Lina, penceresinden her gece baktığında, uzaktaki ayçiçeği tarlasının gündüzleri altın gibi parladığını görürdü. Ama bir gece, uyuyamadığı bir yaz akşamında, tuhaf bir şey fark etti. Tarla, güneş batmış olmasına rağmen, hafifçe parlıyordu! Işık, ayın gümüş rengindeydi ve yumuşak bir şekilde dalgalanıyordu, adeta tarla nefes alıyormuş gibi. Lina'nın kalbi heyecanla çarptı. Bu sırrı kimseye söylemedi, ama ertesi gece, cebine küçük bir fener alıp, sessizce evden çıkmaya karar verdi.
Lina, ayçiçeklerine yaklaştıkça, ışığın daha da güzel olduğunu gördü. Her ayçiçeğinin yaprakları, minik yıldızlar gibi parlıyordu. Tam o sırada, en büyük ayçiçeğinin arkasından minik, ışıltılı bir yaratık çıktı. Bu, 'Işıltı' adında bir ay perisiydi! İncecik kanatları gümüş ışık saçıyordu. 'Merhaba Lina,' dedi Işıltı, sesi bir çan sesi kadar tatlıydı. 'Seni bekliyordum. Ayçiçeklerimiz, ayın enerjisini toplar ve geceleri parlar, böylece kaybolan hayvanlara yol gösteririz. Ama son zamanlarda ışığımız zayıflıyor, çünkü ay tohumlarımız azaldı.' Lina, şaşkınlıkla periye baktı. Ay tohumu nedir acaba?
Işıltı, Lina'ya ay tohumlarının, özel gecelerde ayın en parlak olduğu anlarda, ayçiçeklerinin ortasından düşen minik inciler olduğunu anlattı. Bu tohumlar, tarlanın sihirli gücünü besliyordu. Ancak, son dolunayda, bir grup minik kirpi, oyun oynarken tohumların çoğunu fark etmeden toprağa gömmüştü. Şimdi, tohumlar toprağın derinliklerindeydi ve çıkarılmaları gerekiyordu, yoksa tarlanın ışığı sönecekti. Lina, hemen yardım etmeye karar verdi. Işıltı, ona sihirli bir çan verdi: 'Bu çanı çalarsan, topraktaki minik dostlarımız uyanır.'
Lina, çanı yavaşça çaldı. Çanın sesi, berrak ve titreşimliydi. Birden, toprak hafifçe kıpırdamaya başladı ve minik, sevimli köstebekler başlarını çıkardı. Köstebekler, toprağın altındaki her şeyi duyabilir ve kokusunu alabilirdi. Lina, onlara ay tohumlarını anlattı. Köstebek ailesi, hemen kazmaya başladı. Minik pençeleriyle, derinlere indiler. Lina ve Işıltı, heyecanla bekledi. Sonunda, en yaşlı köstebek, minik bir ışık topuyla geri döndü: içinde parlayan ay tohumları vardı! Ama yeterli değildi, daha fazlası gerekiyordu.
Tam o sırada, Lina'nın evden getirdiği feneri yandı. Işıltı, 'İşte bu!' diye sevindi. 'Senin fenerin, ay ışığını yansıtıyor. Eğer onu ayçiçeklerine tutarsak, kayıp tohumların yerini bulabiliriz!' Lina, feneri yavaşça ayçiçeklerinin üzerinde gezdirirdi. Işık, toprağın bazı noktalarında daha parlak parlıyordu. Köstebekler, o noktalara doğru kazdı ve birer ikişer, tüm kayıp ay tohumlarını buldular! Minik inciler, ay ışığında pırıl pırıl parlıyordu. Işıltı, tohumları ayçiçeklerinin ortasına yerleştirdi. Aniden, tüm tarla, daha önce hiç olmadığı kadar güçlü bir gümüş ışıkla parladı!
Işıltı, Lina'ya teşekkür etti ve ona minik bir ay tohumu hediye etti: 'Bunu sakla. Ne zaman ay ışığına ihtiyacın olursa, onu pencerene koy, sana huzur getirsin.' Lina, tohumu avucunda tutarken, tarladaki ayçiçeklerinin yavaşça dans etmeye başladığını gördü. Işık, rüzgarla birlikte dalgalanıyor, adeta gökyüzüyle konuşuyordu. Artık evine dönme zamanı gelmişti. Köstebekler ve Işıltı, ona veda etti. Lina, evine döndüğünde, artık her gece penceresinden baktığında, sadece parlayan bir tarla değil, bir dostluk ve sihrin ışığını gördü. Ve o minik ay tohumu, onun en değerli hazinesi oldu.