Lina'nın odasında, dolabın üst rafında eski bir ayakkabı kutusu vardı. Kimse o kutuyu açmazdı, ta ki bir gece garip bir 'cızırtı' sesi duyulana kadar. Lina, yatağından usulca kalktı ve kutunun yanına tırmandı. Kapağı kaldırdığında içeriden hafif bir turuncu ışık sızıyordu. İçeri baktığında, yastık yapılmış bir mendilin üzerinde, bir avuç büyüklüğünde, yeşil pullu, sevimli bir ejderha yavrusu uyuyordu! Minik ejderhanın burnundan çıkan duman halkaları, kutunun içinde dans ediyordu.
Ertesi sabah, ejderha yavrusu uyandı ve kocaman sarı gözleriyle Lina'ya baktı. 'Merhaba!' dedi minik bir sesle, 'Benim adım Pırıltı. Annem bana güvenli bir yuva bulmamı söyledi ve bu kutu çok sıcak ve rahat göründü.' Lina çok şaşırmıştı ama hemen Pırıltı ile arkadaş oldu. Pırıltı, ateş püskürtemiyordu ama istediği zaman burnundan rengarenk duman halkaları çıkarabiliyordu. En sevdiği şey, Lina'nın ona getirdiği kuru üzümleri yemekti.
Pırıltı, Lina'ya nereden geldiğini anlattı. Uzaklardaki 'Bulut Tepeleri' adlı bir yerdenmiş. Orada ejderhalar gökyüzünde bulutları şekillendirir, yağmurları dans ettirirlermiş. Ama Pırıltı henüz çok küçük olduğu için, büyük ejderhaların yanında uçmayı öğrenememiş. Bir gün rüzgâra kapılıp sürüklenmiş ve Lina'nın evinin yakınlarına düşmüş. Sığınacak bir yer ararken de ayakkabı kutusunu keşfetmiş.
Lina, Pırıltı'nın ailesini özlediğini fark etti. Ona yardım etmeye karar verdi. Birlikte, Pırıltı'nın uçmayı öğrenmesi için bir plan yaptılar. Lina'nın yatağının üzerine yastıklardan yumuşak bir iniş pisti kurdular. Pırıltı, dolabın tepesinden kanat çırparak kendini bırakıyor, Lina da aşağıda onu yakalamaya hazır bekliyordu. İlk denemelerde Pırıltı hemen düşüverdi ama pes etmedi. Lina ona cesaret veriyor, 'Hadi Pırıltı, biraz daha güçlü çırp kanatlarını!' diye tezahürat yapıyordu.
Günler geçtikçe Pırıltı'nın kanatları güçlendi. Artık yatağın üzerinde bir tur atıp Lina'nın kollarına inebiliyordu. Bir akşam, pencerenin dışında alışılmadık bir şey oldu. Gökyüzü pembemsi ve turuncu renklere büründü. Pırıltı heyecanla zıpladı, 'Bu, Bulut Tepeleri'nden bir işaret! Ailem beni arıyor!' Lina hem sevindi hem de üzüldü çünkü arkadaşının gitmesi gerekecekti. Ama onun mutlu olmasını istiyordu.
Veda vakti gelmişti. Lina, Pırıltı'yı evlerinin arkasındaki en yüksek tepeye götürdü. Pırıltı, Lina'nın boynuna doladığı minik bir eşarp hediye etti. 'Bu benim ilk duman halkamdan yapıldı,' dedi. 'Renk değiştirir ve seni düşündüğümde ısınır.' Lina da ona bir kutu kuru üzüm verdi. Sonra Pırıltı, güçlü kanatlarını çırptı ve pembemsi gökyüzüne doğru yükselmeye başladı. Uzaklarda, iki büyük ejderha şekli bulutların arasında belirdi. Pırıltı onlara doğru sevinçle uçtu, arkasında gökkuşağı renklerinde bir duman izi bırakarak.
O gece, Lina yatağında uzanırken boynundaki eşarp hafifçe ısındı ve soluk mavi bir ışık yaydı. Pencereden baktığında, ayın hemen yanında üç küçük ışığın dans ettiğini gördü. Biri biraz daha parlak ve neşeliydi. Lina gülümsedi. Pırıltı'nın evine, ailesinin yanına güvenle vardığını biliyordu. Ve artık onun çok özel bir sırrı vardı: Ayakkabı kutusunda yaşayan minik bir ejderhayla gerçek bir arkadaşlık. Belki bir gün, Pırıltı onu ziyarete gelirdi. O zamana kadar, gökyüzündeki yıldızlara bakıp, Bulut Tepeleri'nde neler yaptığını hayal edebilirdi.