Maviş, genç ve meraklı bir yunustu. Okyanusun en güzel köşelerinden birinde, Mercan Krallığı'nda yaşıyordu. Her gün arkadaşlarıyla oyunlar oynar, deniz yıldızlarıyla saklambaç oynar, denizatlarıyla yarış yapardı. Ancak Maviş'in kalbinde hep büyük bir merak vardı: Büyükbabasının anlattığı 'Işıldayan Hazine' efsanesi. Büyükbaba Yunus, geceleri Maviş'e hikayeler anlatırken, 'Oğlum,' derdi, 'okyanusun en derin, en gizli mağarasında, denizin kalbinden gelen bir ışıkla parlayan bir hazine var. Bu hazineyi bulan, tüm deniz canlılarına mutluluk getirir.' Maviş bu hikayeyi her duyduğunda, kalbi heyecanla çarpar, 'Bir gün ben o hazineyi bulacağım!' diye düşünürdü.
Bir sabah, Maviş artık bekleyemeyeceğine karar verdi. Büyükbabasına, 'Büyükbaba, bugün hazineyi aramaya gidiyorum!' dedi. Büyükbaba Yunus gülümsedi, 'Pekala cesur yavrum, ama unutma: Hazinenin gerçek değeri altın veya mücevherlerde değil, yolculuğunda öğrendiklerindedir. Yanına birkaç arkadaş al, yardıma ihtiyacın olabilir.' Maviş hemen en yakın arkadaşlarına gitti: Bilge kaplumbağa Tosbi, şakacı balık Fırfır ve güçlü denizatı Zıpzıp. Onlara planını anlatınca, hepsi heyecanla kabul etti. Tosbi, 'Ben yönleri çok iyi bilirim, kaybolmayız,' dedi. Fırfır, 'Ben de eğlenceyi sağlarım!' diye zıpladı. Zıpzıp ise, 'Zorlu yerlerde size yol gösteririm,' diye gururla başını salladı.
Yolculuk başladı! Maviş ve arkadaşları, Mercan Krallığı'nın sınırlarını geçerek derin mavi sulara doğru yüzdüler. İlk önce, 'Fısıldayan Yosun Ormanı'ndan geçtiler. Uzun, yeşil yosunlar suyun akıntısıyla dans ediyor, adeta fısıldaşıyorlardı. Fırfır, 'Burası biraz ürkütücü!' diye mırıldandı. Tam o sırada, yosunların arasından minik, ışıklı balıklar çıktı. Bu balıkların vücutları gece lambası gibi parlıyordu! Onlar, 'Işıkçıklar' adı verilen sevimli bir aileydi. Anne Işıkçık, 'Nereye gidiyorsunuz çocuklar?' diye sordu. Maviş hazineyi anlatınca, Işıkçıklar, 'Sizi aydınlatalım!' deyip onlara eşlik etmeye karar verdiler. Artık yol daha da aydınlıktı!
Daha derinlere indikçe, su biraz serinledi. Aniden, önlerinde devasa, koyu renkli bir mağara ağzı belirdi. Burası 'Yankılı Mağara'ydı. Tosbi, 'Dikkatli olun, bu mağarada sesler çok garip yankılanır,' diye uyardı. İçeri girdiklerinde, Fırfır, 'Merhaba!' diye seslendi. Ses, '...haba...haba...ha...' diye yankılandı. Zıpzıp güldü, 'Çok komik!' dedi. Yankı, '...mik...ik...k...' diye tekrarladı. Herkes kahkaha atmaya başladı. Maviş, 'Sessiz olalım, belki hazine buradadır,' dedi. Işıkçıklar mağaranın her köşesini aydınlattı. Duvarlarda parlayan deniz yıldızları ve renkli taşlar vardı ama hazine yoktu. Ancak mağaranın en dibinde, üzerinde garip işaretler olan bir deniz kabuğu buldular. Tosbi kabuğu inceledi, 'Bu eski bir harita olabilir!' dedi heyecanla.
