Günışığı Köyü'nde her sabah aynı mucize yaşanırdı. Tavuk ailesinin en küçük üyesi Horoz Cem, dünyanın en önemli görevini üstlenmişti: Güneş'i uyandırmak! Cem'in büyükbabası, dedesi ve babası da bu kutsal görevi yapmışlardı. Cem'in özel bir yeteneği vardı - sesi o kadar güzeldi ki, en derin uykudaki Güneş bile bu sese dayanamaz, gözlerini açıverirdi. Her sabah tam saat 05:30'da, köyün en yüksek tepesine çıkar, kanatlarını gerer ve 'Ü-ü-ü-ruuu-uuu!' diye öterdi. Güneş, bu sesi duyar duymaz, yumuşacık bulut yatağından kalkar, altın rengi ışıklarını dünyaya gönderirdi.
Cem her gece yatmadan önce, büyükbabasının ona verdiği altın tüylü alarm saati kurardı. Bu saat sadece zamanı göstermez, aynı zamanda Güneş'in rüyalarını da toplardı. Saatin içinde biriken rüyalar, sabah Cem öttüğünde Güneş'e geri gider, onu mutlu uyandırırdı. Cem'in en sevdiği şey, Güneş uyandıktan sonra onunla konuşmaktı. Güneş, bazen 'Bugün biraz yorgunum Cem' der, bazen de 'Harika bir rüya gördüm, senin sayende!' diye teşekkür ederdi. Cem bu konuşmaları kimseye anlatmazdı, çünkü bu onun ve Güneş'in sırrıydı.
Bir gece, Günışığı Köyü'ne olağanüstü bir şey oldu. Gece Kuşları Korosu, ay ışığında öyle güzel şarkı söyledi ki, tüm köy halkı bu büyülü müziğe kapıldı. Cem de penceresinden koroyu dinlemeye başladı. Şarkı o kadar huzur vericiydi ki, Cem farkında olmadan uyuyakaldı! Üstelik alarm saatini kurmayı unutmuştu. O gece, saat 05:30'da köy tepesi bomboş kaldı. Güneş, alıştığı sesi duyamayınca, 'Cem bugün nerede kaldı?' diye düşünerek biraz daha uyumaya devam etti.
Sabah 06:00 oldu, hala karanlıktı. Köydeki diğer hayvanlar endişelenmeye başladı. Tavşan Tontiş, havuçlarını göremiyordu. Ördek Vakvak, göletinde yüzemiyordu. Arı Bız, çiçekleri bulamıyordu. Hepsi birlikte Cem'in kümesine koştular. Cem'i derin uykuda buldular! 'Cem, uyan! Güneş uyanmadı!' diye bağırdılar. Cem gözlerini açtı, saate baktı ve 'Amanın! Geç kaldım!' diye haykırdı. Hemen dışarı fırladı, ama Güneş'in artık çok geç uyanabileceğinden korkuyordu.
Cem, telaşla köyün tepesine koştu. Kanatlarını açtı, derin bir nefes aldı ve olabilecek en güçlü sesiyle ötmeye başladı: 'Ü-Ü-Ü-RUUU-UUU!' Ama Güneş hala uyanmıyordu. Cem tekrar denedi, bu sefer daha yüksek sesle. Yine cevap yoktu. Cem'in gözleri doldu. 'Belki de artık benim sesimi duymak istemiyor' diye düşündü. Tam o sırada, küçük arı Bız yanına geldi: 'Cem, belki de Güneş senin yalnız sesini duymak istemiyordur. Belki hepimiz birlikte onu uyandırmalıyız!'
Bu fikir herkesin hoşuna gitti! Tontiş Tavşan hızlıca tüm köy hayvanlarını topladı. Herkes Cem'in etrafında bir daire oluşturdu. Cem: 'Hazır mısınız? Ben başlayacağım, siz de bana katılın!' dedi. Cem ötmeye başladı, arkasından Tontiş 'Hav hav!', Vakvak 'Vak vak!', Bız 'Vız vız!', koyunlar 'Mee mee!', inekler 'Möö möö!' diye bağırdı. Tüm hayvanların sesleri birleşerek gökyüzüne yükseldi. Bu, Günışığı Köyü'nden çıkan en güzel uyanma şarkısıydı!
Ve işte oldu! Ufukta hafif bir turuncu ışık belirdi. Sonra altın rengi, pembe ve mor ışıklar... Güneş, yavaşça bulut yatağından doğruldu, gözlerini ovuşturdu ve gülümsedi! 'Vay canına!' dedi Güneş, 'Bugünkü uyanma şarkısı gerçekten harikaydı! Öyle güzeldi ki, rüyamda bile böyle bir müzik duymamıştım.' Cem sevinçle zıpladı: 'Güneş uyandı! Hep birlikte başardık!' Köy tekrar aydınlandı, çiçekler açtı, kuşlar şarkı söylemeye başladı.
O günden sonra, Günışığı Köyü'nde bir gelenek başladı. Her Cuma sabahı, tüm hayvanlar Cem'le birlikte tepede toplanır, Güneş'e özel bir uyanma şarkısı söylerler. Cem artık asla alarm saatini kurmayı unutmaz, ama ayrıca şunu da öğrenmiştir: Bazen en önemli görevler bile yardımlaşınca daha kolay ve keyifli hale gelir. Güneş ise her sabah bu özel şarkıyı dört gözle bekler, çünkü artık sadece bir horozun değil, tüm bir köyün sevgisiyle uyanmaktadır. Ve Cem, o gün uyuyakaldığı için üzülmemesi gerektiğini anlamıştır, çünkü bu küçük 'aksilik' herkese birlikte çalışmanın gücünü göstermiştir.