Pamuk, turuncu tüyleri güneş gibi parlayan, yeşil gözleri merakla dünyayı izleyen çok özel bir kediydi. En sevdiği şey, evinin çatı katındaki eski sandıkları karıştırmaktı. Bir gün, büyük büyükannesinden kalma tozlu bir sandığın içinde tuhaf bir nesne buldu. Altın renginde, üzerinde yıldızlar ve gezegenler oyulmuş, hafifçe ışıldayan bir çarktı bu. Pamuk pençesiyle çarka dokunduğunda, çark dönmeye başladı ve odanın ortasında parlak bir ışık halkası belirdi.
Merakına yenik düşen Pamuk, ışık halkasına atladı. Bir anda kendini bambaşka bir yerde buldu. Etrafında dev eğrelti otları, garip sesler çıkaran böcekler ve gökyüzünde uçan devasa yaratıklar vardı. Burası Dinozorlar Çağı'ydı! Pamuk, minik pençeleriyle yürürken önünde kocaman, dost canlısı gözleri olan bir Brachiosaurus belirdi. 'Miyav?' dedi Pamuk. Brachiosaurus yavaşça boynunu eğdi ve Pamuk'u sırtına aldı. Birlikte dev otlaklarda dolaştılar, Pamuk dinozorun sırtından etrafı hayranlıkla izledi.
Zaman çarkı tekrar döndü ve Pamuk kendini antik Mısır'da buldu. Altın kumların üzerinde, piramitlerin gölgesinde koşuyordu. Mısırlı çocuklar onu görünce sevinçle 'Bastet!' diye bağırdılar. Pamuk, kedi tanrıçası Bastet'in heykellerini gördü ve kendisine sunulan lezzetli balıkları yedi. Bir rahip, Pamuk'un boynuna küçük bir altın muska taktı. 'Zaman yolcusu kedi, bilgeliğin seninle olsun,' dedi. Pamuk, Nil Nehri kıyısında oynayan çocuklarla vakit geçirdi, onlara modern dünyadan getirdiği top oyununu öğretti.
Bir sonraki sıçrayışta Pamuk, Leonardo da Vinci'nin atölyesine geldi. Ünlü bilgin, uçan bir makine çiziyordu. Pamuk masaya zıplayıp çizimlere baktı. 'Miyavv!' dedi, pençesiyle bir tasarım hatasını gösterircesine. Leonardo gülümsedi ve 'Haklısın küçük dostum, kanatlar daha geniş olmalı!' diyerek çizimi düzeltti. Pamuk atölyede koşturdu, renkli boyalara pençesini batırdı, kağıtların üzerinde minik pati izleri bıraktı. Leonardo bu izleri bile bir sanat eserine dönüştürdü.
Zaman çarkı Pamuk'u geleceğe, 2200 yılına götürdü. Burada kediler konuşabiliyor, insanlarla telepati kurabiliyordu! Uçan arabaların arasında, neon ışıklı binaların üzerinde koşuyordu. Geleceğin kedileri ona hologram farelerle oynamayı, antigravite topunu kullanmayı öğretti. Pamuk, evrensel kedi dilini öğrendi ve diğer gezegenlerden gelen kedilerle tanıştı. Ama en çok, her kediye özel hazırlanan 'levitatif kedi nanesi'ni sevdi!
Pamuk zaman yolculuğunun sonunda kendi zamanına, çatı katına döndü. Ama artık sıradan bir kedi değildi. Dinozorların yavaş hareket etmesi gerektiğini, Mısırlıların kedilere saygı duyduğunu, yeniliklerin küçük dokunuşlarla başladığını ve geleceğin heyecan verici olduğunu öğrenmişti. En önemlisi, her zamanın kendine özgü güzellikleri olduğunu anlamıştı. Zaman çarkını tekrar sandığa koydu, ama artık pencereden baktığında gökyüzündeki yıldızları, bulutları, kuşları farklı görüyordu. Her biri ona farklı bir zamanın hikayesini anlatıyor gibiydi.
Ertesi gün Pamuk, sahibi Zeynep'e zaman yolculuğu hikayesini anlatmak istedi ama sadece 'Miyav, mırnav' diyebildi. Zeynep onu sevdi ve 'Ne kadar konuşkan oldun bugün!' dedi. Pamuk içinden güldü. Belki insanlar kedilerin dilini anlamıyordu, ama o artık dünyanın tüm zamanlarını anlayan bilge bir kediydi. O gece rüyasında yine zaman çarkını gördü, ama bu sefer sadece izlemekle yetindi. Çünkü en güzel zamanın 'şimdi' olduğunu öğrenmişti - Zeynep'in onu sevdiği, sıcak yatağında mırıldandığı bu an...