Bir zamanlar, adı Ali olan meraklı bir çocuk varmış. Ali, güneşin nasıl her sabah gökyüzünü altın rengiyle boyadığını, çiçekleri uyandırdığını ve herkese sıcak bir gülümseme hediye ettiğini çok severmiş. Ama bir akşam, güneş batarken, Ali'nin içi burkulmuş. 'Keşke güneşi yanımda taşıyabilseydim,' diye düşünmüş. O gece rüyasında, parlak ışıklı bir peri gelmiş ve ona yumuşacık, altın işlemeli bir cep vermiş. 'Bu sihirli cebin,' demiş peri, 'sevgi dolu kalbinle dolduğunda, güneşin küçük bir parçasını saklayabilir. Ama unutma, onu paylaşmak için kullanmalısın, yoksa ışığı söner.' Ali uyandığında, cebi ceketinde parlıyormuş!
Ertesi sabah, Ali heyecanla dışarı fırlamış. Güneş doğarken, cebini açmış ve sıcak ışınları içine çekmeye başlamış. Cebi, minik bir güneş gibi ışıl ışıl parlamış! İlk olarak, komşularının üşümüş kedisi Pamuk'u görmüş. Pamuk titriyormuş. Ali, cebinden bir tutam ısı çıkarıp ona doğru tutmuş. Kedi hemen mırlamaya başlamış ve tüyleri canlanmış. 'Harika!' diye sevinmiş Ali. Sonra, parkta solmuş bir lale görmüş. Cebindeki ışığı hafifçe üfleyince, lale tekrar kırmızı renkli ve canlı hale gelmiş. Ali, güneşi cebinde taşımanın ne kadar özel olduğunu anlamış.
Günler geçtikçe, Ali sihirli cebini her yere götürmüş. Bir gün, yaşlı dedesi üşütmüş ve ateşi yükselmiş. Ali, hemen yanına oturup cebinden yumuşak bir ısı yaymış. Dedesinin yanakları pembeleşmiş ve gülümsemeye başlamış. 'Senin sevgin en iyi ilaç, Ali,' demiş dedesi. Başka bir gün, okulda arkadaşı Zeynep, annesini özlediği için ağlamış. Ali, cebinden çıkardığı altın rengi ışığı avucuna alıp Zeynep'e göstermiş: 'Bak, bu güneş parçası seni sarıp sarmalasın.' Zeynep'in gözleri parlamış ve hüzün bulutları dağılmış. Ali, güneşin sadece gökyüzünde değil, kalplerde de parladığını öğrenmiş.
Ancak bir kış günü, Ali biraz bencil davranmış. Soğuk havada, cebindeki güneşi sadece kendisi ısınmak için kullanmış ve kimseyle paylaşmamış. O gece, cebinin ışığı giderek sönmeye başlamış. Ali çok üzülmüş. Rüyasında peri tekrar görünmüş ve 'Güneş paylaşıldıkça büyür, yalnız kalınca küçülür,' demiş. Ali uyanınca, hemen dışarı çıkıp cebini açmış. İçinde sadece küçük bir kıvılcım kalmış. Ama o kıvılcımı, donmuş bir kuş yuvasına üflemiş. Kuşlar cıvıldamaya başlamış ve cebi yeniden parlamış! Ali bir daha asla paylaşmayı unutmamış.
Zamanla, Ali'nin hikâyesi tüm kasabada yayılmış. Diğer çocuklar da ondan ilham alıp kendi ceplerinde sevgiyle güneş parçaları toplamaya başlamışlar. Birlikte, yağmurlu günlerde gökkuşağı yaratmış, karanlık köşeleri aydınlatmışlar. Ali büyüdüğünde, sihirli cebi artık parlamıyormuş, çünkü onun yerine kalbi tamamen güneş gibi ısınmış. Herkese şunu öğretmiş: 'Gerçek güneş, cebimizde değil, yaptığımız iyiliklerde saklıdır.' Ve o günden sonra, kasaba hep sıcak ve neşeli kalmış, çünkü herkes birbirinin güneşi olmayı öğrenmiş.