Uzaklarda, yıldızların altında, her evin penceresinden sıcak ışıkların sızdığı şirin bir köy vardı. Bu köyde, adı Lumi olan küçük bir fener yaşardı. Lumi sıradan bir fener değildi; o, gülünce etrafa altın rengi ışık saçan, sihirli bir fenerdi. Ancak Lumi, ışığının diğer fenerler gibi sürekli yanmadığı için biraz üzgündü. Onun ışığı, yalnızca içinden gelen gerçek bir neşe ve kahkaha patladığında parlardı. Bir gece, köyün en yaşlı ve bilge feneri olan Mavi Işık, Lumi'ye yaklaştı ve ona şöyle dedi: 'Sevgili Lumi, senin ışığın özel çünkü o, kalbinin sesini yansıtıyor. Onu paylaşmak için gülmeyi ve başkalarını mutlu etmeyi bekle.' Lumi bu sözleri düşündü ve ertesi gün, ışığını nasıl kullanacağını keşfetmek için köyde dolaşmaya karar verdi.
Lumi, köy meydanına doğru süzülürken, ağlayan küçük bir kız çocuğu gördü. Kız, kaybolan kedisi Pamuk'u arıyordu. Lumi, kızın üzüntüsünü görünce ona yardım etmek istedi. Yanına gidip komik bir surat yaptı ve 'Miyavv!' diye seslendi. Kız, fenerin şaşkın ifadesini görünce gülmeye başladı. Tam o anda, Lumi'nin içinden sıcak bir kahkaha yükseldi ve etrafa altın sarısı ışıklar saçılmaya başladı. Bu ışık, yakındaki bir çalının altını aydınlattı ve orada, korkuyla saklanan Pamuk'u gösterdi. Kız, kedisine sarıldı ve Lumi'ye teşekkür etti. Lumi, ilk kez ışığının birine yardım ettiğini görünce içi sevinçle doldu.
Bu olaydan sonra Lumi, köyde daha çok dolaşmaya başladı. Bir gün, yaşlı bir marangozun atölyesinin önünden geçerken, marangozun karanlıkta çalışmakta zorlandığını fark etti. Marangoz, küçük bir oyuncak at yapıyordu ama ışık yetersizdi. Lumi, içinden gelen bir şarkı mırıldanarak atölyeye girdi ve marangozun yanında dans etmeye başladı. Marangoz, bu komik dansı görünce kahkahalarla güldü. Lumi de onunla birlikte güldü ve atölye, altın ışıklarla aydınlandı. Marangoz, işini kolayca bitirdi ve Lumi'ye minnettarlıkla baktı. Lumi, artık ışığının yalnızca kendisi için değil, başkalarına neşe ve yardım getirmek için olduğunu anlıyordu.
Zaman geçtikçe, Lumi'nin ünü tüm köye yayıldı. Çocuklar onunla oynamak için sıraya girdi, yetişkinler onun ışığında hikayeler anlattı. Ancak bir kış gecesi, köydeki tüm fenerler aniden söndü. Rüzgar o kadar şiddetli esiyordu ki, elektrikler kesilmişti. Her yer zifiri karanlığa büründü ve köylüler korku içindeydi. Lumi, bu durumu görünce hemen harekete geçti. Köy meydanına uçtu ve en yüksek noktaya çıktı. Orada, tüm köy halkını topladı ve onlara en sevdiği fıkraları anlatmaya başladı. İlk başta kimse gülmüyordu, ama Lumi'nin komik mimikleri ve şakalarıyla, yavaş yavaş kahkahalar yükselmeye başladı. Lumi de onlarla birlikte güldü ve o an, muhteşem bir altın ışık patlaması oldu. Bu ışık, tüm köyü aydınlattı, karanlığı kovdu ve herkesin yüzünü güldürdü.
O geceden sonra, köylüler Lumi'ye 'Gülünce Işıldayan Küçük Fener' adını verdiler ve onu köyün sembolü olarak benimsediler. Lumi, artık üzgün değildi, çünkü ışığının gücünün neşe paylaşmaktan geldiğini öğrenmişti. Her gece, köyde dolaşır, insanları güldürür ve ışığıyla onlara rehberlik ederdi. Mavi Işık, ona gururla bakarak, 'İşte, gerçek sihir budur,' derdi. Lumi'nin hikayesi, uzak diyarlara kadar yayıldı ve herkes, küçük bir kahkahanın bile karanlığı nasıl aydınlatabileceğini anladı. Köy, Lumi sayesinde her zaman sıcak, aydınlık ve mutlu bir yer oldu.