Can, her sabah uyandığında yanağında bir gülümseme ile güne başlayan özel bir çocuktu. Onun gülüşü o kadar ışıltılıydı ki, annesi 'Can'ın gülüşü odadaki tüm ışıkları yakıyor' derdi. Bir gün, bahçede oynarken, eski bir meşe ağacının dibinde tuhaf bir şey fark etti. Toprağın üzerinde, üzerinde 'Gülüş Anahtarcısı' yazan minik, gümüş bir anahtarlık duruyordu. Yanında da küçük bir not vardı: 'Her samimi gülüş, görünmez bir kilidi açan altın bir anahtara dönüşebilir.' Can notu okuduğunda, ağzından çıkan kahkaha havada parıldayan, ışıltılı altın bir anahtar şekline büründü ve yavaşça avucuna indi!
Şaşkınlık içindeki Can, elindeki ışıltılı anahtarı inceledi. Anahtar sıcacıktı ve hafifçe titreşiyordu. Tam o sırada, bahçenin kenarındaki sarmaşıklarla kaplı taş duvardan hafif bir hıçkırık sesi geldi. Yaklaştığında, duvarda daha önce hiç fark etmediği minik, mor bir kapı gördü. Kapının üzerinde asılı duran küçük bir kilit vardı ve kilit ağlıyor gibiydi! Can, 'Neden ağlıyorsun küçük kilit?' diye sordu. Kilit, minik bir sesle yanıt verdi: 'İçerideki gül bahçesine giden yol benimle kilitli, ama anahtarım kayboldu. Artık kimse içeri giremiyor ve çiçekler soluyor.' Can, hemen avucundaki gülüş anahtarını kilide yaklaştırdı. Anahtar kilide değer değmez, kilit neşeyle şarkı söylemeye başladı ve kapı yavaşça açıldı.
Açılan kapıdan, rengarenk çiçeklerle dolu, ışıl ışıl bir gül bahçesi göründü. Ancak bahçenin ortasında, gri ve kasvetli bir Gölge Kalesi yükseliyordu. Kalenin pencerelerinden süzülen koyu gölgeler, çiçeklerin üzerine düşüyor ve onları solmaya başlatıyordu. Gül bahçesinin bekçisi olan yaşlı bir kelebek, kanatlarını hüzünle çırparak Can'a yaklaştı. 'Gölge Kalesi, neşe anahtarını kaybettiğimiz için büyüdü,' diye açıkladı. 'Eskiden her çocuğun kahkahası burada bir çiçeği açar, her gülümseme bir kelebeği canlandırırdı. Ama şimdi, gölgeler her yeri sarıyor.' Can, 'Benim gülüş anahtarlarım işe yarayabilir mi?' diye sordu. Yaşlı kelebek, 'Yarayabilir, ama tek başına yeterli değil,' dedi. 'Gölge Kalesi'nin kapısını açmak için yedi farklı neşe anahtarı gerek: Paylaşma Neşesi, Yardımseverlik Neşesi, Sabır Neşesi, Merak Neşesi, Cesaret Neşesi, Minnettarlık Neşesi ve en önemlisi, Saf Kalp Neşesi.'
Can, bu yedi neşe anahtarını toplamak için hemen yola koyuldu. İlk olarak, oyun oynadığı parka gitti. Orada, elindeki topu paylaşacak kimsesi olmayan küçük bir kız gördü. Yanına gidip, 'Topunu benimle paylaşır mısın?' dedi ve en güzel gülümsemesini gösterdi. Kızın yüzü aydınlandı ve birlikte top oynamaya başladılar. Can'ın yüreğinden yükselen Paylaşma Neşesi, havada turuncu bir anahtara dönüştü. Ardından, düşen kitaplarını toplamakta zorlanan kütüphane görevlisine yardım etti. Yardımseverlik Neşesi, mavi bir anahtar oldu. Sabırla küçük kardeşine resim yapmayı öğretti, yeşil Sabır Anahtarı belirdi. Bahçedeki tırtılın kelebeğe dönüşümünü merakla izledi, mor bir Merak Anahtarı oluştu.
Sıra Cesaret Anahtarı'na gelmişti. Can, mahallenin kenarındaki terk edilmiş oyuncak fabrikasının önünde durdu. İçeriden hüzünlü sesler geliyordu. Korkusuna rağmen, içeri girdi. Fabrikada, eskiden neşeyle çalışan ama şimdi paslanmış oyuncak robotlar vardı. En büyük robot, 'Kimse artık bizimle oynamıyor,' diye mırıldandı. Can, 'Ben sizinle oynarım!' diye cesurca haykırdı ve robotlara en sevdiği şarkıyı söylemeye başladı. Robotlar yavaşça canlandı, gözlerinde minik ışıklar yandı. Can'ın yüreğinden yükselen cesaret, parlak sarı bir anahtar oldu. Ertesi gün, Minnettarlık Anahtarı için, ona her sabah kahvaltı hazırlayan annesine, kendi yaptığı resim çerçevesini hediye etti. 'Sana ne kadar teşekkür etsem az,' dedi. Annnesinin gözleri sevinçle doldu ve pembe bir Minnettarlık Anahtarı belirdi.
Artık son anahtar kalmıştı: Saf Kalp Neşesi. Can, diğer altı anahtarı elinde tutarak Gül Bahçesi'ne döndü. Yaşlı kelebek onu bekliyordu. 'Saf Kalp Neşesi, başkaları için bir şey istemeden, karşılık beklemeden sevinmektir,' dedi kelebek. Can, bunu düşündü. Sonra, topladığı altı anahtarı önüne koydu ve 'Bu anahtarlar sadece benim değil,' dedi. 'Bütün çocukların neşesiyle yapıldı. Eğer Gölge Kalesi açılırsa, buradaki neşe yine tüm dünyaya yayılsın, her çocuk gülümsesin istiyorum.' Kalbinden, diğerlerinden daha parlak, beyaz altın bir ışık yükseldi ve yedinci anahtar, Saf Kalp Anahtarı, havada asılı kaldı. Yedi anahtar bir araya geldiğinde, birbirine kenetlenerek büyük, ışıltılı bir anahtar yıldızı oluşturdular.
Anahtar Yıldızı, Gölge Kalesi'nin büyük kapısına doğru ilerledi. Kapıya değdiği an, kale titremeye başladı. Gri taşlar yerini renkli mozaiklere bıraktı. Koyu gölgeler, dans eden ışık huzmelerine dönüştü. Kalenin içinden, kayıp neşe fışkırdı ve tüm gül bahçesini kapladı. Çiçekler daha canlı renklerle açtı, kelebekler binbir renge büründü. Yaşlı kelebek, kanatlarını genç bir enerjiyle çırparak, 'Teşekkür ederim Can,' dedi. 'Artık Gülüş Anahtarcısı sensin. Unutma, gerçek anahtar gülümsemende değil, onu ne için kullandığındadır.' Can eve döndüğünde, yanağındaki gülümseme her zamankinden daha sıcaktı. O günden sonra, ne zaman içten bir gülümsese, minik bir ışık parçasının dünyadaki görünmez bir kilidi açtığını bilmenin mutluluğuyla gülümsedi. Ve bazen, geceleri penceresinden baktığında, uzaklardaki Gül Bahçesi'nden gelen neşe ışıltılarını görebiliyordu.