Gümüş Işıklı Orman'da, diğer perilerden çok farklı bir sakin yaşardı. Adı Lumi'ydi ve kanatları en ince camdan daha hassas, saydam kristal gibi parlardı. Bu kanatlar güneş vurduğunda gökkuşağının yedi rengini yansıtır, ay ışığında ise gümüşi bir parıltıyla ormanı aydınlatırdı. Ancak Lumi'nin kanatları o kadar narin ve kırılgandı ki, en ufak bir rüzgarda titrer, yağmur damlalarından bile sakınmak zorunda kalırdı. Bu yüzden diğer periler oyun oynarken, Lumi genellikle bir yaprağın altında oturup onları izlerdi. Bazen iç geçirir, 'Keşke ben de özgürce uçabilsem' diye düşünürdü.
Bir gece, Gümüş Işıklı Orman'ın en yaşlı ve bilge ağacı olan Meşe Dede, Lumi'yi yanına çağırdı. 'Sevgili Lumi,' dedi yumuşak bir sesle, 'kanatlarının neden bu kadar hassas olduğunu hiç merak ettin mi?' Lumi başını salladı. Meşe Dede anlatmaya başladı: 'Senin kanatların sıradan cam değil, 'Işık Kristali'nden yapılmış. Bu kristaller bin yılda bir oluşur ve sadece en saf kalpli perilere bahşedilir. Senin görevin, kaybolan 'Gece Işıltıları'nı bulmak. Bunlar ormanın geceleri parlamasını sağlayan özel ışıklardır ve son zamanlarda giderek sönükleşiyorlar.' Lumi şaşkınlıkla, 'Ama benim kanatlarım çok kırılgan, nasıl bu görevi yapabilirim?' diye sordu.
Meşe Dede gülümsedi: 'Kanatlarının gücü, kırılgan görünüşlerinde değil, taşıdıkları ışıkta gizli. Onları nasıl kullanacağını öğrenmelisin. İlk olarak, Yıldız Tozu Çayırlığı'na gitmelisin. Orada gece açan çiçeklerden 'Nazik Rüzgar'ın sırrını öğreneceksin.' Lumi biraz endişeli olsa da, kalbi heyecanla çarparak yola koyuldu. Kanatlarını dikkatle çırparak, yavaşça uçmaya başladı. Her rüzgar esintisinde titreyen kanatları, aslında etrafındaki hava akımlarını hissediyor ve ona en güvenli yolu gösteriyordu. Lumi bunu fark ettiğinde, kanatlarının sadece kırılgan olmadığını, aynı zamanda çevresindeki dünyayı 'hissetme' yeteneği olduğunu anladı.
Yıldız Tozu Çayırlığı'na vardığında, Lumi gece açan nergis çiçekleriyle karşılaştı. Bu çiçekler geceleri konuşabilirdi. En büyük nergis, Lumi'ye şöyle dedi: 'Nazik Rüzgar'ın sırrı, güç kullanmak değil, uyum sağlamaktır. Rüzgarı yenemezsin, ama onunla dans edebilirsin.' Nergis çiçeği, Lumi'ye nasıl rüzgarın yönünü hissedip ona göre kanatlarını ayarlayacağını gösterdi. Birkaç denemeden sonra, Limi artık rüzgarda sürüklenmiyor, bilinçli şekilde onunla birlikte hareket ediyordu. Bu yeni becerisiyle, yağmur damlalarından bile kaçınmayı öğrendi. Kanatları hala kırılgandı, ama artık onları koruyabilecek bilgisi vardı.
İkinci durağı, Gölge Vadisi'ydi. Burası Gece Işıltıları'nın son görüldüğü yerdi. Vadiye girdiğinde, Lumi ışıltıların giderek söndüğünü üzüntüyle fark etti. Orada, üzgün görünen bir ateş böceği sürüsüyle karşılaştı. Onların lideri Kıvılcım, Lumi'ye şöyle açıkladı: 'Işıltılarımız sönüyor çünkü ormandaki çocuklar artık yıldızlara bakmayı unuttu. Unutulan yıldızların ışığı zayıflar, bizim ışıltılarımız da onlardan beslenir.' Lumi düşündü taşındı ve kristal kanatlarını parlatmaya başladı. Kanatlarından yayılan ışık, ateş böceklerinin hafifçe parlamasını sağladı. 'Belki,' dedi Lumi, 'kaybolan ışıltıları geri getirmenin bir yolu, yeni ışık kaynakları yaratmaktır.'
Lumi'nin aklına harika bir fikir geldi. Ormandaki tüm çiçeklerden, yapraklardan ve hatta kayalardan minik ışık parçacıkları topladı. Bu parçacıkları, kendi kristal kanatlarının üzerinde birleştirerek yepyeni bir ışık kaynağı yarattı. Bu ışık o kadar güzeldi ki, ateş böcekleri ilk kez görüyormuş gibi hayranlıkla izlediler. Lumi, 'Bu ışığı ormanın her yerine dağıtabiliriz!' diye heyecanla bağırdı. Ateş böcekleriyle birlikte, topladığı ışık parçacıklarını ormanın karanlık köşelerine taşımaya başladı. Her ışık parçacığı yerine konduğunda, o bölge yeniden parlamaya başlıyordu.
Ancak en karanlık nokta olan 'Unutulan Mağara'yı aydınlatmak için daha fazla ışığa ihtiyaç vardı. Lumi mağaranın önünde durdu ve kanatlarını tam gücüyle parlatmaya karar verdi. Bu onun için riskliydi çünkü kanatları bu kadar yoğun ışık yaydığında daha da kırılganlaşıyordu. Ama Lumi cesaretini topladı. Derin bir nefes aldı ve tüm kalbiyle, ormanı ve içindeki tüm canlıları sevdiğini düşündü. O anda, kanatları daha önce hiç olmadığı kadar güçlü parladı. Işık o kadar yoğundu ki, mağaranın her köşesini aydınlattı. Ve mağara aydınlandığında, içinde kayıp Gece Işıltıları'nın kendilerini sakladıklarını gördüler! Işıltılar, karanlıktan korktukları için saklanmışlardı.
Mağaradan çıkan Gece Işıltıları, Lumi'nin yarattığı yeni ışığı görünce yeniden canlandı. Onlar da parlamaya başladılar ve orman eskisinden daha güzel aydınlandı. Ateş böcekleri sevinçle dans etmeye başladı. Meşe Dede olanları görünce gururla gülümsedi. Lumi'ye döndü ve 'Gördün mü, sevgili Lumi? Senin kırılgan sandığın kanatların aslında tüm ormanı kurtaracak güce sahipti. Çünkü gerçek güç, fiziksel dayanıklılıkta değil, sevgide ve yaratıcılıktadır.' O geceden sonra, Lumi artık 'Işık Avcısı' olarak anılmaya başladı. Hâlâ dikkatli uçuyordu, ama artık korkmuyordu. Çünkü en kırılgan görünen şeylerin bile, dünyayı değiştirecek kadar güçlü olabileceğini öğrenmişti.