Gökyüzünde, pamuk gibi beyaz ve yumuşacık bir bulut yaşardı. Adı 'Pufi'ydi. Pufi, diğer bulutlardan biraz farklıydı. O, sadece rüzgarla sürüklenip yağmur yağdırmak yerine, çok meraklıydı. Özellikle, aşağıdaki dünyayı izlemeyi çok severdi. Bir gün, bir okulun bahçesinde çocukların tebeşirle yere isimlerini yazdığını gördü. 'Ne kadar harika!' diye düşündü Pufi. 'Ben de kendi adımı yazabilir miyim acaba?' Bu fikir, onun çok hoşuna gitmişti. Hemen denemeye karar verdi. Önce, kendini sıkıp 'P' harfi yapmaya çalıştı. Ama bulut olduğu için şekli hemen dağılıyor, yeniden toparlanması gerekiyordu. Bu, göründüğünden çok daha zor bir işti.
Pufi, pes etmek istemedi. Rüzgar arkadaşına, 'Lütfen biraz yavaş es, şekil almaya çalışıyorum!' diye seslendi. Nazik rüzgar, Pufi'ye yardım etmek için hafifçe esmeyi kabul etti. Pufi, tüm dikkatini topladı. Yavaşça, bir topuz gibi kıvrılarak bir daire yaptı – 'P' harfinin kocaman, yuvarlak karnı. Sonra, incecik bir bulut parçasını uzatarak dikey çizgisini oluşturdu. İşte oldu! İlk harf tamamdı. Pufi, sevinçle havada sıçradı. Ama hemen ardından 'U' harfine geçmesi gerekiyordu. Bu biraz daha kolaydı, çünkü zaten yuvarlak şekillere alışıktı. İki yana doğru uzanan kavisli çizgileri yapmak için kendini ikiye bölüp sonra birleştirdi. Harfler biraz dalgalı ve yamuk görünüyordu ama olsun, Pufi çok gururluydu.
Sıra 'F' harfindeydi. Bu, en zor harf olabilirdi! Çünkü hem düz bir çizgi hem de iki küçük, yatay kolu vardı. Pufi, önce uzun, dikey bir sütun oluşturdu. Sonra, sağa doğru küçük bir çıkıntı yapmak için minik bir bulut parçasını itti. Tam alttaki çizgiyi yaparken, biraz fazla heyecanlandı ve bulutunun bir kısmı kopuverdi! Küçük, pamuksu bir parça, aşağıya doğru süzülmeye başladı. 'Ah hayır!' diye üzüldü Pufi. Ama o da ne? Kopan bulut parçası, bir serçe sürüsüne denk geldi. Serçeler, bu yumuşak, hafif parçayı görünce çok şaşırdılar ve onunla oynamaya başladılar, üzerinde zıplayıp eğlendiler. Pufi, onları görünce üzüntüsü biraz dağıldı ve gülümsedi.
Pufi, 'F' harfini tamamlamak için yeni bir strateji düşündü. Belki de çok ince olmaya çalışmamalıydı. Kalın, tombul harfler belki daha kolay olurdu. Tüm gücünü toplayıp kendini sıkıştırdı ve kocaman, tombul bir 'F' oluşturdu. İşe yaradı! Son harf, 'İ'ydi. Bu en kolayı olmalıydı: düz bir çizgi ve üzerinde bir nokta. Pufi, uzun ve düz bir bulut şeridi yaptı. Nokta için ise, biraz önce serçelerle oynayan kopuk bulut parçasını geri çağırmayı denedi. Rüzgar arkadaşına, 'Lütfen o parçayı bana geri getirir misin?' diye yalvardı. Rüzgar, neşeyle eserek küçük bulut parçasını yukarı, Pufi'nin yanına taşıdı. Pufi, onu 'İ'nin üzerine dikkatlice yerleştirdi. İşte oldu! P-U-F-İ. Gökyüzünde, kendi adı yazılıydı!
Aşağıdaki çocuklar, gökyüzündeki bu mucizeyi fark ettiler. 'Bakın! Bulut kendi adını yazmış!' diye bağrıştılar, sevinçle birbirlerine gösterdiler. Pufi, bu mutluluğu görünce içi ısındı. Amacına ulaşmıştı. O günden sonra, Pufi bazen gökyüzüne sevdiği şekilleri (kalpler, yıldızlar, hatta basit gülen yüzler) çizmeye devam etti. Diğer bulutlara da öğretti. Artık gökyüzü, bulutların çizdiği geçici, güzel resimlerle doluydu. Pufi, en önemli dersi öğrenmişti: Biraz hayal gücü, biraz azim ve biraz da arkadaşların yardımıyla, gökyüzünde bile imzanı atabilirdin. Ve o, herkese kendine özgü olduğunu ve harika şeyler başarabileceğini hatırlatan, kocaman, beyaz, yumuşacık bir imzaydı.