Bir zamanlar, adı Dede Ahmet olan, herkesin çok sevdiği bir masalcı dede varmış. Dede Ahmet, küçük köyünün meydanındaki dev çınar ağacının altına oturur, akşam yıldızları parlamaya başladığında çocukları etrafına toplar ve onlara birbirinden sihirli masallar anlatırmış. Masalları öyle güzelmiş ki, çocuklar anlatılan kahramanları gözlerinde canlandırır, maceralarını yaşar gibi dinlermiş. Fakat bir gün, tuhaf bir şey olmuş. Dede Ahmet, en sevdiği masalı anlatmaya başlayacakken, aklındaki kelimeler birer birer uçup gitmeye başlamış. 'Bir varmış, bir yokmuş...' demiş, ama devamını getirememiş. 'Evvel zaman içinde...' diye tekrar denemiş, yine olmamış. Kelimeler, sanki kanatlanmış kelebekler gibi, ağzından çıkar çıkmaz havada süzülüp uzaklaşıyormuş. Çocuklar şaşkın şaşkın ona bakakalmış.
Dede Ahmet çok üzülmüş. Kelimeleri neden unuttuğunu bir türlü anlayamamış. Ertesi akşam yine denemiş, ama yine aynı şey olmuş. 'Keloğlan' demek istemiş, kelime 'Keloğlan' diye çıkmış ağzından, sonra havada bir ışık topuna dönüşüp gökyüzüne doğru uçup gitmiş. Çocuklar artık masalsız kalmış. Dede Ahmet, bu duruma bir çare bulmak için ormana doğru yürümeye karar vermiş. Ormanda yürürken, konuşan bir sincaba rastlamış. Sincap, 'Dede, dede, senin kelimelerin buralardan geçti!' diye cik cik ötmiş. 'Nereye gittiler?' diye sormuş Dede Ahmet heyecanla. Sincap, kuyruğuyla batıya doğru işaret etmiş. 'Onları güneşin battığı yönde, Bilge Baykuş'un yaşadığı yaşlı meşe ağacına doğru giderken gördüm.'
Dede Ahmet, sincabın tarif ettiği yöne doğru ilerlemiş. Yol boyunca, kaybolmuş kelimelerin izlerini görmüş. Bazıları çiçeklerin üzerine konmuş, bazıları da deredeki suyun üstünde süzülüyormuş. Nihayet, kocaman, dalları gökyüzüne uzanan bir meşe ağacının önüne gelmiş. Ağacın kovuğunda, gözlüklü, bilge görünüşlü bir baykuş oturuyormuş. Baykuş, 'Hoş geldin Dede Ahmet,' demiş yumuşak bir sesle. 'Kelimelerinin neden uçup gittiğini merak ediyorsun, değil mi?' Dede Ahmet şaşırmış, 'Evet, nasıl bildin?' diye sormuş. Bilge Baykuş, 'Çünkü sen onları sadece aklında tutuyorsun, kalbine saklamıyorsun,' demiş. 'Kelimeler, sevgiyle anlatılmazsa, rüzgara kapılıp gider.'
Dede Ahmet, Bilge Baykuş'un sözlerini düşünmüş. 'Peki onları nasıl kalbime saklayacağım?' diye sormuş. Baykuş, kanatlarını hafifçe çırparak, 'Masallarını sadece anlatma, onları hisset,' demiş. 'Kelimelerine sevgini, heyecanını, merakını kat. Çocukların gözlerindeki ışığı gör ve onlarla birlikte maceraya çık. O zaman kelimelerin kanatlanıp gitmek yerine, seninle kalır.' Dede Ahmet bu tavsiyeyi dinlemiş ve denemek için köyüne dönmüş. Ertesi akşam, çocuklar yine toplanmış. Bu sefer, 'Bir varmış, bir yokmuş...' derken, sadece söylememiş, gerçekten o masal dünyasını hayal etmiş. Keloğlan'ın şapkasını, devin kocaman ayaklarını, sihirli fasulyenin büyümesini kalbinde hissetmiş.
Ve işe yaramış! Kelimeler artık uçup gitmiyormuş. Aksine, daha parlak, daha canlı bir şekilde ağzından dökülüyormuş. Çocuklar, masalı eskisinden daha çok sevmişler. Dede Ahmet, her kelimeyi sevgiyle söylediği için, masallar daha da sihirli hale gelmiş. O günden sonra, hiç kelime unutmamış. Hatta, kaybolmuş kelimeleri bile geri getirmiş; onlar da ormandan köye dönüp masallara katılmış. Bilge Baykuş, bazen geceleyin gelip çınar ağacının dalına konar, Dede Ahmet'in masallarını keyifle dinlermiş. Köydeki herkes, masalcı dedenin kalpten anlattığı hikayelerle büyümüş, ve bu da onların en güzel hatıraları olmuş.