Uzaklarda, her şeyin biraz daha renkli olduğu bir köy vardı. Bu köyde, adı Elif olan küçük bir kız yaşardı. Elif'in en özel yanı, gülümsediğinde hava durumunun değişmesiydi. Sıradan bir gülümseme değildi onunki; içten, sıcacık, gözlerinin içine kadar yayılan bir gülümseme. Bir keresinde, annesi ona komik bir hikâye anlatmıştı. Elif kahkahalarla gülmeye başladığı anda, pencerenin dışında gri bulutlar dağılıvermiş ve güneş, sanki onun neşesine katılmak istermiş gibi parlamaya başlamıştı. Köylüler ilk başta bunun bir tesadüf olduğunu düşünmüşlerdi, ama Elif ne zaman gülse, gökyüzü de onunla birlikte gülümsüyor gibiydi.
Zamanla, Elif'in bu özel yeteneği tüm köyde duyuldu. Bahar geldiğinde, çiftçiler ondan yardım istediler. 'Elif, lütfen biraz gülümse! Tohumlarımız güneş ışığına hasret,' dediler. Elif, köy meydanına çıktı ve en sevdiği fıkrayı düşündü. Kıkır kıkır gülmeye başladı. Hemen, gökyüzündeki bulutlar yavaşça kenara çekildi ve altın rengi güneş ışınları tarlaları ısıtmaya başladı. Çiftçiler sevinçle dans etti. Yazın sıcak bir gününde ise çocuklar, 'Elif, biraz serinlemek için gülümseyebilir misin?' diye sordu. Elif, onlarla birlikte güldü ve hafif bir meltem esmeye, gökyüzünde pamuk gibi beyaz bulutlar belirmeye başladı. Köy, onun neşesinin sayesinde her zaman ideal havaya kavuşuyordu.
Ancak bir gün, Elif biraz üzgün hissetti. En iyi arkadaşı, başka bir köye taşınmıştı. O kadar hüzünlüydü ki, gülümsemek bile istemiyordu. Köyde garip şeyler olmaya başladı. Gökyüzü, Elif'in ruh halini yansıtır gibiydi: gri, kapalı ve durgun. Yağmur durmaksızın yağıyor, güneş bir türlü çıkmıyordu. Köylüler endişelendi. Çiçekler solar gibi oldu, çocuklar dışarıda oynayamadı. Herkes Elif'in neşesini özlüyordu, ama onu mutlu etmek için ne yapabileceklerini bilemiyorlardı. Sonra, köyün en yaşlı bilge kadını, Elif'e küçük bir hediye getirdi: Arkadaşının el yapımı bir resim defteri. 'Bazen, gülümsemek için bir sebep yaratmak gerekir,' dedi bilge kadın.
Elif, resim defterini açtı ve arkadaşıyla geçirdiği güzel anıları çizmeye başladı. İlk önce birlikte uçurtma uçurdukları günü çizdi. Sonra, gökkuşağının altında koştukları anı... Her bir çizim, onun kalbine biraz sıcaklık getirdi. Yavaş yavaş, dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi. Tam o sırada, pencereden sızan yağmur damlaları azaldı ve gökyüzünde ince bir güneş ışığı parladı. Elif, çizmeye devam ettikçe, gülümsemesi büyüdü. Köylüler, bulutların arasından renkli ışık huzmelerinin çıktığını gördü. Elif, artık üzüntüsünün güzelliği de yaratabileceğini fark etti: Yağmurdan sonra gelen gökkuşağı gibi.
Ertesi gün, Elif köy meydanına çıktı ve herkesi topladı. 'Gülümsememi paylaşmak istiyorum,' dedi. Bu sefer, sadece kendi mutluluğu için değil, başkalarını neşelendirmek için gülümsedi. Köylüler onun etrafında toplandı, şarkılar söyledi ve hikâyeler anlattı. Elif'in kahkahaları yankılandıkça, gökyüzü adeta bir şölene dönüştü: Gökkuşağı renkleri bulutları süsledi, hafif bir meltem çiçek kokularını getirdi ve güneş, tam kararında ısıttı. O günden sonra, Elif gülümsemenin sadece hava durumunu değiştirmediğini, insanların kalplerini de ısıttığını öğrendi. Köy, onun sihirli gülümsemesi sayesinde her mevsim neşe dolu bir yer haline geldi. Ve herkes, en küçük neşenin bile gökyüzünü aydınlatabileceğini hatırladı.