Göklerin en yumuşak, en pamuk gibi bulutu olan Pofuduk, her zaman gülümserdi. Ama onun gülümsemesi sıradan bir gülümseme değildi! Ne zaman ki Pofuduk içten bir kahkaha atar veya sıcacık bir tebessüm ederdi, ağzından minik, parlak kar tanecikleri dökülürdü. Bu kar taneleri, diğerlerinden farklıydı; hafifçe ışıldar ve yere yumuşacık, çıtırtısız inerlerdi. Pofuduk, bu özel yeteneğiyle, aşağıdaki renkli köyün çocuklarını çok mutlu ederdi. Kış mevsimi dışında bile, Pofuduk'un neşesiyle kar topu oynayabilir, kardan adam yapabilirlerdi. Herkes onu çok severdi.
Bir sabah, Pofuduk uyandığında, gökyüzünde tuhaf bir şey fark etti. Gökkuşağı yoktu! Her sabah selamlaştığı, renkleriyle gökyüzünü süsleyen Gökkuşağı arkadaşı ortadan kaybolmuştu. Pofuduk hemen endişelendi. Belki de Gökkuşağı, renklerini kaybetmiş ve saklanıyordur diye düşündü. Yardım etmeye karar verdi. Önce, hafifçe gülümseyerek, minik kar taneciklerini bir pusula gibi kullanmaya başladı. Kar taneleri, rüzgarla birlikte, sanki bir yön gösteriyor gibi doğuya doğru süzülüyordu. Pofuduk, bu işareti takip etmek için yola koyuldu.
Yolculuğu sırasında, Pofuduk birkaç kuş arkadaşına rastladı. 'Cik cik, Pofuduk!' diye seslendi serçe ailesi, 'Gökkuşağı'nı arıyorsan, onun renkleri biraz soldu. Belki de biraz neşeye ihtiyacı vardır.' Pofuduk bunu duyunca, aklına parlak bir fikir geldi. Belki de kendi neşeli kar taneleri, Gökkuşağı'nın renklerini geri getirebilirdi! Hızla, güneşin parladığı bir bulutun üzerine ilerledi. Orada, soluk ve üzgün görünen Gökkuşağı'nı buldu. 'Merhaba arkadaşım,' dedi Pofuduk nazikçe, 'Sana biraz neşe getirdim!'
Pofuduk, en sevdiği fıkrayı anlatmaya başladı: 'İki kar tanesi yarışıyormuş, hangisi daha önce yere düşecek diye... ama ikisi de o kadar hafifmiş ki, dans ede ede inmişler!' Gökkuşağı bu fıkrayı duyunca, önce hafifçe titredi, sonra küçük bir kıkırdama duyuldu. Pofuduk, bu kıkırdamayı duyar duymaz, içten bir kahkaha attı. Kahkahasıyla birlikte, özel, ışıltılı kar tanecikleri, güneş ışığında dans ederek Gökkuşağı'nın üzerine düştü. Kar taneleri, Gökkuşağı'na değdikçe, soluk renkler yavaş yavaş canlanmaya başladı. Kırmızı daha parlak, mavi daha derin, yeşil daha canlı oldu!
Gökkuşağı, tüm ihtişamıyla geri döndü! Renkleri eskisinden daha güzel, daha parlaktı. Pofuduk'a teşekkür etti: 'Senin neşen ve gülüşün, bana kaybettiğim parlaklığımı geri verdi. Artık yalnız değilim!' Birlikte, gökyüzünde muhteşem bir şov yaptılar. Pofuduk gülümsedikçe kar yağdı, Gökkuşağı da bu kar tanelerinin üzerine renklerini yansıttı. Aşağıdaki köyde, çocuklar bu büyülü manzarayı izledi; gökten inen renkli kar tanelerine hayran kaldılar. O günden sonra, Pofuduk ve Gökkuşağı, en iyi arkadaş oldular ve gökyüzünü neşe ve renkle doldurdular.