Efe'nin odasında, dolabın en üst rafında unutulmuş oyuncaklar vardı. Peluş ayıcık Tonti'nin tüyleri solmuş, kırmızı trenin tekerlekleri paslanmış, bebek Lila'nın saçları dağınıktı. Her gece, Aydede pencereden içeri ışığını sızdırdığında, bu oyuncakların gözlerinde minik bir ışık yanardı. Bir gece, Efe uykuya daldıktan sonra, Tonti yavaşça kıpırdandı. 'Artık yeter,' dedi küçük sesiyle. 'Bizi hatırlayan birini bulmalıyız.' Diğer oyuncaklar da hareketlenmeye başladı. Lila, 'Ama nasıl?' diye sordu. Tonti, dolabın arkasındaki minik, parlak kapıyı işaret etti. Hiç fark etmedikleri bu kapı, Aydede'nin ışığıyla parıldıyordu. Birlikte ittiler ve kapı açıldı. Karşılarında, rengarenk bir yol uzanıyordu.
Renkli yol, onları hiç görmedikleri bir yere götürdü: Kayıp Gülümsemeler Krallığı'na. Burası, unutulan tüm oyuncakların yaşadığı gizli bir ülkeydi. Yollar pastel boya çizgilerinden, evler legolardan, ağaçlar yeşil tüylü oyuncaklardan yapılmıştı. Gökyüzünde, gerçek Aydede'den daha büyük, gülümseyen bir Aydede asılıydı. Ancak bir tuhaflık vardı: Krallıktaki hiçbir oyuncak gülümsemiyordu. Yüzleri üzgündü. Onları karşılayan paslanmış bir robot, 'Hoş geldiniz,' dedi. 'Buraya gelen her oyuncak, sahibinin unutkanlığı yüzünden gülümsemesini kaybeder. Sizinkini de yeni kaybettiniz galiba.' Tonti ve arkadaşları şaşkındı. Gerçekten de, birbirlerinin yüzlerine baktıklarında, artık eskisi gibi mutlu görünmediklerini fark ettiler.
Krallığın bilge oyuncaklarından biri, yamalı bir fil oyuncak, onlara bir çözüm önerdi: 'Gülümsemelerimiz, sahiplerimizin bizi hatırlamasıyla geri döner. Ama bunun için, onlara kendimizi hatırlatmalıyız. Fakat dikkatli olun! Eğer sahibimiz bizi bulmaya çalışırken incinirse, gülümsememiz sonsuza kadar kaybolur.' Tonti, Efe'yi çok özlemişti. Efe büyüdükçe, yeni oyuncaklar almış ve eskilerini unutmuştu. Ama Tonti, Efe'nin küçükken onunla uyuduğu, onunla oynadığı günleri hatırlıyordu. Bir plan yaptılar: Geri dönüp, Efe'ye kendilerini zarifçe hatırlatacaklardı. Ancak yolculuk tehlikeliydi. Unutulmuş oyuncakların çoğu, bu yolculukta kaybolmuştu. Ama onlar, gülümsemelerini geri kazanmak için risk almaya karar verdiler.
Geri dönüş yolculuğu zorluydu. Renkli yol artık o kadar parlak değildi. Karanlık bir ormandan geçtiler; bu orman, tamamen kırık oyuncak parçalarından oluşuyordu. Bir ara, Lila, dev bir yapboz parçasının tuzağına düştü. Tonti ve tren, onu kurtarmak için birlikte çalıştı. Tren, raylarını uzatarak köprü yaptı, Tonti de Lila'ya uzanıp onu çekti. İşbirliği yaparak, güçlerini hatırladılar. Sonunda, Efe'nin odasına açılan minik kapıya ulaştılar. Ancak kapı neredeyse kapanmak üzereydi; Aydede'nin ışığı azalıyordu. Hızlıca içeri girdiler ve dolaba geri tırmandılar. Artık sabah olmak üzereydi. Efe uyanacaktı. Onu nasıl hatırlatacaklardı, incitmeden?
Efe o sabah, odasında bir şeylerin farklı olduğunu hissetti. Dolabın önünde, küçükken en sevdiği kırmızı tren duruyordu. Trenin arkasında, peluş ayıcık Tonti oturmuştu. Yanında da bebek Lila vardı. Efe onları görünce, kalbi bir an için durdu gibi oldu. 'Tonti! Trenim! Lila!' diye mırıldandı. Onları eline aldı. Tozlarını üfledi. O anda, oyuncakların yüzlerinde sıcak bir gülümseme belirdi. Efe, o gün okula gitmek yerine, bu unuttuğu arkadaşlarıyla vakit geçirdi. Onları tamir etti, temizledi. Akşam olup da Aydede pencereden baktığında, artık dolaptaki minik kapı tamamen kapanmıştı. Ama buna gerek yoktu; çünkü oyuncaklar artık unutulmamıştı. Efe, onları yatağının yanına, her gece görebileceği bir yere koydu.
O gece, Efe rüyasında Kayıp Gülümsemeler Krallığı'nı gördü. Krallıktaki tüm oyuncakların yüzleri hâlâ üzgündü. Uyanınca, aklına harika bir fikir geldi. Ertesi gün, mahalledeki tüm çocukları topladı. Onlara, dolap ve sandıklarda unutulmuş oyuncakları bulma oyunu önerdi. Çocuklar coşkuyla katıldı. Bir hafta içinde, onlarca unutulmuş oyuncak bulundu, tamir edildi, temizlendi ve yeniden sevildi. Efe, pencereden her Aydede'ye baktığında, onun biraz daha parladığını hayal etti. Belki de, her bulunan oyuncakla, Kayıp Gülümsemeler Krallığı'nda bir gülümseme daha geri dönüyordu. Ve Tonti, Lila ve kırmızı tren, artık sadece bir rafın üzerinde değil, Efe'nin kalbinde özel bir yere sahipti. Unutmanın kolay, ama hatırlamanın ve değer vermenin çok daha güzel olduğunu öğrenmişlerdi.