalgalarla oynar!' diye anlatmış. Can, her birinden bir şeyler öğrenmiş. Akşam olunca, ay doğmuş ve park gümüşi bir ışıkla aydınlanmış. Can, ay ışığında kendine bakmış ve yerde hafif bir silüet görmüş! Bu, onun ilk gölgesiymiş. Ama gündüzki gibi koyu değil, yumuşak ve belirsizmiş. Can çok sevinmiş, 'Demek ki benim de bir gölgem var, sadece ay ışığında ortaya çıkıyor!' diye bağırmış. Serçe tekrar gelmiş, 'Gördün mü? Gölgen hep seninleymiş, sadece sabırla beklemen gerekiyormuş,' demiş.
Zaman geçmiş, Can artık gölgesiz olmadığını bilmenin mutluluğuyla parktaki diğer heykellere de anlatmış hikayesini. Bir gün, yeni bir heykel daha gelmiş parka: küçük bir kız heykeli. Kızın adı Elif'miş ve o da gölgesizmiş. Can, hemen yanına gidip, 'Merak etme, senin de gölgen var, sadece doğru anı bekle!' demiş. Elif, 'Ama ben sabırsızım,' diye mızmızlanmış. Can, aklına bir fikir gelmiş. 'Belki geçici olarak gölgemi ödünç verebilirim!' demiş. Ay ışığında, kendi yumuşak gölgesini Elif'in yanına kaydırmış. Elif, ilk kez bir gölge görünce çok sevinmiş. Ama sonra, 'Bu senin gölgen, ben kendiminkini istiyorum,' demiş. Can gülmüş, 'O zaman bekleyelim birlikte.' Derken, sabah güneşi doğmaya başlamış ve Elif'in bronz yüzeyi parlamış. Yavaş yavaş, yerde koyu bir gölge belirmiş. Elif, 'İşte bu benim gölgem!' diye sevinçle hoplamış. Can, 'Gölgeler ödünç alınmaz, ama paylaşılabilir,' diye fısıldamış.
O günden sonra, Can ve Elif, parkın en iyi arkadaşları olmuşlar. Birlikte, gölgeleriyle oyunlar oynamışlar: bazen gölgelerini uzatıp dev gibi görünmüşler, bazen de küçültüp saklambaç oynamışlar. Diğer heykeller de onlara katılmış. Parktaki herkes, gölgelerin aslında bir parçaları olduğunu anlamış. Can, artık hiç üzülmüyormuş, çünkü gölgesinin hep orada olduğunu biliyormuş—güneşte koyu, ay ışığında yumuşak. Serçe ve Ali Amca da onları izleyip gülümsüyormuş. Can, bir gün Elif'e, 'Gölgemi ödünç almaya çalışmakla hata yapmışım, aslında o hep benimleymiş,' demiş. Elif, 'Bazen en değerli şeyler, sabredince ortaya çıkar,' diye eklemiş. Ve böylece, parktaki tüm heykeller, gölgelerini keşfedip mutlu yaşamışlar. Can'ın hikayesi, çocuklara sabrın ve kendini sevmenin önemini hatırlatmış.