Karlı Dağlar'ın eteklerinde, her kış muhteşem bir manzara oluşurdu. Burada Pamukbey isminde özel bir kardan adam yaşardı. Pamukbey diğer kardan adamlardan farklıydı çünkü kalbi sıcacık atardı, tıpkı içindeki küçük bir güneş parçası gibi. Her sabah, gökyüzündeki Güneş doğduğunda, Pamukbey'in kömür gözleri parlardı. 'Günaydın Güneş!' diye seslenirdi, 'Ne kadar sıcak ve parıltılısın!' Güneş ise Pamukbey'e altın rengi ışınlarını gönderir, kar tanelerini kristal gibi parlatırdı. Pamukbey'in en büyük hayali, bir gün Güneş'e dokunabilmekti. Onun sıcaklığını hissetmek, altın rengi ışığını avuçlarının arasında tutmak istiyordu.
Bir gün, Pamukbey bu hayalini en iyi arkadaşı Buz Tırtılı'na anlattı. Buz Tırtılı, Pamukbey'in omzunda yaşayan şeffaf, parlak bir tırtıldı. 'Ama Pamukbey,' dedi Buz Tırtılı endişeyle, 'Sen kardan adamsın, Güneş sana dokunursa eriyebilirsin!' Pamukbey gülümsedi, 'Sevgili arkadaşım, bazen bir hayal o kadar güzeldir ki, risk almaya değer. Güneş'in sıcaklığını hissetmek istiyorum.' Bunun üzerine ikili, Bilge Kargacık'ı ziyaret etmeye karar verdi. Bilge Kargacık, dağın en yüksek ağacında yaşayan, yüzlerce kış görmüş akıllı bir karganın buz heykeliydi.
Bilge Kargacık, Pamukbey'in hikayesini dinledikten sonra uzun uzun düşündü. 'Genç kardan adam,' dedi yumuşak bir sesle, 'Güneş'e fiziksel olarak dokunamazsın, bu doğru. Ama onun sevgisini ve ısısını başka şekillerde hissedebilirsin.' Bilge Kargacık, Pamukbey'e bir öneride bulundu: 'Güneş'in sana her gün gönderdiği hediyeleri topla. Onun ışınlarıyla parlayan kar taneciklerini, eriyen buz sarkıtlarından akan su damlalarını, aydınlattığı karla kaplı çiçek tomurcuklarını biriktir.' Pamukbey bu fikri çok sevdi. Ertesi gün, Güneş doğduğunda, ilk işi onun ışınlarıyla parlayan özel bir kar tanesini dikkatlice toplamak oldu.
Günler geçtikçe, Pamukbey'in Güneş Koleksiyonu büyüdü. Güneş ışınlarının buz kristallerinde oluşturduğu gökkuşağı renklerini yakaladı. Güneş'in erittiği kar sularından minik buz heykelcikler yaptı. En özel parçası ise, bir sabah Güneş tam doğarken, Pamukbey'in yanaklarına değen ışınların oluşturduğu minik bir su damlasıydı. Pamukbey bu damlayı dikkatlice bir buz kabuğunun içine hapsetti. 'İşte,' dedi mutlulukla, 'Güneş bana gerçekten dokundu!' Buz Tırtılı da artık endişelenmiyordu, çünkü Pamukbey'in erimediğini, aksine daha da mutlu olduğunu görüyordu.
Bir kış sabahı, olağanüstü bir şey oldu. Güneş, Pamukbey'in koleksiyonunu görmüş olacak ki, özel bir ışık gönderdi. Bu ışık, Pamukbey'in önünde dans eden altın rengi ışık parçacıklarına dönüştü. Işık parçacıkları birleşerek Pamukbey'in karşısında küçük, parlak bir Güneş figürü oluşturdu. Minik Güneş, Pamukbey'e doğru yüzdü ve ona dokundu! Pamukbey, hiç hissetmediği bir sıcaklık hissetti ama bu eriten bir sıcaklık değil, sevgi dolu bir sıcaklıktı. 'Teşekkür ederim Pamukbey,' dedi minik Güneş'in sesi rüzgarda fısıldar gibiydi, 'Beni bu kadar çok sevdiğin için. Senin sevgin sayesinde, sana dokunabildim.'
Minik Güneş, Pamukbey'in kalbine doğru ilerledi ve orada kayboldu. O andan itibaren, Pamukbey'in kar gövdesinin içinde küçük, altın rengi bir ışık parlamaya başladı. Bu ışık, soğuk kış gecelerinde bile onu sıcak tutuyordu. Pamukbey artık üzülmüyordu çünkü Güneş'e dokunmuştu - hem de onu kalbinde taşıyarak! Bahar geldiğinde, diğer kardan adamlarla birlikte eridi ama Pamukbey'in altın kalbi erimedi. Karlar eridiğinde, orada küçük bir çiçek filizlendi - Güneş'e benzeyen, parlak sarı bir kardelen. Ve her kış, Pamukbey'in anısına, Karlı Dağlar'da kalbi ışıkla dolu kardan adamlarla doldu. Onlar da biliyordu ki, sevgi, bazen dokunmanın en güzel yoludur.