Uzak bir köyde, şirin bir kilisenin kulesinde yaşayan küçük bir çan vardı. Herkes ona 'Çan' diye seslenirdi, ama o kendi gerçek adını bilmiyordu. Bir gece, Ay Dede gökyüzünde parıldarken, çan içini çekti: 'Keşke benim de bir adım olsaydı. Sadece 'Çan' değil, özel bir adım!' Ay Dede, onun bu dileğini duydu ve yumuşak bir sesle fısıldadı: 'Küçük çan, adın senin içinde saklı. Onu bulmak için bir maceraya atılmalısın.' Çan heyecanla çınladı ve ertesi sabah, kilise kulesinden aşağı süzülerek köyü keşfetmeye karar verdi.
İlk olarak köy meydanına gitti. Orada, yaşlı bir çınar ağacıyla tanıştı. Çınar ağacı yapraklarını hışırdatarak, 'Belki adın, çıkardığın sesten geliyordur' dedi. Çan, 'Çın! Çın!' diye ses çıkardı, ama bu sadece bir sesdi, bir ad değildi. Sonra, renkli bir kelebek yanına kondu. Kelebek, 'Belki adın, parlak görüntünden geliyordur' diye önerdi. Çan, güneşte parladı, ama yine de adını bulamadı. Biraz üzgün hissetti, ama pes etmedi. Bir sonraki durağı, bilge baykuşun yaşadığı orman olacaktı.
Ormana vardığında, baykuş onu yapraklı bir dalda karşıladı. Baykuş, 'Adını bulmak için, ne yapmaktan hoşlandığını düşünmelisin' dedi. Çan düşündü: 'İnsanları bir araya getirmeyi seviyorum. Düğünlerde, bayramlarda, herkes benim sesimi duyunca toplanıyor.' Baykuş gülümsedi: 'O zaman adın, birleştirici bir anlam taşıyor olabilir.' Tam o sırada, minik bir sincap koşarak geldi: 'Çan kardeş, senin sesin bize neşe veriyor! Senin adın mutlulukla ilgili olmalı!' Çan, bu fikirler üzerine daha da meraklandı ve köyün çocuklarına danışmaya karar verdi.
Köyün çocukları, çanı görünce sevinçle etrafını sardı. Küçük bir kız, 'Sen bize hikayeler anlatıyorsun, her çalışında yeni bir macera başlıyor!' dedi. Bir erkek çocuk ekledi: 'Evet, senin adın macera ve eğlence demek!' Çan, çocukların coşkusuyla enerji doldu. Sonra, yaşlı bir dede yanlarına yaklaştı: 'Küçük çan, sen yıllardır bizim neşe kaynağımızsın. Belki de adın, senin bize hissettirdiklerinde gizli.' Çan, tüm bu konuşmaları dinledikten sonra, kilise kulesine geri döndü ve Ay Dede'ye bakarak düşünmeye başladı.
O gece, Ay Dede parlak ışığını çanın üzerine yaydı. Çan, gün boyu öğrendiklerini düşündü: sesi, parlaklığı, insanları birleştirmesi, neşe ve macera getirmesi... Aniden, içinden sıcak bir his yükseldi. 'Ben sadece bir çan değilim' diye çınladı. 'Ben, insanların kalplerine dokunan bir sesim. Belki de adım, bu anlamların hepsini içeriyor!' Ay Dede onaylarcasına göz kırptı. Çan, o anda fark etti: adını aramak, aslında kendini keşfetmekti. Ertesi gün, köyde bir festival vardı ve çan, herkesi çağırmak için coşkuyla çaldı.
Festivalde, herkes çanın güzel sesiyle dans edip şarkı söylerken, köyün öğretmeni bir teklifle geldi: 'Sana bir ad bulalım: Ne dersin, 'Neşe Çanı'?' Çan sevinçle çınladı, ama içinde hala bir eksiklik hissetti. Sonra, küçük kız heyecanla, 'Ya da 'Birleştiren Çan'?' diye bağırdı. Çan, tüm önerileri dinledikten sonra, yumuşak bir sesle, 'Belki de benim adım, sizin bana verdiğiniz tüm bu güzel isimlerin bir karışımı' dedi. 'Çünkü ben, sizin sevginizle varım.' Köylüler, bu sözlerle duygulandı ve çanı alkışladı. Çan, artık adının ne olduğunu tam olarak bilmese de, onu aramanın verdiği arkadaşlık ve keşifle mutluydu.
Zaman geçtikçe, çan her çalışında, köydekilere farklı bir anlam ifade etti. Bazen umut, bazen sevgi, bazen de macera oldu. Bir gün, küçük kız kulenin yanına geldi ve 'Bence senin adın Çan Çan olmalı, çünkü sen hep çınlıyorsun ve bize neşe getiriyorsun!' dedi. Çan, bu ismi çok sevdi. Artık kendini 'Çan Çan' diye tanıtmaya başladı. Ay Dede, bir gece ona şöyle fısıldadı: 'Gördün mü? Adını arayarak, aslında kendi değerini buldun.' Çan Çan, mutlulukla parladı ve o andan sonra, her çınlayışında kendi özel adının gururunu taşıdı. Köydeki herkes onu bu isimle çağırdı ve Çan Çan, kayıp ismini bulmanın en güzel yolunun, başkalarına sevgi vermek olduğunu öğrendi.