Çok çok eski zamanlarda, henüz hiçbir şeyin adının olmadığı bir dünyada, her şey sessiz ve isimsiz yaşardı. İnsanlar birbirlerini işaret ederek anlaşır, ağaçlar sadece yeşil, nehirler sadece akıcı diye bilinirdi. Bu sessizlik içinde, gökyüzünde parlayan Aydede, bu duruma çok üzülürdü. Bir gece, en sevdiği bulutlardan birine fısıldadı: 'Her şeyin bir adı olmalı, böylece dünya daha renkli ve anlamlı olur.' Bunu duyan nazik bir rüzgâr, hemen Aydede'nin yanına geldi. Bu, sıradan bir rüzgâr değil, içinde binlerce parıltılı toz taşıyan sihirli bir rüzgârdı. Aydede, ona özel bir görev verdi: 'Sen, dünyaya isimleri götüren rüzgâr olacaksın. İnsanlara, hayvanlara, bitkilere, hatta dağlara bile isimler vereceksin.' Rüzgâr, sevinçle dalgalandı ve hemen yola koyuldu.
Rüzgâr, ilk olarak bir köye indi. Köyde, birbirine benzeyen insanlar, sessizce çalışıyordu. Rüzgâr, en yaşlı ve bilge görünen bir adamın yanına usulca dokundu. Adamın alnına bir parıltı kondurdu ve içinden 'Ali' ismi geldi. Adam, aniden kendini farklı hissetti ve sevinçle 'Ben Ali!' diye bağırdı. Sonra, gülen bir çocuğun yanına gitti, ona 'Zeynep' adını verdi. Zeynep, kahkahalar atarak koşmaya başladı. Rüzgâr, köydeki herkese bir isim verdi: Mehmet, Ayşe, Can, Elif... Artık insanlar birbirlerini isimleriyle çağırabiliyor, sohbetler daha neşeli oluyordu. Köyde bir şenlik havası esti.
Sonra, rüzgâr ormana doğru uçtu. Orada, sessizce duran hayvanlar ve ağaçlar vardı. Büyük, güçlü bir ağacın yapraklarına dokundu ve 'Meşe' diye fısıldadı. Ağaç, gururla dallarını salladı. Küçük, hızlı bir hayvana 'Tavşan', renkli kanatlı birine 'Kelebek' adını verdi. Aslan kükredi, kuşlar cıvıldadı; artık hepsinin bir kimliği vardı. Rüzgâr, çiçeklere de isimler verdi: 'Papatya', 'Gül', 'Lale'. Orman, isimlerle çınlayan canlı bir yer haline geldi. Hayvanlar, birbirleriyle daha kolay arkadaş oldu, çünkü artık 'Hey, Tilki!' diye seslenebiliyorlardı.
Rüzgâr, dağlara, nehirlere ve gökyüzündeki bulutlara da isimler vermeye devam etti. 'Ağrı Dağı' dedi yüksek bir dağa, 'Fırat' dedi coşkuyla akan bir nehire. Bulutlara 'Beyaz', 'Gri', 'Pamuk' gibi isimler verdi. Dünya, artık sadece şekillerden değil, anlamlı isimlerden oluşan bir yer olmuştu. İnsanlar, doğayla daha derin bir bağ kurdu, çünkü her şeyi adıyla tanıyorlardı. Rüzgâr, her gece Aydede'ye gelip neler yaptığını anlatıyor, Aydede de onu gururla dinliyordu.
Zamanla, insanlar isimlerin değerini anladı. Yeni doğan her bebeğe, rüzgârdan ilham alarak kendileri isim vermeye başladı. Rüzgâr, artık sadece ara sıra dünyayı ziyaret ediyor, unutulmuş şeylere isimler fısıldıyordu. Bir gün, küçük Zeynep, penceresinden rüzgârı hissetti ve 'Merhaba, İsim Rüzgârı!' diye seslendi. Rüzgâr, mutlulukla ona sarıldı ve 'İsimler, sevgiyle söylendiğinde daha da güzelleşir,' diye fısıldadı. O günden sonra, herkes birbirine ismiyle hitap etmenin ne kadar özel olduğunu hatırladı. Aydede, gökyüzünden bu güzel dünyayı izleyip gülümsedi, çünkü rüzgâr sayesinde dünya, sadece görüntülerden değil, sevgi dolu isimlerden oluşan bir masal diyarına dönüşmüştü.