Bir zamanlar, zamanın çok hızlı aktığı ve insanların sürekli 'Aman, zaman nereye gitti?' dediği bir kasabada yaşayan küçük bir kız vardı. Adı Ela'ydı. Ela, her akşam yatağına yattığında, o gün oynayamadığı oyunları, bitiremediği resimleri düşünür ve üzülürdü. Bir gece, penceresinden bakan Ela, gökyüzünde alışılmadık bir şey gördü: Parlak, gümüşi bir süpürge, yıldızların arasında süzülüyor ve havadan minik, ışıltılı tozlar topluyordu. Bu, Kayıp Zaman Tozlarını Süpüren Büyülü Süpürge'ydi! Süpürgenin üzerinde sevimli, dost canlısı bir yüz vardı ve her süpürdüğünde, etrafa huzur veren bir ışık yayılıyordu.
Ela, merakla pencereyi açtı ve fısıldadı: 'Merhaba! Sen misin kayıp dakikaları toplayan?' Büyülü süpürge, pencerenin yanına yaklaştı ve yumuşak, cızırtılı bir sesle konuştu: 'Evet, benim adım Zamanöz. İnsanlar farkında olmadan harcadıkları, kaybettikleri küçük zaman parçacıklarını, bu ışıltılı tozları toplarım. Bak, şurada bir dakika boşa televizyon karşısında geçirilmiş, şurada ise oyuncaklarını toplamak için harcanmayan beş dakika...' Ela, hayretle Zamanöz'ün süpürdüğü renk renk parlayan tozlara baktı. Her birinin içinde minik anıların titrediğini görebiliyordu.
Zamanöz, Ela'ya bir teklifte bulundu: 'Eğer istersen, bu gece benimle gel ve kayıp zaman tozlarının nereye gittiğini gör.' Ela, heyecanla kabul etti ve süpürgenin arkasına tutundu. Birlikte, yıldızların arasından geçerek, bulutların üzerinde süzüldüler. Zamanöz, yol boyunca, insanlar uyurken boşa harcanan endişe dakikalarını, oyuna dönüşmeyen hayal kurma anlarını özenle süpürüyordu. Ela, 'Peki bu tozları ne yapıyorsun?' diye sordu. Zamanöz, 'Onları, Zaman Bahçesi'ne götürüyorum. Orada, yeniden büyümeleri ve güzel anlara dönüşmeleri için ekiliyorlar,' diye yanıtladı.
Sonunda, bulutların derinliklerinde, ışıltılı çiçeklerin ve gümüş yapraklı ağaçların olduğu büyülü bir bahçeye indiler. Burası Zaman Bahçesi'ydi. Her bir kayıp zaman tozu, toprağa düştüğünde, minik bir filiz olarak yeşeriyor ve zamanla parlak çiçeklere veya meyvelere dönüşüyordu. Ela, bir çiçeğe dokundu ve içinden annesiyle yapılan güzel bir kahvaltı anısının fışkırdığını gördü. Zamanöz açıkladı: 'İnsanlar bu anıları hatırladığında veya yeni bir güzel an yaşadığında, bu çiçekler açıyor. Kayıp zaman asla boşa gitmez, sadece doğru anı bekler.'
Ela, bahçede dolaşırken, kendi kayıp zaman tozlarından büyümüş küçük bir filiz gördü. İçinde, o gün ertelediği resim yapma anısı vardı. Zamanöz, 'Bu filiz, sen onu tamamlamaya karar verdiğinde çiçek açacak,' dedi. Ela, o anda bir şey anladı: Zaman sihirli bir şekilde 'kaybolmuyordu', sadece dönüşüyordu. Sabah olduğunda, Zamanöz Ela'yı evine bıraktı. Ela, yatağına girdiğinde artık üzgün değildi; çünkü biliyordu ki, ertesi gün, o kayıp zamanı, resmini tamamlayarak güzel bir ana dönüştürebilirdi. Zamanöz ise, gökyüzünde süzülmeye ve kayıp zaman tozlarını toplamaya devam etti, herkese sessizce zamanın değerini hatırlatarak.