Ömer'in odası, sanki bir renk cümbüşü fırtınası oradan geçmiş gibiydi. Yerde mavi çoraplar, yeşil arabalar, kırmızı legolar, açık kitaplar ve bir sürü kalem dağınık halde duruyordu. Annesi her gün "Ömer, odanı topla!" diye sesleniyordu ama Ömer oyun oynamaktan hiç vakit bulamıyordu. Bir sabah uyandığında en sevdiği sarı dinozorunu aradı ama bulamadı. Ertesi gün mavi çorabının tekini, sonraki gün de matematik defterini kaybetti. Sanki eşyaları gizemli bir şekilde yok oluyordu!
Bir cumartesi sabahı, Ömer yine kırmızı araba koleksiyonundan birini ararken, dolabının arkasından tuhaf bir ışık sızıntısı fark etti. Merakla yaklaştı ve dolabı hafifçe itti. Arkasında, duvarda minik, parlayan bir kapı vardı! Kapı o kadar küçüktü ki ancak bir fare geçebilirdi, ama içinden neşeli fısıltılar ve cıvıltılar geliyordu. Ömer gözlerini kırpıştırırken, kapı aniden büyümeye başladı ve onun geçebileceği boyuta ulaştı. İçeriye doğru baktığında, kaybolan tüm eşyalarının orada, canlanmış halde dans ettiğini gördü!
Ömer cesaretini toplayıp kapıdan içeri adım attığında, kendini Kayıp Eşyalar Diyarı'nda buldu. Burası tıpkı onun odası gibi dağınıktı ama çok daha renkli ve canlıydı! Yerde yürüyen çoraplar, uçan kalemler, şarkı söyleyen kitaplar ve birbirleriyle yarışan oyuncak arabalar vardı. Ortada, üzerinde "Kayıp Eşya Kralı" yazan bir taç takan, büyük, tüylü bir çorap oturuyordu. "Hoş geldin Ömer!" diye seslendi çorap. "Biz senin kaybettiğin tüm eşyalarınız. Burada özgürce yaşamayı çok seviyoruz çünkü senin odanda hep unutuluyor ve kayboluyoruz."
Ömer şaşkınlıkla "Ama ben sizi kaybetmek istemiyorum!" diye cevap verdi. "Sadece... nereye koyduğumu unutuyorum." Çorap Kral gülümsedi: "Bunun için bir çözümümüz var. Eğer bize her şey için bir ev, yani bir yer belirlersen ve bizi oraya koymayı hatırlarsan, biz de senin yanında kalmayı seçeriz. Ama dağınıklık devam ederse, hepimiz bu diyara kaçmak zorunda kalırız." Ömer düşündü: Kitaplar için raf, oyuncaklar için kutu, çoraplar için çekmece... Aslında çok da zor değildi!
Ömer, Kayıp Eşyalar Diyarı'ndan ayrılıp odasına döndüğünde, ilk iş olarak toplanmaya başladı. Kitapları rafa dizdi, legoları kutusuna koydu, çorapları çekmecesine yerleştirdi. Her eşyaya bir "ev" belirledi. İşin sihri şuydu: Bir şeyi kullandıktan sonra hemen evine geri koymak! İlk başta zor geldi ama alıştıkça daha kolaylaştı. Bir hafta sonra, odası tertemiz ve düzenliydi. En güzeli de, artık hiçbir şey kaybolmuyordu!
Bir ay sonra, Ömer dolabın arkasındaki minik kapıyı tekrar kontrol etti. Kapı hâlâ oradaydı ama içi artık karanlık ve sessizdi. Sadece küçük bir not vardı: "Sevgili Ömer, artık kayıp olmadığımız için diyarımız boş kaldı. Sen bize iyi baktığın için teşekkür ederiz. Unutma: Her eşyanın bir evi olmalı! - Çorap Kral ve Kayıp Eşyalar" Ömer gülümsedi. Annesi artık onu uyarmıyor, aksine odasını ne kadar güzel topladığı için onunla gurur duyuyordu. Ömer de en sevdiği eşyalarını her zaman bulabildiği için çok mutluydu.
Ömer'in hikayesi tüm mahallede duyuldu. Artık o, dağınık odalarını toplamakta zorlanan çocuklara "Her eşyanın bir evi olmalı!" diye öğüt veriyordu. Bazen, özellikle yorucu bir günün ardından odasında küçük bir dağınıklık olsa da, hemen Çorap Kral'ı ve Kayıp Eşyalar Diyarı'nı hatırlıyor ve toparlanıyordu. Çünkü biliyordu ki düzenli bir oda sadece temiz görünmekle kalmaz, aynı zamanda sihirli maceralara zaman bırakır ve kaybolan eşyaların gizemli diyarlara kaçmasını engeller!