Uzun zaman önce, insanların hiç bilmediği bir yerde, Kelime Ormanı adında sihirli bir yer vardı. Bu ormanda, konuştuğumuz her kelime küçük bir ışık topu olarak doğardı. Parlak, renkli ve titreşen bu ışık topları, insanlar onları kullandıkça daha da parlaklaşırdı. Ama ne zaman bir kelime unutulur, kullanılmaz olursa, o kelimenin ışığı sönmeye başlar ve ormanın derinliklerine doğru süzülürdü. İşte tam burada, yaşlı ve bilge Baykuş Bilge, bu unutulan kelimeleri toplayıp korumak için yaşardı. Kendisine 'Kelime Avcısı' derdi. Geceleri, ay ışığı ormanı aydınlatırken, Bilge gözlüklerini takar, büyük, yumuşak kanatlarını açar ve unutulan kelimelerin peşine düşerdi.
Bir gece, Bilge çok özel bir kelimenin ışığının söndüğünü fark etti: 'MERAK'. Bu kelime, çocukların 'neden' ve 'nasıl' diye sorduklarında doğardı. Ama son zamanlarda, çok az çocuk merak ediyordu. Bilge hemen harekete geçti. Uçarak, ormanın en karanlık köşesine, Unutulan Kelimeler Mağarası'na gitti. Mağaranın girişinde, parlaklığını neredeyse tamamen kaybetmiş soluk bir ışık topu titriyordu. İçinde 'M-E-R-A-K' harfleri zar zor seçiliyordu. Bilge, yumuşak pençeleriyle kelimeyi nazikçe kavradı ve özel kelime çantasına yerleştirdi. Bu çanta, unutulan kelimelerin ışığını koruyan sihirli bir çantaydı.
Ertesi gün, Bilge daha fazla unutulan kelime keşfetti: 'HAYAL', 'PAYLAŞIM' ve 'TEŞEKKÜR'. Bu kelimeler de giderek soluyordu. Bilge çok üzüldü. O gece, ayın en parlak halinde, tüm unutulan kelimeleri toplamaya karar verdi. Ormanı boydan boya dolaştı. Her bulduğu soluk ışığı özenle topladı. 'NEŞE' kelimesini bir çocuğun gülümsemesinden, 'SABIR' kelimesini bekleyen bir tohumdan, 'CESARET' kelimesini küçük bir kuşun ilk uçuşundan kurtardı. Çantası, renkli ışıklarla dolup taşmaya başladı. Her kelime, farklı bir renkte parlıyordu: MERAK mavi, NEŞE sarı, SEVGİ kırmızı.
Kelime çantası dolunca, Bilge onları güvende tutmak için özel bir yere götürmeliydi: Kelime Kütüphanesi'ne. Bu, ormanın kalbindeki dev bir ağacın içindeydi. Ağacın gövdesi, raflarla doluydu ve her raf unutulan kelimelerle ışıl ışıldı. Bilge, topladığı her kelimeyi dikkatle raflara yerleştirdi. Ama bir sorun vardı: Kelimeler kütüphanede güvende olsalar da, asıl amaçları insanların onları tekrar kullanmasıydı. Sadece rafta parlamak değil, konuşmalarda, hikayelerde, şarkılarda yaşamaktı. Bilge düşündü ve harika bir fikir buldu.
Bilge, unutulan kelimeleri insanlara geri götürmenin bir yolunu buldu. Geceleri, çocuklar uyurken, pencerelerinden içeri küçük, parlak kelime topları gönderirdi. Bu toplar, çocukların rüyalarına karışırdı. Ertesi sabah uyandıklarında, 'Merak etmek', 'Hayal kurmak' veya 'Paylaşmak' gibi kelimeleri hatırlarlar ve kullanmaya başlarlardı. Bir çocuk 'Merak ediyorum, kelebekler neden renklidir?' diye sordu. Bir diğeri, 'Hayalimde uçan bir bisikletim var!' dedi. Kelimeler, insanlar arasında tekrar yayılmaya başladı. Ve her kullanıldıklarında, Kelime Ormanı'ndaki ışıkları biraz daha parladı.
Bilge'nin işi asla bitmezdi, çünkü her gün yeni kelimeler doğar, bazıları da unutulabilirdi. Ama artık yalnız değildi. Kelimeleri tekrar kullanan çocuklar, farkında olmadan Kelime Avcısı'nın yardımcıları olmuşlardı. Bilge, geceleri yine uçar, unutulmaya yüz tutmuş kelimeleri toplardı, ama artık daha az kelime topluyordu. Çünkü insanlar 'lütfen', 'teşekkür ederim', 'özür dilerim', 'belki' ve 'harika' gibi güzel kelimeleri daha çok kullanıyordu. Kelime Kütüphanesi, koruyucu bir hazine olarak kaldı. Bilge ise, ayın altında kanat çırparak, dilimizin sihirli hazinesini korumaya ve her kelimenin değerini bilmemizi sağlamaya devam etti.