Küçük karınca Mino, her akşam yuvasının girişinde oturur ve gökyüzündeki parlak Ay'a bakardı. Ay'ın gümüş ışığı, ormanı büyülü bir dünyaya çevirir, çiçeklerin üzerine gümüş tozlar serperdi. Bir gece, Mino'nun kalbi öyle bir özlemle doldu ki, Ay'a bir mektup yazmaya karar verdi. Minicik bir yaprak parçası buldu ve çiy damlalarıyla, 'Sevgili Ay, senin ışığın olmasa gece ne kadar karanlık olurdu. Seni her gece izlemek ne güzel!' diye yazdı. Mektubu bitirdiğinde, bir soru aklına takıldı: 'Bu mektubu Ay'a nasıl ulaştıracağım?'
Mino, mektubunu sırtına bağladı ve Ay'a ulaşmanın bir yolunu aramak için yola çıktı. İlk olarak bilge baykuş Orman'ın yanına gitti. Baykuş, yüksek bir çam ağacının tepesinde oturuyordu. 'Saygıdeğer Baykuş,' dedi Mino, 'Ay'a bu mektubu nasıl gönderebilirim?' Baykuş, derin düşüncelere daldı ve 'Ay çok uzakta, küçük dostum. Kanatlarım bile oraya ulaşmaya yetmez. Belki rüzgar sana yardım edebilir,' diye önerdi. Mino teşekkür etti ve rüzgarı aramak için yola devam etti.
Yolculuğu sırasında Mino, şelalenin yanında dans eden rüzgar perisi Meltem'le karşılaştı. Meltem, incecik tüller giymiş, havada süzülüyordu. Mino, hikayesini anlattı. Meltem, 'Mektubunu alıp gökyüzüne uçurabilirim,' dedi, 'ama Ay'a kadar gidemem. Oraya ulaşmak için daha güçlü birine ihtiyacın var.' Sonra bir fikir geldi aklına: 'Büyük Dağ'ın tepesindeki bulutlara ulaşabilirsen, belki onlar seni Ay'a yaklaştırabilir.' Mino, bu fikri çok beğendi ve Büyük Dağ'a doğru yola koyuldu.
Büyük Dağ'a tırmanmak kolay değildi. Mino, kayalıkları aştı, minik ayaklarıyla dik yamaçlara tırmandı. Yolda, parlak kabuğu ay ışığında parlayan bir salyangozla karşılaştı. Salyangoz Sakin, 'Nereye gidiyorsun, küçük karınca?' diye sordu. Mino, amacını anlatınca, Sakin, 'Ben yavaşım, ama sana bir öğüdüm var: Sabır ve azim, en yüksek hedeflere ulaştırır,' dedi. Bu sözler Mino'ya güç verdi ve tırmanmaya devam etti. Nihayet, dağın zirvesine ulaştığında, ayaklarının altında yumuşak bulutlar hissetti.
Zirvede, pamuk gibi beyaz bulutlar uyuyordu. Mino, en yakındaki buluta dokundu. Bulut uyandı ve esneyerek şekil değiştirdi. 'Merhaba, ben Bulut Beyaz. Burada ne arıyorsun?' diye sordu. Mino, mektubunu gösterdi ve Ay'a ulaşmak istediğini söyledi. Bulut Beyaz gülümsedi: 'Senin kadar istekli birini görmedim. Gel, sırtıma atla, seni Ay'a biraz daha yaklaştırayım.' Mino, heyecanla bulutun üzerine çıktı. Bulut yavaşça yükselmeye başladı, yıldızların arasından süzülerek.
Bulut Beyaz, Mino'yu gökyüzünde gezdirirken, Ay gittikçe daha büyük ve daha parlak görünmeye başladı. Mino, mektubunu sıkıca tuttu. Derken, bir yıldız kayması gördü. Parlak bir çizgi çizerek geçen yıldız, tam yanlarında durdu. 'Ben Yıldız Işık,' dedi, 'Ay'a mektup mu götürüyorsun? Ona selamımı da söyler misin?' Mino mutlulukla kabul etti. Yıldız Işık, 'Ay çok özel bir yerdir. Orada her şey hafif ve sihirli. Mektubunu bırakmak için en iyi yer, Ay'ın en yumuşak ışık huzmesidir,' diye fısıldadı.
Sonunda Bulut Beyaz, Ay'a olabildiğince yaklaştı. Mino, mektubunu eline aldı ve Ay'ın yaydığı gümüş ışık huzmelerinden birine doğru uzattı. İnanılmaz bir şey oldu: Işık huzmesi, mektubu nazikçe sarıp yukarı çekti. Mektup, Ay'ın yüzeyine doğru süzülürken, parıldayan bir iz bıraktı. Mino, sevinçle izledi. Ay'dan yumuşak bir ses duyuldu: 'Teşekkür ederim, küçük Mino. Mektubunu aldım. Işığım her gece seninle olacak.' Mino'nun kalbi sevinçle doldu; mektubu ulaşmıştı!
Mino, Bulut Beyaz'la birlikte yeryüzüne indi. Yuvasına döndüğünde, arkadaşları onu merakla bekliyordu. Mino, macerasını anlattı. O gece, Ay'ın ışığı her zamankinden daha parlak ve daha sıcaktı. Mino, artık her akşam Ay'a bakarken, onunla bir sırrı paylaştığını biliyordu. Ormandaki tüm hayvanlar, Ay'ın o gece özel bir şekilde parladığını söyledi. Mino, küçük bir karıncanın bile büyük hayaller kurabileceğini ve azimle her şeyi başarabileceğini öğrenmişti. Ve Ay, her gece Mino'ya gümüş ışığıyla gülümsemeye devam etti.