Kabuğun üzerindeki işaretleri birlikte çözmeye çalıştılar. Harita, 'Gökkuşağı Şelalesi'ni gösteriyordu. Burası, tatlı ve tuzlu suların buluştuğu, rengarenk bir şelaleydi. Hemen yola koyuldular. Gökkuşağı Şelalesi'ne vardıklarında, muhteşem bir manzara onları karşıladı: Su, güneş ışınlarının suya vurmasıyla turuncu, pembe, mor ve yeşil renklere bürünüyordu. Şelalenin altında, dev bir istiridye kabuğu vardı. Maviş heyecanla yaklaştı. Kabuğu yavaşça açtığında, içinden parlak, sedefli bir inci çıktı. İnci, gökkuşağı gibi tüm renkleri yansıtıyordu! 'Hazine bu olmalı!' diye sevindi Maviş. Ama Tosbi düşünceliydi, 'Büyükbabanın dediği gibi, hazine sadece bu inci mi acaba?'
Tam o sırada, şelalenin yakınında yaşayan yaşlı bir ahtapot belirdi. Adı Oktav Bey'di. Oktav Bey, 'Genç yunus, o inciyi buldun demek,' dedi bilgece. 'Ama asıl hazine, yolculuğun boyunca kazandıklarında saklı. Bak, yeni arkadaşlar edindin: Işıkçıklar, karanlıkta yolunu aydınlattı. Mağarada eğlenceli anlar yaşadın ve bir harita buldun. Şimdi de doğanın güzelliğini keşfettin.' Maviş düşündü: Haklıydı! Bu yolculukta cesaretini, arkadaşlığın değerini ve doğanın harikalarını öğrenmişti. İnciyi eline aldı, 'Bu inci güzel,' dedi, 'ama en değerli hazinem, siz arkadaşlarım ve bu maceradaki anılarım.' İnciyi, Oktav Bey'in önerisiyle, Mercan Krallığı'ndaki tüm canlıların görebileceği bir yere, 'Paylaşım Kayalığı'na bırakmaya karar verdiler.
Maviş ve arkadaşları, inciyi alarak eve dönüş yoluna koyuldular. Yolda, karşılarına minik bir denizatı sürüsü çıktı. Anne denizatı endişeliydi, 'Yavrularımızdan biri kayboldu, onu bulmamıza yardım eder misiniz?' dedi. Hemen hepsi birlikte aramaya başladı. Maviş, keskin duyularıyla minik denizatının sesini duydu: Küçük bir mercanın arkasında sıkışmıştı. Zıpzıp, dikkatlice onu kurtardı. Anne denizatı çok mutlu oldu, 'Teşekkür ederim! Siz gerçekten denizin kahramanlarısınız!' dedi. Maviş, yardım etmenin verdiği mutluluğu hissetti. Büyükbabasının dediği gibi, hazine sadece parlayan bir şey değil, iyilik yapmaktı.
Nihayet Mercan Krallığı'na döndüler. Tüm deniz canlıları, Paylaşım Kayalığı'na yerleştirdikleri gökkuşağı incisini görmek için toplandı. İnci, güneş ışığı vurdukça etrafa rengarenk ışıklar saçıyor, herkesi büyülüyordu. Maviş, büyükbabasının yanına gidip, 'Hazineyi buldum büyükbaba!' dedi. 'Ama en değerli hazineler, yolculuğumda öğrendiklerim: Cesaret, arkadaşlık, paylaşmak ve yardım etmek.' Büyükbaba Yunus gururla gülümsedi, 'Aferin yavrum, işte şimdi gerçek hazineyi anladın.' O günden sonra, Maviş'in macerası tüm okyanusta dillere destan oldu. Ve her gece, gökkuşağı incisinin ışıltısı, denizin derinliklerini aydınlatarak tüm canlılara mutluluk verdi. Maviş artık sadece cesur bir yunus değil, aynı zamanda bilge bir arkadaştı.